स तां परिवृतां दीनां निरानन्दां तपस्विनीम् । साकारैर् मधुरैर् वाक्यैर् न्यदर्शयत रावणः ॥
मां दृष्ट्वा नागनासोरुगूहमाना स्तनोदरम् । अदर्शनम् इवात्मानं भयान् नेतुं त्वम् इच्छसि ॥
कामये त्वां विशालाक्षि बहुमन्यस्व मां प्रिये । सर्वाङ्गगुणसंपन्ने सर्वलोकमनोहरे ॥
नेह के चिन् मनुष्या वा राक्षसाः कामरूपिणः । व्यपसर्पतु ते सीते भयं मत्तः समुत्थितम् ॥
स्वधर्मे रक्षसां भीरु सर्वथैष न संशयः । गमनं वा परस्त्रीणां हरणं संप्रमथ्य वा ॥
एवं चैतद् अकामां च न त्वां स्प्रक्ष्यामि मैथिलि । कामं कामः शरीरे मे यथाकामं प्रवर्तताम् ॥
देवि नेह भयं कार्यं मयि विश्वसिहि प्रिये । प्रणयस्व च तत्त्वेन मैवं भूः शोकलालसा ॥
एकवेणी धराशय्या ध्यानं मलिनम् अम्बरम् । अस्थाने ऽप्य् उपवासश् च नैतान्य् औपयिकानि ते ॥
विचित्राणि च माल्यानि चन्दनान्य् अगरूणि च । विविधानि च वासांसि दिव्यान्य् आभरणानि च ॥
महार्हाणि च पानानि यानानि शयनानि च । गीतं नृत्तं च वाद्यं च लभ मां प्राप्य मैथिलि ॥
sa tāṃ parivṛtāṃ dīnāṃ nirānandāṃ tapasvinīm | sākārair madhurair vākyair nyadarśayata rāvaṇaḥ ||
māṃ dṛṣṭvā nāganāsorugūhamānā stanodaram | adarśanam ivātmānaṃ bhayān netuṃ tvam icchasi ||
kāmaye tvāṃ viśālākṣi bahumanyasva māṃ priye | sarvāṅgaguṇasaṃpanne sarvalokamanohare ||
neha ke cin manuṣyā vā rākṣasāḥ kāmarūpiṇaḥ | vyapasarpatu te sīte bhayaṃ mattaḥ samutthitam ||
svadharme rakṣasāṃ bhīru sarvathaiṣa na saṃśayaḥ | gamanaṃ vā parastrīṇāṃ haraṇaṃ saṃpramathya vā ||
evaṃ caitad akāmāṃ ca na tvāṃ sprakṣyāmi maithili | kāmaṃ kāmaḥ śarīre me yathākāmaṃ pravartatām ||
devi neha bhayaṃ kāryaṃ mayi viśvasihi priye | praṇayasva ca tattvena maivaṃ bhūḥ śokalālasā ||
ekaveṇī dharāśayyā dhyānaṃ malinam ambaram | asthāne 'py upavāsaś ca naitāny aupayikāni te ||
vicitrāṇi ca mālyāni candanāny agarūṇi ca | vividhāni ca vāsāṃsi divyāny ābharaṇāni ca ||
mahārhāṇi ca pānāni yānāni śayanāni ca | gītaṃ nṛttaṃ ca vādyaṃ ca labha māṃ prāpya maithili ||
Равана стал уговаривать эту окружённую стражей, жалкую, безрадостную страдалицу выразительными сладкими словами: «Увидев меня, ты носом, руками и бёдрами скрываешь груди и живот и от страха хочешь сделать себя словно невидимой. Я желаю тебя, широкоокая. Почти меня, дорогая, наделённая всеми достоинствами тела, чарующая все миры. Здесь нет ни людей, ни ракшасов, меняющих облик; пусть уйдёт страх передо мной, возникший у тебя, Сита. Приближаться к чужим жёнам или похищать их, силой подавив, — это, робкая, во всяком случае собственная дхарма ракшасов, в этом нет сомнения. И всё же, хотя желание в моём теле пусть действует как хочет, я не коснусь тебя, Майтхили, пока ты не желаешь. Богиня, здесь не нужно бояться. Доверься мне, дорогая, и полюби меня по-настоящему; не будь так влечена скорбью. Одна коса, ложе на земле, мрачное размышление, грязная одежда и неуместный пост — всё это тебе не подходит. Обретя меня, Майтхили, получи пёстрые гирлянды, сандал, алоэ, разные одежды, божественные украшения, дорогие напитки, повозки, ложа, пение, танец и музыку».
fcafe50b1be6 · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Речь Раваны сразу обнаруживает внутреннюю ложь: он называет насилие «дхармой ракшасов» и одновременно просит доверия. Сладость слов не меняет сути — это попытка заставить Ситу принять беззаконие как норму.