ततः स किंकरान् हत्वा हनूमान् ध्यानम् आस्थितः । वनं भग्नं मया चैत्यप्रासादो न विनाशितः । तस्मात् प्रासादम् अप्य् एवम् इमं विध्वंसयाम्य् अहम् ॥
इति संचिन्त्य हनुमान् मनसा दर्शयन् बलम् । चैत्यप्रासादम् आप्लुत्य मेरुशृङ्गम् इवोन्नतम् । आरुरोह हरिश्रेष्ठो हनूमान् मारुतात्मजः ॥
संप्रधृष्य च दुर्धर्षश् चैत्यप्रासादम् उन्नतम् । हनूमान् प्रज्वलंल् लक्ष्म्या पारियात्रोपमो ऽभवत् ॥
स भूत्वा तु महाकायो हनूमान् मारुतात्मजः । धृष्टम् आस्फोटयाम् आस लङ्कां शब्देन पूरयन् ॥
तस्यास्फोटितशब्देन महता श्रोत्रघातिना । पेतुर् विहंगा गगनाद् उच्चैश् चेदम् अघोषयत् ॥
जयत्य् अतिबलो रामो लक्ष्मणश् च महाबलः । राजा जयति सुग्रीवो राघवेणाभिपालितः ॥
दासो ऽहं कोसलेन्द्रस्य रामस्याक्लिष्टकर्मणः । हनुमाञ् शत्रुसैन्यानां निहन्ता मारुतात्मजः ॥
न रावणसहस्रं मे युद्धे प्रतिबलं भवेत् । शिलाभिस् तु प्रहरतः पादपैश् च सहस्रशः ॥
अर्दयित्वा पुरीं लङ्काम् अभिवाद्य च मैथिलीम् । समृद्धार्थो गमिष्यामि मिषतां सर्वरक्षसाम् ॥
एवम् उक्त्वा विमानस्थश् चैत्यस्थान् हरिपुंगवः । ननाद भीमनिर्ह्रादो रक्षसां जनयन् भयम् ॥
tataḥ sa kiṃkarān hatvā hanūmān dhyānam āsthitaḥ | vanaṃ bhagnaṃ mayā caityaprāsādo na vināśitaḥ | tasmāt prāsādam apy evam imaṃ vidhvaṃsayāmy aham ||
iti saṃcintya hanumān manasā darśayan balam | caityaprāsādam āplutya meruśṛṅgam ivonnatam | āruroha hariśreṣṭho hanūmān mārutātmajaḥ ||
saṃpradhṛṣya ca durdharṣaś caityaprāsādam unnatam | hanūmān prajvalaṃl lakṣmyā pāriyātropamo 'bhavat ||
sa bhūtvā tu mahākāyo hanūmān mārutātmajaḥ | dhṛṣṭam āsphoṭayām āsa laṅkāṃ śabdena pūrayan ||
tasyāsphoṭitaśabdena mahatā śrotraghātinā | petur vihaṃgā gaganād uccaiś cedam aghoṣayat ||
jayaty atibalo rāmo lakṣmaṇaś ca mahābalaḥ | rājā jayati sugrīvo rāghaveṇābhipālitaḥ ||
dāso 'haṃ kosalendrasya rāmasyākliṣṭakarmaṇaḥ | hanumāñ śatrusainyānāṃ nihantā mārutātmajaḥ ||
na rāvaṇasahasraṃ me yuddhe pratibalaṃ bhavet | śilābhis tu praharataḥ pādapaiś ca sahasraśaḥ ||
ardayitvā purīṃ laṅkām abhivādya ca maithilīm | samṛddhārtho gamiṣyāmi miṣatāṃ sarvarakṣasām ||
evam uktvā vimānasthaś caityasthān haripuṃgavaḥ | nanāda bhīmanirhrādo rakṣasāṃ janayan bhayam ||
Затем, убив кинкаров, Хануман погрузился в размышление: «Роща мной разрушена, но храмовый дворец ещё не уничтожен. Поэтому я разрушу и этот дворец». Так подумав и уже в уме показывая свою силу, Хануман, лучший из хари, сын Ветра, запрыгнул на храмовый дворец, высокий, как вершина Меру, и взошёл на него. Потрясши этот высокий дворец, неприступный Хануман засиял красотой и стал подобен горе Париятра. Сделавшись огромнотелым, сын Ветра смело хлопнул себя, наполняя Ланку звуком. От этого великого, поражающего слух звука птицы упали с неба, а он громко провозгласил: «Побеждает сверхсильный Рама! Побеждает великосильный Лакшмана! Побеждает царь Сугрива, защищаемый Рагхавой! Я — слуга владыки Косалы Рамы, неутомимого в деле; я Хануман, сын Ветра, уничтожитель вражеских войск. Даже тысяча Раван не станет мне равной силой в битве, когда я буду тысячами камней и деревьев наносить удары. Измучив город Ланку, поклонившись Майтхили и достигнув цели, я уйду на глазах у всех ракшасов». Сказав так, бык среди хари, стоя на дворце святыни, заревел страшным рёвом, порождая страх у ракшасов.
841e908a4c34 · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
В Ланке впервые открыто звучит победное имя Рамы. Хануман говорит не от себя: его сила получает смысл только в том, что он слуга Рамы и посланник к Сите.