ततो ऽम्बरे महाञ् शब्दः साधु साध्व् इति चोत्थितः । आहत्य राक्षसो विष्णुं गरुडं चाप्य् अताडयत् ॥
वैनतेयस् ततः क्रुद्धः पक्षवातेन राक्षसं । व्यपोहद् बलवान् वायुः शुष्कपर्णचयं यथा ॥
द्विजेन्द्रपक्षवातेन द्रावितं दृश्य पूर्वजम् । सुमाली स्वबलैः सार्धं लङ्काम् अभिमुखो ययौ ॥
पक्षवातबलोद्धूतो माल्यवान् अपि राक्षसः । स्वबलेन समागम्य ययौ लङ्कां ह्रिया वृतः ॥
एवं ते राक्षसा राम हरिणा कमलेक्षण । बहुशः संयुगे भग्ना हतप्रवरनायकाः ॥
अशक्नुवन्तस् ते विष्णुं प्रतियोद्धुं भयार्दिताः । त्यक्त्वा लङ्कां गता वस्तुं पातालं सहपत्नयः ॥
सुमालिनं समासाद्य राक्षसं रघुनन्दन । स्थिताः प्रख्यातवीर्यास् ते वंशे सालकटङ्कटे ॥
ये त्वया निहतास् ते वै पौलस्त्या नाम राक्षसाः । सुमाली माल्यवान् माली ये च तेषां पुरःसराः । सर्व एते महाभाग रावणाद् बलवत्तराः ॥
न चान्यो रक्षसां हन्ता सुरेष्व् अपि पुरंजय । ऋते नारायणं देवं शङ्खचक्रगदाधरम् ॥
भवान् नारायणो देवश् चतुर्बाहुः सनातनः । राक्षसान् हन्तुम् उत्पन्नो अजेयः प्रभुर् अव्ययः ॥
tato 'mbare mahāñ śabdaḥ sādhu sādhv iti cotthitaḥ | āhatya rākṣaso viṣṇuṃ garuḍaṃ cāpy atāḍayat ||
vainateyas tataḥ kruddhaḥ pakṣavātena rākṣasaṃ | vyapohad balavān vāyuḥ śuṣkaparṇacayaṃ yathā ||
dvijendrapakṣavātena drāvitaṃ dṛśya pūrvajam | sumālī svabalaiḥ sārdhaṃ laṅkām abhimukho yayau ||
pakṣavātabaloddhūto mālyavān api rākṣasaḥ | svabalena samāgamya yayau laṅkāṃ hriyā vṛtaḥ ||
evaṃ te rākṣasā rāma hariṇā kamalekṣaṇa | bahuśaḥ saṃyuge bhagnā hatapravaranāyakāḥ ||
aśaknuvantas te viṣṇuṃ pratiyoddhuṃ bhayārditāḥ | tyaktvā laṅkāṃ gatā vastuṃ pātālaṃ sahapatnayaḥ ||
sumālinaṃ samāsādya rākṣasaṃ raghunandana | sthitāḥ prakhyātavīryās te vaṃśe sālakaṭaṅkaṭe ||
ye tvayā nihatās te vai paulastyā nāma rākṣasāḥ | sumālī mālyavān mālī ye ca teṣāṃ puraḥsarāḥ | sarva ete mahābhāga rāvaṇād balavattarāḥ ||
na cānyo rakṣasāṃ hantā sureṣv api puraṃjaya | ṛte nārāyaṇaṃ devaṃ śaṅkhacakragadādharam ||
bhavān nārāyaṇo devaś caturbāhuḥ sanātanaḥ | rākṣasān hantum utpanno ajeyaḥ prabhur avyayaḥ ||
Тогда в небе поднялся великий звук: «Хорошо! Хорошо!» Ударив Вишну, ракшас ударил и Гаруду. Но разгневанный Вайнатея ветром своих крыльев отбросил ракшаса, как сильный ветер отбрасывает кучу сухих листьев. Увидев старшего брата, гонимого ветром крыльев царя птиц, Сумали вместе со своими войсками повернул к Ланке. Мальяван, поднятый силой ветра крыльев, также соединился со своим войском и пошёл в Ланку, покрытый стыдом. Так, о лотосоокий Рама, эти ракшасы много раз были разбиты Хари в битве, с их лучшими вождями убитыми. Не способные противостоять Вишну и измученные страхом, они оставили Ланку и ушли жить в Паталу вместе с жёнами. О радость Рагху, они присоединились к ракшасу Сумали и остались в роду Салакатанката, прославленные своей доблестью. Те ракшасы, которых ты убил, известны как паулaстьи: Сумали, Мальяван, Мали и их предводители. Все они, великодушный, были сильнее Раваны. Даже среди богов, о победитель городов, нет другого убийцы ракшасов, кроме бога Нараяны, держащего раковину, диск и палицу. Ты — Нараяна, вечный четырёхрукий бог, непобедимый и неизменный владыка, явившийся, чтобы убить ракшасов.
57fa3a28049e · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Агастья завершает рассказ богословским выводом: победа Рамы над ракшасами не случайна и не только царская доблесть. В Раме действует тот же Нараяна, который прежде давал защиту богам и восстанавливал порядок мира.