स तं प्रमुक्त्वा त्रिदशारिम् अर्जुनः; प्रपूज्य दिव्याभरणस्रगम्बरैः । अहिंसाकं सख्यम् उपेत्य साग्निकं; प्रणम्य स ब्रह्मसुतं गृहं ययौ ॥
पुलस्त्येनापि संगम्य राक्षसेन्द्रः प्रतापवान् । परिष्वङ्गकृतातिथ्यो लज्जमानो विसर्जितः ॥
पितामहसुतश् चापि पुलस्त्यो मुनिसत्तमः । मोचयित्वा दशग्रीवं ब्रह्मलोकं जगाम सः ॥
एवं स रावणः प्राप्तः कार्तवीर्यात् तु धर्षणात् । पुलस्त्यवचनाच् चापि पुनर् मोक्षम् अवाप्तवान् ॥
एवं बलिभ्यो बलिनः सन्ति राघवनन्दन । नावज्ञा परतः कार्या य इच्छेच् छ्रेय आत्मनः ॥
ततः स राजा पिशिताशनानां; सहस्रबाहोर् उपलभ्य मैत्रीम् । पुनर् नराणां कदनं चकार; चचार सर्वां पृथिवीं च दर्पात् ॥
sa taṃ pramuktvā tridaśārim arjunaḥ; prapūjya divyābharaṇasragambaraiḥ | ahiṃsākaṃ sakhyam upetya sāgnikaṃ; praṇamya sa brahmasutaṃ gṛhaṃ yayau ||
pulastyenāpi saṃgamya rākṣasendraḥ pratāpavān | pariṣvaṅgakṛtātithyo lajjamāno visarjitaḥ ||
pitāmahasutaś cāpi pulastyo munisattamaḥ | mocayitvā daśagrīvaṃ brahmalokaṃ jagāma saḥ ||
evaṃ sa rāvaṇaḥ prāptaḥ kārtavīryāt tu dharṣaṇāt | pulastyavacanāc cāpi punar mokṣam avāptavān ||
evaṃ balibhyo balinaḥ santi rāghavanandana | nāvajñā parataḥ kāryā ya icchec chreya ātmanaḥ ||
tataḥ sa rājā piśitāśanānāṃ; sahasrabāhor upalabhya maitrīm | punar narāṇāṃ kadanaṃ cakāra; cacāra sarvāṃ pṛthivīṃ ca darpāt ||
Освободив врага богов, Арджуна почтил его божественными украшениями, гирляндами и одеждами, заключил с ним ненасильственную дружбу перед огнём, поклонился сыну Брахмы и пошёл домой. Могущественный владыка ракшасов встретился с Пуластьей, был принят с объятием и, стыдясь, отпущен. Пуластья, сын Питамахи и лучший из мудрецов, освободив Десятишеего, ушёл в мир Брахмы. Так Равана испытал унижение от Картавирьи, но по слову Пуластьи снова получил свободу. Так, о радость Рагху, существуют более сильные, чем сильные; тому, кто желает себе блага, не следует презирать другого. Затем царь плотоядных, получив дружбу тысячерукого, снова стал истреблять людей и из гордости странствовал по всей земле.
704c1c7ae729 · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Итог Агастьи прямой: над сильным всегда может оказаться ещё более сильный, поэтому презрение к другим разрушительно. Но Равана не усваивает урок; освобождённый милостью, он снова возвращается к насилию, показывая, что внешнее унижение не равно внутреннему смирению.