इतः प्रयाता राजेन्द्र पाण्डवा द्यूतनिर्जिताः ॥
जग्मुस् त्रिभिर् अहोरात्रैः काम्यकं नाम तद् वनम् ॥
रात्रौ निशीथे स्वाभीले गते ऽर्धसमये नृप ॥
प्रचारे पुरुषादानां रक्षसां भीमकर्मणाम् ॥
तद् वनं तापसा नित्यं शेषाश् च वनचारिणः ॥
दूरात् परिहरन्ति स्म पुरुषादभयात् किल ॥
तेषां प्रविशतां तत्र मार्गम् आवृत्य भारत ॥
दीप्ताक्षं भीषणं रक्षः सोल्मुकं प्रत्यदृश्यत ॥
बाहू महान्तौ कृत्वा तु तथास्यं च भयानकम् ॥
स्थितम् आवृत्य पन्थानं येन यान्ति कुरूद्वहाः ॥
दष्टोष्ठदंष्ट्रं ताम्राक्षं प्रदीप्तोर्ध्वशिरोरुहम् ॥
सार्करश्मितडिच्चक्रं सबलाकम् इवाम्बुदम् ॥
सृजन्तं राक्षसीं मायां महारावविराविणम् ॥
मुञ्चन्तं विपुलं नादं सतोयम् इव तोयदम् ॥
तस्य नादेन संत्रस्ताः पक्षिणः सर्वतोदिशम् ॥
विमुक्तनादाः संपेतुः स्थलजा जलजैः सह ॥
संप्रद्रुतमृगद्वीपिमहिषर्क्षसमाकुलम् ॥
तद् वनं तस्य नादेन संप्रस्थितम् इवाभवत् ॥
तस्योरुवाताभिहता ताम्रपल्लवबाहवः ॥
विदूरजाताश् च लताः समाश्लिष्यन्त पादपान् ॥
तस्मिन् क्षणे ऽथ प्रववौ मारुतो भृशदारुणः ॥
रजसा संवृतं तेन नष्टर्ष्कम् अभवन् नभः ॥
पञ्चानां पाण्डुपुत्राणाम् अविज्ञातो महारिपुः ॥
पञ्चानाम् इन्द्रियाणां तु शोकवेग इवातुलः ॥
itaḥ prayātā rājendra pāṇḍavā dyūtanirjitāḥ ||
jagmus tribhir ahorātraiḥ kāmyakaṃ nāma tad vanam ||
rātrau niśīthe svābhīle gate 'rdhasamaye nṛpa ||
pracāre puruṣādānāṃ rakṣasāṃ bhīmakarmaṇām ||
tad vanaṃ tāpasā nityaṃ śeṣāś ca vanacāriṇaḥ ||
dūrāt pariharanti sma puruṣādabhayāt kila ||
teṣāṃ praviśatāṃ tatra mārgam āvṛtya bhārata ||
dīptākṣaṃ bhīṣaṇaṃ rakṣaḥ solmukaṃ pratyadṛśyata ||
bāhū mahāntau kṛtvā tu tathāsyaṃ ca bhayānakam ||
sthitam āvṛtya panthānaṃ yena yānti kurūdvahāḥ ||
daṣṭoṣṭhadaṃṣṭraṃ tāmrākṣaṃ pradīptordhvaśiroruham ||
sārkaraśmitaḍiccakraṃ sabalākam ivāmbudam ||
sṛjantaṃ rākṣasīṃ māyāṃ mahārāvavirāviṇam ||
muñcantaṃ vipulaṃ nādaṃ satoyam iva toyadam ||
tasya nādena saṃtrastāḥ pakṣiṇaḥ sarvatodiśam ||
vimuktanādāḥ saṃpetuḥ sthalajā jalajaiḥ saha ||
saṃpradrutamṛgadvīpimahiṣarkṣasamākulam ||
tad vanaṃ tasya nādena saṃprasthitam ivābhavat ||
tasyoruvātābhihatā tāmrapallavabāhavaḥ ||
vidūrajātāś ca latāḥ samāśliṣyanta pādapān ||
tasmin kṣaṇe 'tha pravavau māruto bhṛśadāruṇaḥ ||
rajasā saṃvṛtaṃ tena naṣṭarṣkam abhavan nabhaḥ ||
pañcānāṃ pāṇḍuputrāṇām avijñāto mahāripuḥ ||
pañcānām indriyāṇāṃ tu śokavega ivātulaḥ ||
Видура сказал: «Пандавы, побеждённые игрой, ушли отсюда и через три дня и ночи достигли леса Камьяка. Ночью, в жуткую полночь, когда бродят людоеды и ракшасы страшных дел, они вошли в тот лес, которого подвижники и лесные жители издали избегали из страха перед людоедом. Тогда перед ними, загородив путь, явился страшный ракшас с пылающими глазами и горящей головнёй. Он раскинул огромные руки, разверз ужасную пасть и стоял на дороге Куру. С закушенными губами и клыками, медноглазый, с пылающими поднятыми волосами, он был подобен грозовой туче с лучами, молниями и белыми вспышками. Он творил ракшасскую майю и ревел, как водоносное облако. От его рёва птицы с криками метались во все стороны, звери, леопарды, буйволы и медведи разбегались, и весь лес словно пришёл в движение. Страшный ветер поднял пыль, небо стало беззвёздным, и перед пятью сыновьями Панду встал неизвестный великий враг, подобный неодолимому порыву скорби, поражающему пять чувств».
518008954644 · опубликовано 16 июл. 2026 г., 16:44:34 UTC
Доступно наRUENЛистайте стихи клавишами
Описание Кирмиры не просто пугает. Он появляется как сгусток ночи, майи и страха на пути изгнанников. Но именно здесь видно, что Пандавы несут с собой не только оружие, но и внутренний порядок: хаос леса должен встретиться с дхармой.