वासुदेव उवाच
अत्र ते कथयिष्यामि यथा वृत्तं जनेश्वर ॥
नारदः पर्वतश् चैव प्राग् ऋषी लोकपूजितौ ॥
मातुलो भागिनेयश् च देवलोकाद् इहागतौ ॥
विहर्तुकामौ संप्रीत्या मानुष्येषु पुरा प्रभू ॥
हविःपवित्रभोज्येन देवभोज्येन चैव ह ॥
नारदो मातुलश् चैव भागिनेयश् च पर्वतः ॥
ताव् उभौ तपसोपेताव् अवनीतलचारिणौ ॥
भुञ्जानौ मानुषान् भोगान् यथावत् पर्यधावताम् ॥
प्रीतिमन्तौ मुदा युक्तौ समयं तत्र चक्रतुः ॥
यो भवेद् धृदि संकल्पः शुभो वा यदि वाशुभः ॥
अन्योन्यस्य स आख्येयो मृषा शापो ऽन्यथा भवेत् ॥
तौ तथेति प्रतिज्ञाय महर्षी लोकपूजितौ ॥
सृञ्जयं श्वैत्यम् अभ्येत्य राजानम् इदम् ऊचतुः ॥
आवां भवति वत्स्यावः कं चित् कालं हिताय ते ॥
यथावत् पृथिवीपाल आवयोः प्रगुणीभव ॥
तथेति कृत्वा तौ राजा सत्कृत्योपचचार ह ॥
ततः कदा चित् तौ राजा महात्मानौ तथागतौ ॥
अब्रवीत् परमप्रीतः सुतेयं वरवर्णिनी ॥
एकैव मम कन्यैषा युवां परिचरिष्यति ॥
दर्शनीयानवद्याङ्गी शीलवृत्तसमन्विता ॥
सुकुमारी कुमारी च पद्मकिञ्जल्कसंनिभा ॥
परमं सौम्य इत्य् उक्तस् ताभ्यां राजा शशास ताम् ॥
कन्ये विप्राव् उपचर देववत् पितृवच् च ह ॥
सा तु कन्या तथेत्य् उक्त्वा पितरं धर्मचारिणी ॥
यथानिदेशं राज्ञस् तौ सत्कृत्योपचचार ह ॥
vāsudeva uvāca
atra te kathayiṣyāmi yathā vṛttaṃ janeśvara ||
nāradaḥ parvataś caiva prāg ṛṣī lokapūjitau ||
mātulo bhāgineyaś ca devalokād ihāgatau ||
vihartukāmau saṃprītyā mānuṣyeṣu purā prabhū ||
haviḥpavitrabhojyena devabhojyena caiva ha ||
nārado mātulaś caiva bhāgineyaś ca parvataḥ ||
tāv ubhau tapasopetāv avanītalacāriṇau ||
bhuñjānau mānuṣān bhogān yathāvat paryadhāvatām ||
prītimantau mudā yuktau samayaṃ tatra cakratuḥ ||
yo bhaved dhṛdi saṃkalpaḥ śubho vā yadi vāśubhaḥ ||
anyonyasya sa ākhyeyo mṛṣā śāpo 'nyathā bhavet ||
tau tatheti pratijñāya maharṣī lokapūjitau ||
sṛñjayaṃ śvaityam abhyetya rājānam idam ūcatuḥ ||
āvāṃ bhavati vatsyāvaḥ kaṃ cit kālaṃ hitāya te ||
yathāvat pṛthivīpāla āvayoḥ praguṇībhava ||
tatheti kṛtvā tau rājā satkṛtyopacacāra ha ||
tataḥ kadā cit tau rājā mahātmānau tathāgatau ||
abravīt paramaprītaḥ suteyaṃ varavarṇinī ||
ekaiva mama kanyaiṣā yuvāṃ paricariṣyati ||
darśanīyānavadyāṅgī śīlavṛttasamanvitā ||
sukumārī kumārī ca padmakiñjalkasaṃnibhā ||
paramaṃ saumya ity uktas tābhyāṃ rājā śaśāsa tām ||
kanye viprāv upacara devavat pitṛvac ca ha ||
sā tu kanyā tathety uktvā pitaraṃ dharmacāriṇī ||
yathānideśaṃ rājñas tau satkṛtyopacacāra ha ||
Васудева сказал: «Я расскажу тебе, владыка людей, как это произошло. В прежние времена Нарада и Парвата, два риши, почитаемые миром, дядя и племянник, пришли сюда из мира богов. Желая с радостью пожить среди людей, эти владыки, питающиеся чистым жертвенным и божественным, оба наделённые тапасом, странствовали по земле и принимали человеческие блага как положено. Исполненные дружбы и радости, они заключили условие: какой бы замысел ни возник в сердце, благой или дурной, его надо открывать друг другу; иначе ложь повлечёт проклятие. Так пообещав, эти почитаемые миром махарши пришли к царю Шринджае Швайтье и сказали: “Мы поживём у тебя некоторое время ради твоего блага; служи нам как следует, хранитель земли”. Царь согласился, почтил их и стал служить. Однажды он, весьма довольный этими двумя великодушными гостями, сказал: “Вот моя дочь прекрасного облика. Она у меня единственная и будет служить вам. Она красива, безупречна телом, наделена добрым нравом и поведением, нежная дева Сукумари, подобная лотосовой пыльце”. Когда они ответили: “Прекрасно, благой”, царь велел ей: “Дочь, служи этим брахманам как богам и как отцу”. Праведная девушка сказала отцу: “Так и будет”, и, согласно царскому приказу, почитала их и служила им».
159a5487b59e · опубликовано 20 июн. 2026 г., 16:21:54 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Кришна начинает с обета полной открытости между Нарадой и Парватой. Именно нарушение этого внутреннего договора, а не сама человеческая привязанность, станет причиной проклятия.