इत्येतद्वचनं श्रुत्वा सुकन्याया मनोहरम् । सतीत्वं च विलोक्येदमूचतुर्भिषजां वरौ
त्वत्पतिर्यदि देवानां भागं यज्ञे दधात्यसौ । आवयोरधुना कुर्वश्चक्षुषोः स्फुटदर्शनम्
च्यवनोऽप्योमिति प्राह भागदाने वरौजसोः । तदा हृष्टावश्विनौ तमूचतुस्तपतां वरम्
निमज्जतां भवानस्मिन्ह्रदे सिद्धविनिर्मिते । इत्युक्तो जरया ग्रस्तदेहो धमनिसन्ततः
ह्रदं प्रवेशितोऽश्विभ्यां स्वयं च न्यमज्जतां ह्रदे । पुरुषास्त्रय उत्तस्थुरपीच्या वनिताप्रियाः
रुक्मस्रजः कुण्डलिनस्तुल्यरूपाः सुवाससः । तान्निरीक्ष्य वरारोहा सुरूपान्सूर्यवर्चसः
अजानती पतिं साध्वी ह्यश्विनौ शरणं ययौ । दर्शयित्वा पतिं तस्यै पातिव्रत्येन तोषितौ
ऋषिमामन्त्र्य ययतुर्विमानेन त्रिविष्टपम् । यक्ष्यमाणे क्रतौ स्वीयभागकार्याशयायुतौ
कालेन भूयसा क्षामां कर्शितां व्रतचर्यया । प्रेमगद्गदया वाचा पीडितः कृपयाब्रवीत्
तुष्टोऽहमद्य तव भामिनि मानदायाः शुश्रूषया परमया हृदि चैकभक्त्या । यो देहिनामयमतीव सुहृत्स्वदेहो नावेक्षितः समुचितः क्षपितुं मदर्थे
ये मे स्वधर्मनिरतस्य तपःसमाधिविद्यात्मयोगविजिता भगवत्प्रसादाः । तानेव ते मदनुसेवनयावरुद्धान्दृष्टिं प्रपश्य वितराम्यभयानशोकान्
ityetadvacanaṃ śrutvā sukanyāyā manoharam | satītvaṃ ca vilokyedamūcaturbhiṣajāṃ varau
tvatpatiryadi devānāṃ bhāgaṃ yajñe dadhātyasau | āvayoradhunā kurvaścakṣuṣoḥ sphuṭadarśanam
cyavano'pyomiti prāha bhāgadāne varaujasoḥ | tadā hṛṣṭāvaśvinau tamūcatustapatāṃ varam
nimajjatāṃ bhavānasminhrade siddhavinirmite | ityukto jarayā grastadeho dhamanisantataḥ
hradaṃ praveśito'śvibhyāṃ svayaṃ ca nyamajjatāṃ hrade | puruṣāstraya uttasthurapīcyā vanitāpriyāḥ
rukmasrajaḥ kuṇḍalinastulyarūpāḥ suvāsasaḥ | tānnirīkṣya varārohā surūpānsūryavarcasaḥ
ajānatī patiṃ sādhvī hyaśvinau śaraṇaṃ yayau | darśayitvā patiṃ tasyai pātivratyena toṣitau
ṛṣimāmantrya yayaturvimānena triviṣṭapam | yakṣyamāṇe kratau svīyabhāgakāryāśayāyutau
kālena bhūyasā kṣāmāṃ karśitāṃ vratacaryayā | premagadgadayā vācā pīḍitaḥ kṛpayābravīt
tuṣṭo'hamadya tava bhāmini mānadāyāḥ śuśrūṣayā paramayā hṛdi caikabhaktyā | yo dehināmayamatīva suhṛtsvadeho nāvekṣitaḥ samucitaḥ kṣapituṃ madarthe
ye me svadharmaniratasya tapaḥsamādhividyātmayogavijitā bhagavatprasādāḥ | tāneva te madanusevanayāvaruddhāndṛṣṭiṃ prapaśya vitarāmyabhayānaśokān
«Услышав это чарующее слово Суканьи и увидев её верность, лучшие из врачевателей сказали: „Если супруг твой установит богам долю на жертве, мы ныне сотворим ясное зрение [его] глаз“. И Чьявана сказал: „Да“, — о даровании доли двум сильным. Тогда обрадованные Ашвины сказали ему, лучшему из подвижников: „Пусть погрузишься ты в это озеро, сотворённое сиддхами“. Названный так, он — с телом, поглощённым старостью, покрытый жилами, — был введён в озеро Ашвинами, и сами они погрузились [с ним]. И восстали трое мужей — прекрасные, милые женщинам, в золотых венках, с серьгами, одинакового облика, в прекрасных одеждах. Оглядев их, прекрасных, с сиянием солнца, прекрасная станом, не узнавая супруга, добродетельная прибегла к Ашвинам [за помощью]. Показав ей супруга, довольные её верностью мужу, они простились с мудрецом и отбыли на воздушной колеснице на небо, с намерением получить свою долю в предстоящем обряде. [Увидев её], исхудавшую от долгого времени, измождённую соблюдением обета, [Чьявана], тронутый состраданием, сказал голосом, прерывающимся от любви…»
f9e8cac763d6 · опубликовано 3 сент. 2026 г., 04:13:45 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Ашвины ставят условие — доля в жертве — и получают согласие прежде, чем исцеляют: сделка названа сделкой. Но испытание достаётся не мужу, а жене: три одинаковых юноши, и никакой приметы, по которой узнать своего. Она не выбирает наугад и не гадает — просит помощи у тех же богов, и это её ответ считают верностью.