नारद उवाच
वद त्वं मे महाभागे यदि जानासि सुव्रते । धर्ममार्गस्त्वया सर्वः पितुः प्राप्तः पुरानघे
ममैतद्विदितं कान्ते भवती ब्रह्मवादिनी । च्यवनस्य प्रसादेन विष्णोस्तुष्टस्य ते पुरा
वसिष्ठं गच्छ धर्मज्ञ तं प्रार्थय महामुनिम् । तस्मात्प्राप्स्यसि तं पुत्रं धर्मज्ञं धर्मवत्सलम्
एवमुक्ते तया वाक्ये देवशर्मा द्विजोत्तमः । करिष्ये तव कल्याणि मतमेवं न संशयः
एवमुक्त्वा जगामासौ देवशर्मा द्विजोत्तमः । वसिष्ठं सर्ववेत्तारं दीप्यन्तं तपतां वरम्
गङ्गातीरे स्थितं पुण्यमासनस्थं द्विजोत्तमम् । तेजोज्ज्वालासमाकीर्णं द्वितीयमिव भास्करम्
राजमानं महात्मानं ब्रह्मसिंहं द्विजोत्तमम् । भक्त्या प्रणम्य स मुनिं दण्डवत्तं पुनः पुनः
तमुवाच महातेजा ब्रह्मसूनुमकल्मषम् । उपविशासने पुण्ये सुखेन सुमहामते
उपविष्टः स योगीन्द्रः पुनः प्राह तपोधनम् । गृहे पुरे च ते वत्स दारभृत्येषु सर्वदा
क्षेममस्ति महाभाग पुण्यकर्मसु चाग्निषु । निरामयोऽसि चाङ्गेषु धर्मं पालयसे सदा
एवमुक्त्वा महाप्राज्ञः पुनः प्राह महीसुरम् । किं करोमि प्रियं कामं सुप्रियं ते द्विजोत्तम
एवं सम्भाष्य तं विप्रं विरराम शुभं वचः । ततो विप्रो महाभागो वसिष्ठं मुनिपुङ्गवम्
vada tvaṃ me mahābhāge yadi jānāsi suvrate | dharmamārgastvayā sarvaḥ pituḥ prāptaḥ purānaghe
mamaitadviditaṃ kānte bhavatī brahmavādinī | cyavanasya prasādena viṣṇostuṣṭasya te purā
vasiṣṭhaṃ gaccha dharmajña taṃ prārthaya mahāmunim | tasmātprāpsyasi taṃ putraṃ dharmajñaṃ dharmavatsalam
evamukte tayā vākye devaśarmā dvijottamaḥ | kariṣye tava kalyāṇi matamevaṃ na saṃśayaḥ
evamuktvā jagāmāsau devaśarmā dvijottamaḥ | vasiṣṭhaṃ sarvavettāraṃ dīpyantaṃ tapatāṃ varam
gaṅgātīre sthitaṃ puṇyamāsanasthaṃ dvijottamam | tejojjvālāsamākīrṇaṃ dvitīyamiva bhāskaram
rājamānaṃ mahātmānaṃ brahmasiṃhaṃ dvijottamam | bhaktyā praṇamya sa muniṃ daṇḍavattaṃ punaḥ punaḥ
tamuvāca mahātejā brahmasūnumakalmaṣam | upaviśāsane puṇye sukhena sumahāmate
upaviṣṭaḥ sa yogīndraḥ punaḥ prāha tapodhanam | gṛhe pure ca te vatsa dārabhṛtyeṣu sarvadā
kṣemamasti mahābhāga puṇyakarmasu cāgniṣu | nirāmayo'si cāṅgeṣu dharmaṃ pālayase sadā
evamuktvā mahāprājñaḥ punaḥ prāha mahīsuram | kiṃ karomi priyaṃ kāmaṃ supriyaṃ te dvijottama
evaṃ sambhāṣya taṃ vipraṃ virarāma śubhaṃ vacaḥ | tato vipro mahābhāgo vasiṣṭhaṃ munipuṅgavam
«„Скажи ты мне, о великая долею, если знаешь, о верная обетам: весь путь дхармы тобою получен прежде от отца, о безгрешная“. — „Мне это ведомо, о милая: ты говорящая о Брахмане — милостью Чьяваны, довольного Вишну, тебе прежде. Ступай к Васиштхе, знаток дхармы, упроси его, великого мудреца: от него обретёшь ты того сына, знатока дхармы, любящего дхарму“. Когда ею было сказано это слово, Девашарман, лучший из дваждырождённых: „Исполню, о благая; мнение так, нет сомнения“. Сказав так, пошёл он, Девашарман, к Васиштхе, всеведущему, сияющему, лучшему из подвижников, пребывающему на святом берегу Ганги, сидящему на сиденье, осыпанному языками сияния, как бы второму солнцу, блистающему, великому душою, льву-брахману. С преданностью поклонившись ему, мудрецу, как посох, снова и снова, — ему сказал великий сиянием, безупречный сын Брахмы: „Воссядь на святое сиденье удобно, о весьма великий разумом“. Воссев, тот владыка йогинов вновь сказал богатому подвигом: „В доме и в граде у тебя, о сын, у жён и слуг всегда благополучно ли, о великий долею, в святых деяниях и в огнях? Здоров ли ты в членах, дхарму хранишь ли всегда?“ Сказав так, весьма мудрый вновь сказал земному богу: „Что сделаю приятного, желанного, весьма милого тебе, о лучший из дваждырождённых?“»
458c8b61d6f1 · опубликовано 3 сент. 2026 г., 04:13:50 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Диалог мужа и жены заканчивается указанием адреса: то, что она знает, кончается там, где начинается чужая заслуга. Приём у Васиштхи расписан по всем правилам вежливости — сиденье, расспросы о доме и огнях, — и лишь потом позволено сказать, зачем пришёл.