अप्सरा उवाच
तस्मिन्नेव ततो दृष्ट्वा तस्यास्तं देहमुत्तमम् । शिवतत्त्वं गतं तस्य कामतत्त्ववशं गतः
न निशां न दिनं सोऽपि रमञ्जानाति कामुकः । बहुवर्षो गतः कालो मुनेराचारलोपतः
मञ्जुघोषा देवलोकगमनायोपचक्रमे । गच्छन्तीं तं प्रत्युवाच रमन्तं मुनिसत्तमम् ॥ आदेशो दीयतां ब्रह्मन्स्वदेशगमनाय मे
अद्यैव त्वं समायाता प्रदोषादौ वरानने । यावत्प्रभातसन्ध्या स्यात्तावत्तिष्ठ ममान्तिके
इति श्रुत्वा मुनेर्वाक्यं भयभीता बभूव सा । पुनर्वै रमयामास तमृषिं नृपसत्तम
मुनेः शापभयाद्भीता बहुलान्परिवत्सरान् । वर्षाणां पञ्चपञ्चाशन्नवमासान्दिनत्रयम्
सा तं पुनरुवाचाथ तस्मिन्काले गते मुनिम् ॥ आदेशो दीयतां ब्रह्मन्गन्तव्यं स्वगृहे मया
प्रभातमधुना चास्ते श्रूयतां वचनं मम । सन्ध्यां यावच्च कुर्वेऽहं तावत्त्वं वै स्थिरा भव
इति वाक्यं मुनेः श्रुत्वा जातानन्दसमाकुला । स्मितं कृत्वा तु सा किंचित्प्रत्युवाच शुचिस्मिता
कियत्प्रमाणा विप्रेन्द्र तव सन्ध्या गतानघ । मयि प्रसादं कृत्वा तु गतः कालो विचार्यताम्
इति तस्या वचः श्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । गतकालस्य विप्रेन्द्रः प्रमाणमकरोत्तदा
tasminneva tato dṛṣṭvā tasyāstaṃ dehamuttamam | śivatattvaṃ gataṃ tasya kāmatattvavaśaṃ gataḥ
na niśāṃ na dinaṃ so'pi ramañjānāti kāmukaḥ | bahuvarṣo gataḥ kālo munerācāralopataḥ
mañjughoṣā devalokagamanāyopacakrame | gacchantīṃ taṃ pratyuvāca ramantaṃ munisattamam || ādeśo dīyatāṃ brahmansvadeśagamanāya me
adyaiva tvaṃ samāyātā pradoṣādau varānane | yāvatprabhātasandhyā syāttāvattiṣṭha mamāntike
iti śrutvā munervākyaṃ bhayabhītā babhūva sā | punarvai ramayāmāsa tamṛṣiṃ nṛpasattama
muneḥ śāpabhayādbhītā bahulānparivatsarān | varṣāṇāṃ pañcapañcāśannavamāsāndinatrayam
sā taṃ punaruvācātha tasminkāle gate munim || ādeśo dīyatāṃ brahmangantavyaṃ svagṛhe mayā
prabhātamadhunā cāste śrūyatāṃ vacanaṃ mama | sandhyāṃ yāvacca kurve'haṃ tāvattvaṃ vai sthirā bhava
iti vākyaṃ muneḥ śrutvā jātānandasamākulā | smitaṃ kṛtvā tu sā kiṃcitpratyuvāca śucismitā
kiyatpramāṇā viprendra tava sandhyā gatānagha | mayi prasādaṃ kṛtvā tu gataḥ kālo vicāryatām
iti tasyā vacaḥ śrutvā vismayotphullalocanaḥ | gatakālasya viprendraḥ pramāṇamakarottadā
«Подойдя и увидев мудреца таким, Манджугхоша обольстила его игрою, чувством и взглядами; положив вину, она обняла того владыку мудрецов — словно лиана обвила дерево, сотрясаемое порывом ветра. И он, Медхави, бык среди мудрецов, наслаждался вместе с нею. Увидев её прекрасное тело, он утратил помышление о Шиве и пришёл во власть помышления о Каме: влюблённый не различал уже ни ночи, ни дня, и от утраты обихода мудреца прошёл многолетний срок. Манджугхоша приготовилась было вернуться в мир богов и, уходя, сказала наслаждающемуся лучшему из мудрецов: „Да будет дано мне дозволение, о брахман, уйти в свою страну“. — „Ты пришла лишь сегодня, на исходе дня, о прекрасноликая; побудь близ меня, покуда настанет утренняя сандхья“. Услышав это слово мудреца, она была объята страхом и вновь услаждала того мудреца, о лучший из царей, — устрашённая страхом проклятия, многие годы: пятьдесят пять лет, девять месяцев и три дня».
81de94295d38 · опубликовано 3 сент. 2026 г., 04:13:54 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Самое точное здесь — счёт: пятьдесят пять лет, девять месяцев и три дня, а подвижнику кажется, что она пришла сегодня вечером. Ослепление названо не наслаждением, а потерей меры времени — тем же, чем в предыдущей главе была сбитая с лада песня. И она остаётся не по любви, а из страха проклятия: держит её уже не Кама, а власть того, кто может проклясть.