摩诃婆罗多 3.240.25-34

天城文

वैशंपायन उवाच
एवम् उक्त्वा परिष्वज्य दैत्यास् तं राजकुञ्जरम् ॥
समाश्वास्य च दुर्धर्षं पुत्रवद् दानवर्षभाः ॥
स्थिरां कृत्वा बुद्धिम् अस्य प्रियाण्य् उक्त्वा च भारत ॥
गम्यताम् इत्य् अनुज्ञाय जयम् आप्नुहि चेत्य् अथ ॥
तैर् विसृष्टं महाबाहुं कृत्या सैवानयत् पुनः ॥
तम् एव देशं यत्रासौ तदा प्रायम् उपाविशत् ॥
प्रतिनिक्षिप्य तं वीरं कृत्या समभिपूज्य च ॥
अनुज्ञाता च राज्ञा सा तत्रैवान्तरधीयत ॥
गतायाम् अथ तस्यां तु राजा दुर्योधनस् तदा ॥
स्वप्नभूतम् इदं सर्वम् अचिन्तयत भारत ॥
विजेष्यामि रणे पाण्डून् इति तस्याभवन् मतिः ॥
कर्णं संशप्तकांश् चैव पार्थस्यामित्रघातिनः ॥
अमन्यत वधे युक्तान् समर्थांश् च सुयोधनः ॥
एवम् आशा दृढा तस्य धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ॥
विनिर्जये पाण्डवानाम् अभवद् भरतर्षभ ॥
कर्णो ऽप्य् आविष्टचित्तात्मा नरकस्यान्तरात्मना ॥
अर्जुनस्य वधे क्रूराम् अकरोत् स मतिं तदा ॥
संशप्तकाश् च ते वीरा राक्षसाविष्टचेतसः ॥
रजस्तमोभ्याम् आक्रान्ताः फल्गुनस्य वधैषिणः ॥
भीष्मद्रोणकृपाद्याश् च दानवाक्रान्तचेतसः ॥
न तथा पाण्डुपुत्राणां स्नेहवन्तो विशां पते ॥
न चाचचक्षे कस्मै चिद् एतद् राजा सुयोधनः ॥

转写 (IAST)

vaiśaṃpāyana uvāca
evam uktvā pariṣvajya daityās taṃ rājakuñjaram ||
samāśvāsya ca durdharṣaṃ putravad dānavarṣabhāḥ ||
sthirāṃ kṛtvā buddhim asya priyāṇy uktvā ca bhārata ||
gamyatām ity anujñāya jayam āpnuhi cety atha ||
tair visṛṣṭaṃ mahābāhuṃ kṛtyā saivānayat punaḥ ||
tam eva deśaṃ yatrāsau tadā prāyam upāviśat ||
pratinikṣipya taṃ vīraṃ kṛtyā samabhipūjya ca ||
anujñātā ca rājñā sā tatraivāntaradhīyata ||
gatāyām atha tasyāṃ tu rājā duryodhanas tadā ||
svapnabhūtam idaṃ sarvam acintayata bhārata ||
vijeṣyāmi raṇe pāṇḍūn iti tasyābhavan matiḥ ||
karṇaṃ saṃśaptakāṃś caiva pārthasyāmitraghātinaḥ ||
amanyata vadhe yuktān samarthāṃś ca suyodhanaḥ ||
evam āśā dṛḍhā tasya dhārtarāṣṭrasya durmateḥ ||
vinirjaye pāṇḍavānām abhavad bharatarṣabha ||
karṇo 'py āviṣṭacittātmā narakasyāntarātmanā ||
arjunasya vadhe krūrām akarot sa matiṃ tadā ||
saṃśaptakāś ca te vīrā rākṣasāviṣṭacetasaḥ ||
rajastamobhyām ākrāntāḥ phalgunasya vadhaiṣiṇaḥ ||
bhīṣmadroṇakṛpādyāś ca dānavākrāntacetasaḥ ||
na tathā pāṇḍuputrāṇāṃ snehavanto viśāṃ pate ||
na cācacakṣe kasmai cid etad rājā suyodhanaḥ ||

逐字释义

梵语IAST释义

वैशंपायन उवाच एवम् उक्त्वा परिष्वज्य दैत्यास् तं राजकुञ्जरम् ॥ समाश्वास्य च दुर्धर्षं पुत्रवद् दानवर्षभाः ॥ स्थिरां कृत्वा बुद्धिम् अस्य प्रियाण्य् उक्त्वा च भारत ॥ गम्यताम् इत्य् अनुज्ञाय जयम् आप्नुहि चेत्य् अथ ॥ तैर् विसृष्टं महाबाहुं कृत्या सैवानयत् पुनः ॥ तम् एव देशं यत्रासौ तदा प्रायम् उपाविशत् ॥ प्रतिनिक्षिप्य तं वीरं कृत्या समभिपूज्य च ॥ अनुज्ञाता च राज्ञा सा तत्रैवान्तरधीयत ॥ गतायाम् अथ तस्यां तु राजा दुर्योधनस् तदा ॥ स्वप्नभूतम् इदं सर्वम् अचिन्तयत भारत ॥ विजेष्यामि रणे पाण्डून् इति तस्याभवन् मतिः ॥ कर्णं संशप्तकांश् चैव पार्थस्यामित्रघातिनः ॥ अमन्यत वधे युक्तान् समर्थांश् च सुयोधनः ॥ एवम् आशा दृढा तस्य धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ॥ विनिर्जये पाण्डवानाम् अभवद् भरतर्षभ ॥ कर्णो ऽप्य् आविष्टचित्तात्मा नरकस्यान्तरात्मना ॥ अर्जुनस्य वधे क्रूराम् अकरोत् स मतिं तदा ॥ संशप्तकाश् च ते वीरा राक्षसाविष्टचेतसः ॥ रजस्तमोभ्याम् आक्रान्ताः फल्गुनस्य वधैषिणः ॥ भीष्मद्रोणकृपाद्याश् च दानवाक्रान्तचेतसः ॥ न तथा पाण्डुपुत्राणां स्नेहवन्तो विशां पते ॥ न चाचचक्षे कस्मै चिद् एतद् राजा सुयोधनः ॥vaiśaṃpāyana uvāca evam uktvā pariṣvajya daityās taṃ rājakuñjaram || samāśvāsya ca durdharṣaṃ putravad dānavarṣabhāḥ || sthirāṃ kṛtvā buddhim asya priyāṇy uktvā ca bhārata || gamyatām ity anujñāya jayam āpnuhi cety atha || tair visṛṣṭaṃ mahābāhuṃ kṛtyā saivānayat punaḥ || tam eva deśaṃ yatrāsau tadā prāyam upāviśat || pratinikṣipya taṃ vīraṃ kṛtyā samabhipūjya ca || anujñātā ca rājñā sā tatraivāntaradhīyata || gatāyām atha tasyāṃ tu rājā duryodhanas tadā || svapnabhūtam idaṃ sarvam acintayata bhārata || vijeṣyāmi raṇe pāṇḍūn iti tasyābhavan matiḥ || karṇaṃ saṃśaptakāṃś caiva pārthasyāmitraghātinaḥ || amanyata vadhe yuktān samarthāṃś ca suyodhanaḥ || evam āśā dṛḍhā tasya dhārtarāṣṭrasya durmateḥ || vinirjaye pāṇḍavānām abhavad bharatarṣabha || karṇo 'py āviṣṭacittātmā narakasyāntarātmanā || arjunasya vadhe krūrām akarot sa matiṃ tadā || saṃśaptakāś ca te vīrā rākṣasāviṣṭacetasaḥ || rajastamobhyām ākrāntāḥ phalgunasya vadhaiṣiṇaḥ || bhīṣmadroṇakṛpādyāś ca dānavākrāntacetasaḥ || na tathā pāṇḍuputrāṇāṃ snehavanto viśāṃ pate || na cācacakṣe kasmai cid etad rājā suyodhanaḥ ||Having said this, the daityas embrace the king, console him as a son, strengthen his resolve, speak pleasing words, and release him with wishes for victory; the same kritya returns the mighty Duryodhana to the place where he had sat in prayopavesha, and vanishes; after her departure Duryodhana thinks it was all like a dream, and resolves to defeat the Pandavas in battle; he considers Karna and the samshaptakas capable of slaying Partha, and his hope of victory over the Pandavas becomes firm; Karna, possessed by the soul of Naraka, forms a cruel resolve to kill Arjuna; the samshaptakas, possessed by rakshasas, seized by rajas and tamas, wish to slay Phalguna; Bhishma, Drona, Kripa, and the others, their minds seized by the Danavas, are no longer so attached to the sons of Pandu; Suyodhana tells no one of this.

译文

So saying, the daityas embraced that royal elephant among men, consoled him, unassailable as he was, as though he were a son, strengthened his resolve, and spoke pleasing words. Then they gave him leave to go: "Go, and attain victory." Released by them, the mighty-armed one was brought by that same kritya back to that very place where he had earlier sat in prayopavesha. Having set the hero there, the kritya honored him, obtained the king's leave, and vanished on that same spot. When she had gone, King Duryodhana thought that all of it had been like a dream, O Bharata, and the thought arose in him: "I shall conquer Pandu's sons in battle." Suyodhana judged Karna and the samshaptakas fit and able to slay Partha, the crusher of foes. Thus the hope of victory over the Pandavas, in the mind of the ill-counseled son of Dhritarashtra, became firm, O bull among the Bharatas. And Karna, his consciousness seized by the inner soul of Naraka, then formed a cruel resolve to kill Arjuna. Those hero-samshaptakas, their minds possessed by rakshasas, overcome by rajas and tamas, came to desire the destruction of Phalguna. Bhishma, Drona, Kripa, and the rest, their minds seized by the Danavas, were no longer so attached to the sons of Pandu, O lord of men. But King Suyodhana told no one of any of this.

注释

Duryodhana's hope is strengthened not by truth but by possession. Rajas and tamas become the psychological language of the coming war.

版本

4451349e2660 · 发布于 2026年7月16日 17:27:10 UTC

可用语言RUEN