क्रोधामर्षवशं प्राप्तो द्रोणपुत्रस् तु भारत ॥
नैव स्म स जगामाथ निद्रां सर्प इव श्वसन् ॥
न लेभे स तु निद्रां वै दह्यमानो ऽतिमन्युना ॥
वीक्षां चक्रे महाबाहुस् तद् वनं घोरदर्शनम् ॥
वीक्षमाणो वनोद्देशं नानासत्त्वैर् निषेवितम् ॥
अपश्यत महाबाहुर् न्यग्रोधं वायसायुतम् ॥
तत्र काकसहस्राणि तां निशां पर्यणामयन् ॥
सुखं स्वपन्तः कौरव्य पृथक् पृथग् अपाश्रयाः ॥
सुप्तेषु तेषु काकेषु विस्रब्धेषु समन्ततः ॥
सो ऽपश्यत् सहसायान्तम् उलूकं घोरदर्शनम् ॥
महास्वनं महाकायं हर्यक्षं बभ्रुपिङ्गलम् ॥
सुदीर्घघोणानखरं सुपर्णम् इव वेगिनम् ॥
सो ऽथ शब्दं मृदुं कृत्वा लीयमान इवाण्डजः ॥
न्यग्रोधस्य ततः शाखां प्रार्थयाम् आस भारत ॥
संनिपत्य तु शाखायां न्यग्रोधस्य विहंगमः ॥
सुप्ताञ् जघान सुबहून् वायसान् वायसान्तकः ॥
केषां चिद् अच्छिनत् पक्षाञ् शिरांसि च चकर्त ह ॥
चरणांश् चैव केषां चिद् बभञ्ज चरणायुधः ॥
क्षणेनाहन् स बलवान् ये ऽस्य दृष्टिपथे स्थिताः ॥
तेषां शरीरावयवैः शरीरैश् च विशां पते ॥
न्यग्रोधमण्डलं सर्वं संछन्नं सर्वतो ऽभवत् ॥
तांस् तु हत्वा ततः काकान् कौशिको मुदितो ऽभवत् ॥
प्रतिकृत्य यथाकामं शत्रूणां शत्रुसूदनः ॥
तद् दृष्ट्वा सोपधं कर्म कौशिकेन कृतं निशि ॥
तद्भावकृतसंकल्पो द्रौणिर् एको व्यचिन्तयत् ॥
उपदेशः कृतो ऽनेन पक्षिणा मम संयुगे ॥
शत्रूणां क्षपणे युक्तः प्राप्तकालश् च मे मतः ॥
krodhāmarṣavaśaṃ prāpto droṇaputras tu bhārata ||
naiva sma sa jagāmātha nidrāṃ sarpa iva śvasan ||
na lebhe sa tu nidrāṃ vai dahyamāno 'timanyunā ||
vīkṣāṃ cakre mahābāhus tad vanaṃ ghoradarśanam ||
vīkṣamāṇo vanoddeśaṃ nānāsattvair niṣevitam ||
apaśyata mahābāhur nyagrodhaṃ vāyasāyutam ||
tatra kākasahasrāṇi tāṃ niśāṃ paryaṇāmayan ||
sukhaṃ svapantaḥ kauravya pṛthak pṛthag apāśrayāḥ ||
supteṣu teṣu kākeṣu visrabdheṣu samantataḥ ||
so 'paśyat sahasāyāntam ulūkaṃ ghoradarśanam ||
mahāsvanaṃ mahākāyaṃ haryakṣaṃ babhrupiṅgalam ||
sudīrghaghoṇānakharaṃ suparṇam iva veginam ||
so 'tha śabdaṃ mṛduṃ kṛtvā līyamāna ivāṇḍajaḥ ||
nyagrodhasya tataḥ śākhāṃ prārthayām āsa bhārata ||
saṃnipatya tu śākhāyāṃ nyagrodhasya vihaṃgamaḥ ||
suptāñ jaghāna subahūn vāyasān vāyasāntakaḥ ||
keṣāṃ cid acchinat pakṣāñ śirāṃsi ca cakarta ha ||
caraṇāṃś caiva keṣāṃ cid babhañja caraṇāyudhaḥ ||
kṣaṇenāhan sa balavān ye 'sya dṛṣṭipathe sthitāḥ ||
teṣāṃ śarīrāvayavaiḥ śarīraiś ca viśāṃ pate ||
nyagrodhamaṇḍalaṃ sarvaṃ saṃchannaṃ sarvato 'bhavat ||
tāṃs tu hatvā tataḥ kākān kauśiko mudito 'bhavat ||
pratikṛtya yathākāmaṃ śatrūṇāṃ śatrusūdanaḥ ||
tad dṛṣṭvā sopadhaṃ karma kauśikena kṛtaṃ niśi ||
tadbhāvakṛtasaṃkalpo drauṇir eko vyacintayat ||
upadeśaḥ kṛto 'nena pakṣiṇā mama saṃyuge ||
śatrūṇāṃ kṣapaṇe yuktaḥ prāptakālaś ca me mataḥ ||
Но сын Дроны, о Бхарата, одержимый гневом и яростью, не погрузился в сон; он дышал, словно змей. Сожигаемый чрезмерным гневом, сильнорукий не обрёл сна и стал осматривать страшный лес. Глядя на область леса, населённую разными существами, он увидел баньян, полный ворон. Там тысячи ворон проводили ночь, спокойно спя на разных ветвях. Когда эти вороны беззаботно спали со всех сторон, он внезапно увидел подлетающую страшную сову: огромную, громкоголосую, желтоглазую, буро-рыжую, с длинным клювом и когтями, быструю как Супарна. Эта птица, тихо подлетев и словно скрываясь, выбрала ветвь баньяна. Опустившись на неё, губительница ворон убила очень многих спящих ворон: одним отсекала крылья, другим рубила головы, у иных ломала когтями ноги. В мгновение сильная сова убила всех, кто попадал в её поле зрения, и всё пространство под баньяном оказалось завалено частями тел и трупами, владыка людей. Перебив ворон и отомстив врагам как хотела, сова возликовала. Увидев это коварное дело, совершённое совой ночью, Драуни один задумался и принял тот же образ мысли: “Эта птица дала мне наставление для битвы. Такой способ подходит для истребления врагов, и, думаю, время пришло”».
926687d0a9e5 · 发布于 2026年6月20日 11:55:59 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Сова становится тёмным учителем Ашваттхамана. Он видит не предупреждение о падении в жестокость, а оправдание ночного убийства спящих, и так внутренний гнев получает форму решения.