सृञ्जयस्याथ राजर्षेः कस्मिंश् चित् कालपर्यये ॥
जज्ञे पुत्रो महावीर्यस् तेजसा प्रज्वलन्न् इव ॥
ववृधे स यथाकालं सरसीव महोत्पलम् ॥
बभूव काञ्चनष्ठीवी यथार्थं नाम तस्य तत् ॥
तद् अद्भुततमं लोके पप्रथे कुरुसत्तम ॥
बुबुधे तच् च देवेन्द्रो वरदानं महात्मनोः ॥
ततस् त्व् अभिभवाद् भीतो बृहस्पतिमते स्थितः ॥
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी बभूव बलवृत्रहा ॥
चोदयाम् आस वज्रं स दिव्यास्त्रं मूर्तिसंस्थितम् ॥
व्याघ्रो भूत्वा जहीमं त्वं राजपुत्रम् इति प्रभो ॥
विवृद्धः किल वीर्येण माम् एषो ऽभिभविष्यति ॥
सृञ्जयस्य सुतो वज्र यथैनं पर्वतो ददौ ॥
एवम् उक्तस् तु शक्रेण वज्रः परपुरंजयः ॥
कुमारस्यान्तरप्रेक्षी नित्यम् एवान्वपद्यत ॥
सृञ्जयो ऽपि सुतं प्राप्य देवराजसमद्युतिम् ॥
हृष्टः सान्तःपुरो राजा वननित्यो ऽभवत् तदा ॥
ततो भागीरथीतीरे कदा चिद् वननिर्झरे ॥
धात्रीद्वितीयो बालः स क्रीडार्थं पर्यधावत ॥
पञ्चवर्षकदेशीयो बालो नागेन्द्रविक्रमः ॥
सहसोत्पतितं व्याघ्रम् आससाद महाबलः ॥
तेन चैव विनिष्पिष्टो वेपमानो नृपात्मजः ॥
व्यसुः पपात मेदिन्यां ततो धात्री विचुक्रुशे ॥
हत्वा तु राजपुत्रं स तत्रैवान्तरधीयत ॥
शार्दूलो देवराजस्य माययान्तर्हितस् तदा ॥
धात्र्यास् तु निनदं श्रुत्वा रुदत्याः परमार्तवत् ॥
अभ्यधावत तं देशं स्वयम् एव महीपतिः ॥
sṛñjayasyātha rājarṣeḥ kasmiṃś cit kālaparyaye ||
jajñe putro mahāvīryas tejasā prajvalann iva ||
vavṛdhe sa yathākālaṃ sarasīva mahotpalam ||
babhūva kāñcanaṣṭhīvī yathārthaṃ nāma tasya tat ||
tad adbhutatamaṃ loke paprathe kurusattama ||
bubudhe tac ca devendro varadānaṃ mahātmanoḥ ||
tatas tv abhibhavād bhīto bṛhaspatimate sthitaḥ ||
kumārasyāntaraprekṣī babhūva balavṛtrahā ||
codayām āsa vajraṃ sa divyāstraṃ mūrtisaṃsthitam ||
vyāghro bhūtvā jahīmaṃ tvaṃ rājaputram iti prabho ||
vivṛddhaḥ kila vīryeṇa mām eṣo 'bhibhaviṣyati ||
sṛñjayasya suto vajra yathainaṃ parvato dadau ||
evam uktas tu śakreṇa vajraḥ parapuraṃjayaḥ ||
kumārasyāntaraprekṣī nityam evānvapadyata ||
sṛñjayo 'pi sutaṃ prāpya devarājasamadyutim ||
hṛṣṭaḥ sāntaḥpuro rājā vananityo 'bhavat tadā ||
tato bhāgīrathītīre kadā cid vananirjhare ||
dhātrīdvitīyo bālaḥ sa krīḍārthaṃ paryadhāvata ||
pañcavarṣakadeśīyo bālo nāgendravikramaḥ ||
sahasotpatitaṃ vyāghram āsasāda mahābalaḥ ||
tena caiva viniṣpiṣṭo vepamāno nṛpātmajaḥ ||
vyasuḥ papāta medinyāṃ tato dhātrī vicukruśe ||
hatvā tu rājaputraṃ sa tatraivāntaradhīyata ||
śārdūlo devarājasya māyayāntarhitas tadā ||
dhātryās tu ninadaṃ śrutvā rudatyāḥ paramārtavat ||
abhyadhāvata taṃ deśaṃ svayam eva mahīpatiḥ ||
«Затем у царственного риши Шринджаи через некоторое время родился сын великой силы, словно пылающий сиянием. Он рос в должный срок, как большой лотос в озере, и стал златоплюющим: его имя оказалось истинным по смыслу. Это величайшее чудо распространилось в мире, о лучший из Куру. Узнал об этом и царь богов, узнал о даре двух великодушных мудрецов. Испугавшись, что его превзойдут, и следуя мнению Брихаспати, сильный Вритрахан стал искать уязвимое место мальчика. Он побудил Ваджру, своё божественное оружие, пребывающее в телесном виде: “Стань тигром и убей этого царского сына, о владыка. Когда сын Шринджаи, данный Парватой, возрастёт в силе, он превзойдёт меня”. Так наставленная Шакрой, Ваджра, победительница вражеских городов, постоянно следила за мальчиком, выискивая случай. Шринджая же, получив сына, сияющего как царь богов, радовался вместе со всем дворцом и тогда часто бывал в лесу. Однажды на берегу Бхагиратхи, у лесного потока, мальчик, которому было около пяти лет, сильный как царь слонов, бегал и играл с одной няней. Внезапно он встретил выскочившего тигра. Царский сын был им раздавлен, задрожал и бездыханным упал на землю; тогда няня закричала. Убив царевича, тигр тут же исчез, скрытый майей царя богов. Услышав вопль плачущей няни, словно предельно измученной, сам владыка земли бросился к тому месту».
d946cf8b922b · 发布于 2026年6月20日 16:25:24 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Так исполняется предупреждение Парваты: сияние ребёнка вызывает страх Индры. Гибель приходит не от обычного зверя, а через божественное оружие, принявшее вид тигра.