युधिष्ठिर उवाच
सौभरे कस्य तीर्थस्य माहात्म्यं नारदो मुनिः । वर्णयामास शिबये शक्रतीर्थगतस्य च
अतस्तु मम शुश्रूषा जायते मुनिपुङ्गव । शिबिनारदसंवादं ब्रूहि पुण्यं नताय मे
धर्मराज शिबी राजा श्रुत्वा नारदवर्णितम् । द्वारकायास्तु माहात्म्यं तमेवापृच्छदादरात्
ब्रह्माङ्गज सुरश्रेष्ठ श्रुतं माहात्म्यमुत्तमम् । इन्द्रप्रस्थतटस्थाया द्वारकाया मयाद्भुतम् । अयोध्यायां यदि मुने किञ्चिदस्ति पवित्रकम् । चरितं मम तद्ब्रूहि पिपासोस्त्वद्वचोऽमृतम्
अस्त्यत्र चरितं पुण्यं महापातकनाशनम् । नापितस्याघयुक्तस्य मुकुन्दस्य द्विजस्य च
ब्रह्महा नापितो राजन्नपमृत्युं गतो द्विजः । प्रसादात्कोशलायास्तु द्वावपि स्वर्गतिं गतौ
चन्द्रभागानदीतीरे पुरी सा च निवेशिता । तत्रास्ति नापितः पापश्चण्डको नाम गर्हितः । चौर्येण परवित्तानामपहर्ता स पापकृत् । घातकः शस्त्रपाशाद्यैः पान्थानामवलुण्ठकः
द्यूतमद्यरतो नित्यं परस्त्रीलम्पटेन्द्रियः । भित्त्वा देवालये भित्तिमिष्टिकाग्रावविक्रयी
स तस्योद्देशिताभ्यासे ब्राह्मणो वसतिश्रिया । संयुक्तो ब्रह्मकर्मज्ञो मुकुन्दो नामतो नृप
स एकदा समालिङ्ग्य तरुणीमात्मयोषितम् । सुष्वाप श्लथगात्रश्च निशि निर्भयमानसः
saubhare kasya tīrthasya māhātmyaṃ nārado muniḥ | varṇayāmāsa śibaye śakratīrthagatasya ca
atastu mama śuśrūṣā jāyate munipuṅgava | śibināradasaṃvādaṃ brūhi puṇyaṃ natāya me
dharmarāja śibī rājā śrutvā nāradavarṇitam | dvārakāyāstu māhātmyaṃ tamevāpṛcchadādarāt
brahmāṅgaja suraśreṣṭha śrutaṃ māhātmyamuttamam | indraprasthataṭasthāyā dvārakāyā mayādbhutam | ayodhyāyāṃ yadi mune kiñcidasti pavitrakam | caritaṃ mama tadbrūhi pipāsostvadvaco'mṛtam
astyatra caritaṃ puṇyaṃ mahāpātakanāśanam | nāpitasyāghayuktasya mukundasya dvijasya ca
brahmahā nāpito rājannapamṛtyuṃ gato dvijaḥ | prasādātkośalāyāstu dvāvapi svargatiṃ gatau
candrabhāgānadītīre purī sā ca niveśitā | tatrāsti nāpitaḥ pāpaścaṇḍako nāma garhitaḥ | cauryeṇa paravittānāmapahartā sa pāpakṛt | ghātakaḥ śastrapāśādyaiḥ pānthānāmavaluṇṭhakaḥ
dyūtamadyarato nityaṃ parastrīlampaṭendriyaḥ | bhittvā devālaye bhittimiṣṭikāgrāvavikrayī
sa tasyoddeśitābhyāse brāhmaṇo vasatiśriyā | saṃyukto brahmakarmajño mukundo nāmato nṛpa
sa ekadā samāliṅgya taruṇīmātmayoṣitam | suṣvāpa ślathagātraśca niśi nirbhayamānasaḥ
«О Саубхари, какой тиртхи величие описал мудрец Нарада царю Шиби — той, что в тиртхе Шакры? Оттого рождается у меня желание слушать, о бык среди мудрецов: поведай мне, склонившемуся, святую беседу Шиби и Нарады». — «О царь дхармы, царь Шиби, услышав описанное Нарадой величие Двараки, с почтением спросил его же: «О рождённый из тела Брахмы, лучший из богов, услышано мною дивное и превосходное величие той, что стоит на берегу в Индрапрастхе. Если есть, о муни, что-либо очищающее в Айодхье — поведай мне то сказание; я жажду нектара твоей речи». — «Есть здесь святое сказание, губящее великие грехи, — о цирюльнике, исполненном греха, и о брахмане Мукунде. Цирюльник был убийцей брахмана, о царь, а брахман принял дурную смерть; и всё же милостью Кошалы оба достигли благой участи. На берегу реки Чандрабхаги основан тот город; там жил грешный цирюльник по имени Чандака, презренный: похититель чужого добра воровством, творящий грех, убийца, что оружием и петлями грабил путников, постоянно преданный игре и хмелю, с чувствами, падкими до чужих жён, — он проламывал стену в храме и торговал кирпичом и камнем.
ee40599f0e63 · 发布于 2026年9月3日 04:14:05 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Сказание объявлено заранее и без интриги: убийца брахмана и убитый — оба спасены. Оттого длинный перечень злодейств Чандаки читается не как приговор, а как мера того, что предстоит покрыть.