लोका उपहसन्ति स्म तं द्विजं कुलटापतिम् । उपहासभयात्सोऽपि निर्ययौ न गृहात्कुधीः
महार्हाणि दुकूलानि भूषणानि च सा दधौ । जारैर्दत्तानि दुष्टात्मा हसिताऽपि न लज्जते
वस्त्रं पुरातनं जीर्णमुत्तीर्णं यच्छरीरतः । अवज्ञापूर्वकं दुष्टा स्वभर्त्रे सम्प्रयच्छति
एवं तया कुलटया सोऽवज्ञातः स्वकः पतिः । नितान्तं दुःखमापन्नो विषं जग्ध्वा मृतो निशि
सा भीता राजतः पापा ह्यन्यायात्स्वैरिणी तदा । अनुयास्यामि भर्तारमित्युवाच मृषा वचः
तयैव शिक्षिताः सख्यः स्वकीयास्ताः समीपगाः । निवारयामासुरिति कथयित्वा महीपते
भो मृगाक्षि किमर्थं ते क्रियतेऽनर्थ ईदृशः । यत्सुवर्णनिभं कायं त्वं नाशयितुमुद्यता
भवत्या किं सुखं दृष्टममुष्याव्यवसायिनः । दरिद्रस्यासमर्थस्य सखि स्वोदरपूरिणः
पालयैनं सुतं बालं त्वदृते कोऽस्य पालकः । मरिष्यामो वयं सर्वा मृतायां त्वयि सुन्दरि
गृहमेतदवेक्षस्व समुत्तिष्ठ वरानने । जीयादयं तव सुतो यस्ते भाविसुखप्रदः
वाञ्छन्ति बान्धवाः सर्वे त्वदीयास्तव जीवितम् । उत्तिष्ठ निजबन्धूनां कुरु चित्तसमीहितम्
रुदन्ति तव रागेण वयस्याः सकलाः सति । निजवाक्यप्रदानेन वारयैताः सुदुःखिताः
lokā upahasanti sma taṃ dvijaṃ kulaṭāpatim | upahāsabhayātso'pi niryayau na gṛhātkudhīḥ
mahārhāṇi dukūlāni bhūṣaṇāni ca sā dadhau | jārairdattāni duṣṭātmā hasitā'pi na lajjate
vastraṃ purātanaṃ jīrṇamuttīrṇaṃ yaccharīrataḥ | avajñāpūrvakaṃ duṣṭā svabhartre samprayacchati
evaṃ tayā kulaṭayā so'vajñātaḥ svakaḥ patiḥ | nitāntaṃ duḥkhamāpanno viṣaṃ jagdhvā mṛto niśi
sā bhītā rājataḥ pāpā hyanyāyātsvairiṇī tadā | anuyāsyāmi bhartāramityuvāca mṛṣā vacaḥ
tayaiva śikṣitāḥ sakhyaḥ svakīyāstāḥ samīpagāḥ | nivārayāmāsuriti kathayitvā mahīpate
bho mṛgākṣi kimarthaṃ te kriyate'nartha īdṛśaḥ | yatsuvarṇanibhaṃ kāyaṃ tvaṃ nāśayitumudyatā
bhavatyā kiṃ sukhaṃ dṛṣṭamamuṣyāvyavasāyinaḥ | daridrasyāsamarthasya sakhi svodarapūriṇaḥ
pālayainaṃ sutaṃ bālaṃ tvadṛte ko'sya pālakaḥ | mariṣyāmo vayaṃ sarvā mṛtāyāṃ tvayi sundari
gṛhametadavekṣasva samuttiṣṭha varānane | jīyādayaṃ tava suto yaste bhāvisukhapradaḥ
vāñchanti bāndhavāḥ sarve tvadīyāstava jīvitam | uttiṣṭha nijabandhūnāṃ kuru cittasamīhitam
rudanti tava rāgeṇa vayasyāḥ sakalāḥ sati | nijavākyapradānena vārayaitāḥ suduḥkhitāḥ
Люди высмеивали того брахмана — мужа распутницы, и он, скудоумный, от страха насмешек не выходил из дома. А она носила драгоценные тонкие одежды и украшения, данные любовниками; злонравная, она и осмеянная не стыдилась. Старую же, ветхую одежду, снятую с себя, злая с пренебрежением отдавала мужу. Так, презираемый этой распутницей, собственный её муж, претерпев крайнее горе, ночью выпил яд и умер. Тогда грешница, испугавшись царя за своё беззаконие, эта своевольная сказала лживое слово: «Последую за мужем». Ею же самой наученные, стоявшие рядом подруги стали отговаривать её, о владыка земли, говоря так: «О ланеокая, ради чего творишь ты такую беду — что готова погубить тело, подобное золоту? Какое счастье видела ты, подруга, у того бездеятельного, бедного, немощного, набивавшего лишь своё чрево? Береги этого малого сына: кроме тебя, кто ему хранитель? Все мы умрём, если умрёшь ты, красавица. Взгляни на этот дом, встань, прекрасноликая; да живёт твой сын, который даст тебе будущее счастье. Все твои родные желают тебе жизни; встань и исполни желаемое сердцем твоих близких. Из любви к тебе плачут все сверстницы, о добрая; дай своё слово и удержи их, горько скорбящих».
82e14af21ebb · 发布于 2026年9月3日 04:14:05 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Обман здесь двойной: она объявляет о сожжении с мужем, которого сама и довела до яда, и сама же научила подруг её отговаривать. Выходит представление на публику, где каждое слово заранее расписано.