कामधेनुं वसिष्ठो ऽपि यदा न त्यजते मुनिः । तदास्य शबलां राम विश्वामित्रो ऽन्वकर्षत ॥
नीयमाना तु शबला राम राज्ञा महात्मना । दुःखिता चिन्तयाम् आस रुदन्ती शोककर्शिता ॥
परित्यक्ता वसिष्ठेन किम् अहं सुमहात्मना । याहं राजभृतैर् दीना ह्रियेयं भृशदुःखिता ॥
किं मयापकृतं तस्य महर्षेर् भावितात्मनः । यन् माम् अनागसं भक्ताम् इष्टां त्यजति धार्मिकः ॥
इति सा चिन्तयित्वा तु निःश्वस्य च पुनः पुनः । जगाम वेगेन तदा वसिष्ठं परमौजसं ॥
निर्धूय तांस् तदा भृत्याञ् शतशः शत्रुसूदन । जगामानिलवेगेन पादमूलं महात्मनः ॥
शबला सा रुदन्ती च क्रोशन्ती चेदम् अब्रवीत् । वसिष्ठस्याग्रतः स्थित्वा मेघदुन्दुभिराविणी ॥
भगवन् किं परित्यक्ता त्वयाहं ब्रह्मणः सुत । यस्माद् राजभृता मां हि नयन्ते त्वत्सकाशतः ॥
kāmadhenuṃ vasiṣṭho 'pi yadā na tyajate muniḥ | tadāsya śabalāṃ rāma viśvāmitro 'nvakarṣata ||
nīyamānā tu śabalā rāma rājñā mahātmanā | duḥkhitā cintayām āsa rudantī śokakarśitā ||
parityaktā vasiṣṭhena kim ahaṃ sumahātmanā | yāhaṃ rājabhṛtair dīnā hriyeyaṃ bhṛśaduḥkhitā ||
kiṃ mayāpakṛtaṃ tasya maharṣer bhāvitātmanaḥ | yan mām anāgasaṃ bhaktām iṣṭāṃ tyajati dhārmikaḥ ||
iti sā cintayitvā tu niḥśvasya ca punaḥ punaḥ | jagāma vegena tadā vasiṣṭhaṃ paramaujasaṃ ||
nirdhūya tāṃs tadā bhṛtyāñ śataśaḥ śatrusūdana | jagāmānilavegena pādamūlaṃ mahātmanaḥ ||
śabalā sā rudantī ca krośantī cedam abravīt | vasiṣṭhasyāgrataḥ sthitvā meghadundubhirāviṇī ||
bhagavan kiṃ parityaktā tvayāhaṃ brahmaṇaḥ suta | yasmād rājabhṛtā māṃ hi nayante tvatsakāśataḥ ||
О Рама, когда мудрец Васиштха всё же не отдал Камадхену, Вишвамитра стал силой уводить его Шабалу. Уводимая великодушным царём, о Рама, Шабала, страдая, плача и измученная скорбью, стала думать: «Неужели я оставлена великой душой Васиштхой, если меня, несчастную и глубоко страдающую, уводят царские слуги? Что дурного я сделала этому великому риши, очистившему себя? Почему праведный оставляет меня, безвинную, преданную и любимую?» Так подумав и снова и снова вздыхая, она тогда быстро устремилась к Васиштхе высочайшей мощи. О сокрушитель врагов, стряхнув сотни царских слуг, она со скоростью ветра прибежала к стопам великой души. Плачущая и взывающая Шабала, встав перед Васиштхой, голосом, гремящим как облако и барабан, сказала: «О почтенный, о сын Брахмы, почему я оставлена тобой? Ведь царские слуги уводят меня от тебя».
8059319e6c01 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Шабала воспринимает насильственное похищение не как спор о собственности, а как возможную потерю связи со своим служением Васиштхе. Её боль выражена в категориях верности, невиновности и преданности, а не цены.