उत्थाय तु महातेजाः प्रकृतीस् ता निशाम्य च । अब्रवीद् भ्रातरं रामो लक्ष्मणं पुण्यलक्षणम् ॥
अस्मद्व्यपेक्षान् सौमित्रे निरपेक्षान् गृहेष्व् अपि । वृक्षमूलेषु संसुप्तान् पश्य लक्ष्मण साम्प्रतम् ॥
यथैते नियमं पौराः कुर्वन्त्य् अस्मन्निवर्तने । अपि प्राणान् असिष्यन्ति न तु त्यक्ष्यन्ति निश्चयम् ॥
यावद् एव तु संसुप्तास् तावद् एव वयं लघु । रथम् आरुह्य गच्छामः पन्थानम् अकुतोभयम् ॥
अतो भूयो ऽपि नेदानीम् इक्ष्वाकुपुरवासिनः । स्वपेयुर् अनुरक्ता मां वृक्षमूलानि संश्रिताः ॥
पौरा ह्य् आत्मकृताद् दुःखाद् विप्रमोच्या नृपात्मजैः । न तु खल्व् आत्मना योज्या दुःखेन पुरवासिनः ॥
अब्रवील् लक्ष्मणो रामं साक्षाद् धर्मम् इव स्थितम् । रोचते मे महाप्राज्ञ क्षिप्रम् आरुह्यताम् इति ॥
सूतस् ततः संत्वरितः स्यन्दनं तैर् हयोत्तमैः । योजयित्वाथ रामाय प्राञ्जलिः प्रत्यवेदयत् ॥
utthāya tu mahātejāḥ prakṛtīs tā niśāmya ca | abravīd bhrātaraṃ rāmo lakṣmaṇaṃ puṇyalakṣaṇam ||
asmadvyapekṣān saumitre nirapekṣān gṛheṣv api | vṛkṣamūleṣu saṃsuptān paśya lakṣmaṇa sāmpratam ||
yathaite niyamaṃ paurāḥ kurvanty asmannivartane | api prāṇān asiṣyanti na tu tyakṣyanti niścayam ||
yāvad eva tu saṃsuptās tāvad eva vayaṃ laghu | ratham āruhya gacchāmaḥ panthānam akutobhayam ||
ato bhūyo 'pi nedānīm ikṣvākupuravāsinaḥ | svapeyur anuraktā māṃ vṛkṣamūlāni saṃśritāḥ ||
paurā hy ātmakṛtād duḥkhād vipramocyā nṛpātmajaiḥ | na tu khalv ātmanā yojyā duḥkhena puravāsinaḥ ||
abravīl lakṣmaṇo rāmaṃ sākṣād dharmam iva sthitam | rocate me mahāprājña kṣipram āruhyatām iti ||
sūtas tataḥ saṃtvaritaḥ syandanaṃ tair hayottamaiḥ | yojayitvātha rāmāya prāñjaliḥ pratyavedayat ||
Утром великосияющий Рама встал, увидел подданных и сказал своему брату Лакшмане, отмеченному благими признаками: «О Саумитри, посмотри теперь на этих людей: ради нас они спят под деревьями, не думая даже о своих домах. Такова их решимость вернуть нас: они отдадут даже жизнь, но не оставят своего решения. Пока они спят, мы быстро сядем на колесницу и поедем безопасной дорогой. Пусть жители города Икшваку, преданные мне, больше не спят у корней деревьев. Царевичи должны освобождать горожан от страдания, которое те сами себе причиняют, а не вовлекать их в боль». Лакшмана сказал Раме, стоящему словно сама дхарма: «Мне это угодно, о великомудрый; нужно быстро садиться». Тогда возница поспешно запряг колесницу лучшими конями и, сложив ладони, доложил Раме.
6d7ffdc9103c · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Рама уходит скрытно не из равнодушия к людям, а именно из сострадания. Он понимает, что их любовь готова причинить им вред, и поэтому берёт на себя боль разлуки, чтобы прекратить их страдание.