खम् उत्पतन्तं तं दृष्ट्वा मैथिली जनकात्मजा । दुःखिता परमोद्विग्ना भये महति वर्तिनी ॥
रोषरोदनताम्राक्षी भीमाक्षं राक्षसाधिपम् । रुदती करुणं सीता ह्रियमाणेदम् अब्रवीत् ॥
न व्यपत्रपसे नीच कर्मणानेन रावण । ज्ञात्वा विरहितां यो मां चोरयित्वा पलायसे ॥
त्वयैव नूनं दुष्टात्मन् भीरुणा हर्तुम् इच्छता । ममापवाहितो भर्ता मृगरूपेण मायया । यो हि माम् उद्यतस् त्रातुं सो ऽप्य् अयं विनिपातितः ॥
परमं खलु ते वीर्यं दृश्यते राक्षसाधम । विश्राव्य नामधेयं हि युद्धे नास्ति जिता त्वया ॥
ईदृशं गर्हितं कर्म कथं कृत्वा न लज्जसे । स्त्रियाश् च हरणं नीच रहिते च परस्य च ॥
कथयिष्यन्ति लोकेषु पुरुषाः कर्म कुत्सितम् । सुनृशंसम् अधर्मिष्ठं तव शौण्डीर्यमानिनः ॥
धिक् ते शौर्यं च सत्त्वं च यत् त्वया कथितं तदा । कुलाक्रोशकरं लोके धिक् ते चारित्रम् ईदृशम् ॥
kham utpatantaṃ taṃ dṛṣṭvā maithilī janakātmajā | duḥkhitā paramodvignā bhaye mahati vartinī ||
roṣarodanatāmrākṣī bhīmākṣaṃ rākṣasādhipam | rudatī karuṇaṃ sītā hriyamāṇedam abravīt ||
na vyapatrapase nīca karmaṇānena rāvaṇa | jñātvā virahitāṃ yo māṃ corayitvā palāyase ||
tvayaiva nūnaṃ duṣṭātman bhīruṇā hartum icchatā | mamāpavāhito bhartā mṛgarūpeṇa māyayā | yo hi mām udyatas trātuṃ so 'py ayaṃ vinipātitaḥ ||
paramaṃ khalu te vīryaṃ dṛśyate rākṣasādhama | viśrāvya nāmadheyaṃ hi yuddhe nāsti jitā tvayā ||
īdṛśaṃ garhitaṃ karma kathaṃ kṛtvā na lajjase | striyāś ca haraṇaṃ nīca rahite ca parasya ca ||
kathayiṣyanti lokeṣu puruṣāḥ karma kutsitam | sunṛśaṃsam adharmiṣṭhaṃ tava śauṇḍīryamāninaḥ ||
dhik te śauryaṃ ca sattvaṃ ca yat tvayā kathitaṃ tadā | kulākrośakaraṃ loke dhik te cāritram īdṛśam ||
Увидев, как Равана взлетает в небо, Майтили, дочь Джанаки, скорбная, крайне встревоженная и находящаяся в великом страхе, жалобно заплакала. Сита, чьи глаза покраснели от гнева и слёз, уносимая Раваной, сказала страшноглазому владыке ракшасов: «Низкий Равана, разве ты не стыдишься этого поступка? Зная, что я оставлена одна, ты украл меня и убегаешь. Наверное, именно ты, злодушный трус, желавший меня похитить, увёл моего мужа майей в облике оленя. И тот, кто был готов защитить меня, тоже повержен. Велика же твоя доблесть, худший из ракшасов: ты не победил меня в бою, открыто объявив своё имя. Как ты не стыдишься, совершив такое порицаемое дело — похищение чужой женщины, оставшейся одной? В мирах люди будут рассказывать о твоём презренном поступке, крайне жестоком и беззаконном, хотя ты считаешь себя храбрецом. Позор твоей храбрости и силе, о которых ты говорил тогда; позор твоему поведению, позорящему твой род в мире».
1338a180a6c4 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Сита называет вещи своими именами: это не подвиг и не победа, а кража и бегство. Её слова лишают Равану той славы, ради которой он выставляет свою силу.