ततः सुमाली माली च श्रुत्वा माल्यवतो वचः । ऊचतुर् भ्रातरं ज्येष्ठं भगांशाव् इव वासवम् ॥
स्वधीतं दत्तम् इष्टं च ऐश्वर्यं परिपालितम् । आयुर् निरामयं प्राप्तं स्वधर्मः स्थापितश् च नः ॥
देवसागरम् अक्षोभ्यं शस्त्रौघैः प्रविगाह्य च । जिता देवा रणे नित्यं न नो मृत्युकृतं भयम् ॥
नारायणश् च रुद्रश् च शक्रश् चापि यमस् तथा । अस्माकं प्रमुखे स्थातुं सर्व एव हि बिभ्यति ॥
विष्णोर् दोषश् च नास्त्य् अत्र कारणं राक्षसेश्वर । देवानाम् एव दोषेण विष्णोः प्रचलितं मनः ॥
तस्माद् अद्य समुद्युक्ताः सर्वसैन्यसमावृताः । देवान् एव जिघांसामो येभ्यो दोषः समुत्थितः ॥
इति माली सुमाली च माल्यवान् अग्रजः प्रभुः । उद्योगं घोषयित्वाथ राक्षसाः सर्व एव ते । युद्धाय निर्ययुः क्रुद्धा जम्भवृत्रबला इव ॥
स्यन्दनैर् वारणेन्द्रैश् च हयैश् च गिरिसंनिभैः । खरैर् गोभिर् अथोष्ट्रैश् च शिंशुमारैर् भुजं गमैः ॥
मकरैः कच्छपैर् मीनैर् विहंगैर् गरुडोपमैः । सिंहैर् व्याघ्रैर् वराहैश् च सृमरैश् चमरैर् अपि ॥
त्यक्त्वा लङ्कां ततः सर्वे राक्षसा बलगर्विताः । प्रयाता देवलोकाय योद्धुं दैवतशत्रवः ॥
tataḥ sumālī mālī ca śrutvā mālyavato vacaḥ | ūcatur bhrātaraṃ jyeṣṭhaṃ bhagāṃśāv iva vāsavam ||
svadhītaṃ dattam iṣṭaṃ ca aiśvaryaṃ paripālitam | āyur nirāmayaṃ prāptaṃ svadharmaḥ sthāpitaś ca naḥ ||
devasāgaram akṣobhyaṃ śastraughaiḥ pravigāhya ca | jitā devā raṇe nityaṃ na no mṛtyukṛtaṃ bhayam ||
nārāyaṇaś ca rudraś ca śakraś cāpi yamas tathā | asmākaṃ pramukhe sthātuṃ sarva eva hi bibhyati ||
viṣṇor doṣaś ca nāsty atra kāraṇaṃ rākṣaseśvara | devānām eva doṣeṇa viṣṇoḥ pracalitaṃ manaḥ ||
tasmād adya samudyuktāḥ sarvasainyasamāvṛtāḥ | devān eva jighāṃsāmo yebhyo doṣaḥ samutthitaḥ ||
iti mālī sumālī ca mālyavān agrajaḥ prabhuḥ | udyogaṃ ghoṣayitvātha rākṣasāḥ sarva eva te | yuddhāya niryayuḥ kruddhā jambhavṛtrabalā iva ||
syandanair vāraṇendraiś ca hayaiś ca girisaṃnibhaiḥ | kharair gobhir athoṣṭraiś ca śiṃśumārair bhujaṃ gamaiḥ ||
makaraiḥ kacchapair mīnair vihaṃgair garuḍopamaiḥ | siṃhair vyāghrair varāhaiś ca sṛmaraiś camarair api ||
tyaktvā laṅkāṃ tataḥ sarve rākṣasā balagarvitāḥ | prayātā devalokāya yoddhuṃ daivataśatravaḥ ||
Тогда Сумали и Мали, услышав слово Мальявана, сказали старшему брату: «Мы изучали, давали, приносили жертвы, сохранили владычество, обрели жизнь без болезней, и наша дхарма установлена. Мы всегда побеждали богов в битве, входя в невозмутимый океан богов потоками оружия, и у нас нет страха смерти. Нараяна, Рудра, Шакра, Яма и все прочие боятся стоять перед нами. Здесь нет вины Вишну, владыка ракшасов; только по вине богов ум Вишну пришёл в движение. Поэтому сегодня, приготовившись и окружив себя всем войском, мы желаем убить самих богов, от которых возникла эта вина». Так Мали, Сумали и Мальяван, старший и владыка, объявили приготовление. Все эти ракшасы, разгневанные, вышли на битву, словно войска Джамбхи и Вритры: на колесницах, на могучих слонах, на конях, подобных горам, на ослах, быках, верблюдах, морских чудовищах, змеях, макарах, черепахах, рыбах, птицах, подобных Гаруде, львах, тиграх, вепрях, сримарах и чамарах. Затем все ракшасы, возгордившиеся силой, оставили Ланку и отправились в мир богов, чтобы сражаться, как враги богов.
7a708e61ddc4 · 发布于 2026年6月22日 00:00:00 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Ответ Сумали и Мали — голос полной гордыни. Они даже вмешательство Вишну объясняют виной богов, не видя, что источник беды — их собственное нарушение меры.