ततश् चाहो सखे! कृष्णनामामृतानि विहाय किम् इति दुष्परिग्रहयोगक्षेमवार्ताविषयेषु निमज्जयसि त्वां वा किं ब्रवीमि धिङ् मां यद् अहम् अपि पामरः श्रीगुरुचरणप्रसादलब्धम् अप्य् एतद् वस्तु स्वग्रन्थिनिबद्धं महारत्नम् इवानुपलभ्य परितो भ्रमन्न् एतावन्तं कालम् अन्यव्यापारपारावारमध्ये मिथ्यासुखलेशस्फुटितकपर्दकमात्रम् अन्विष्यायूंसि वृथैवानयम् । भक्तेः कम् अप्य् अनङ्गीकुर्वन् शक्तेर् अभावम् एवाद्योतयम् । हन्त स एवाहं सैवेयं मे रसना या ह्य् अनृतकटुग्राम्यप्रलापम् अमृतम् इव लिह्यती भगवन्नामगुणवार्तासु सालसैवासीत् । हन्त हन्त तत्कथाश्रवणारम्भ एव स्वापं भजंस् तदैव कदाचित् प्रस्तुतायां ग्राम्यवार्तायाम् उत्कर्णतया लब्धजागरं साधूनां सद् एव तं सकलम् अकलङ्कयन् । अस्य च दुष्पूरस्य जठरस्य कृते जरठोऽपि कांस् कान् दुष्कृतोद्यमान् नाकरवम् । तद् अहं न जाने कस्मिन् वा निरये स्वकृतफलम् उपभुञ्जानः स्थास्यामीति निर्विद्यमानस् तदैव क्वचिद् अहो रहो भुवि महोपनिषत्कल्पवल्लीफलसारं सारङ्ग इव प्रभोश् चरितामृतं स्वादयन्न् अभिवादयन् मुहुर् मुहुर् अपि साधून् अव्याधूतसंलापस् तिष्ठन्न् उपविशन् प्रविशन्न् अपि भगवद्धामबद्धामलसेवानिष्ठस् तन्मना उन्मना इवानभिज्ञलोकैर् आलक्ष्यमाणो भक्तजनभजनानन्दनृत्याध्यायम् अध्येतुम् उपक्रममाण इव रुचिनर्तक्या पाणिभ्यां गृहीत्वेव तत् तत् शिक्ष्यमाण इव काञ्चनमुदम् अननुभूतचरीम् उपलभे न जाने कुशीलवाचार्याभ्यां भावप्रेमभ्यां कालेन प्रविश्य नर्तयिष्यमाणः कस्यां वा निर्वृतिनीवृति विराजयिष्यतीति
tataś cāho sakhe! kṛṣṇa-nāmāmṛtāni vihāya kim iti duṣparigraha-yoga-kṣema-vārtā-viṣayeṣu nimajjayasi tvāṁ vā kiṁ bravīmi dhiṅ māṁ yad aham api pāmaraḥ śrī-guru-caraṇa-prasāda-labdham apy etad vastu sva-granthi-nibaddhaṁ mahā-ratnam ivānupalabhya parito bhramann etāvantaṁ kālam anya-vyāpāra-pārāvāra-madhye mithyā-sukha-leśa-sphuṭita-kapardaka-mātram anviṣyāyūṁsi vṛthaivānayam | bhakteḥ kam apy anaṅgīkurvan śakter abhāvam evādyotayam | hanta sa evāhaṁ saiveyaṁ me rasanā yā hy anṛta-kaṭu-grāmya-pralāpam amṛtam iva lihyatī bhagavan-nāma-guṇa-vārtāsu sālasaivāsīt | hanta hanta tat-kathā-śravaṇārambha eva svāpaṁ bhajaṁs tadaiva kadācit prastutāyāṁ grāmya-vārtāyām utkarṇatayā labdha-jāgaraṁ sādhūnāṁ sad eva taṁ sakalam akalaṅkayan | asya ca duṣpūrasya jaṭharasya kṛte jaraṭho'pi kāṁs kān duṣkṛtodyamān nākaravam | tad ahaṁ na jāne kasmin vā niraye sva-kṛta-phalam upabhuñjānaḥ sthāsyāmīti nirvidyamānas tadaiva kvacid aho raho bhuvi mahopaniṣat-kalpa-vallī-phala-sāraṁ sāraṅga iva prabhoś caritāmṛtaṁ svādayann abhivādayan muhur muhur api sādhūn avyādhūta-saṁlāpas tiṣṭhann upaviśan praviśann api bhagavad-dhāma-baddhāmala-sevā-niṣṭhas tan-manā unmanā ivānabhijña-lokair ālakṣyamāṇo bhakta-jana-bhajanānanda-nṛtyādhyāyam adhyetum upakramamāṇa iva ruci-nartakyā pāṇibhyāṁ gṛhītveva tat tat śikṣyamāṇa iva kāñcanamudam ananubhūta-carīm upalabhe na jāne kuśīlavācāryābhyāṁ bhāva-premabhyāṁ kālena praviśya nartayiṣyamāṇaḥ kasyāṁ vā nirvṛti-nīvṛti virājayiṣyatīti
И тогда [он говорит себе]: «Ах, друг! Зачем ты, оставив нектар имён Кришны, погружаешься в заботы о том, как добыть и сберечь то, что трудно добыть? Да что тебе говорить — позор мне! Я, ничтожный, получил это сокровище по милости стоп гуру, оно завязано у меня в узелке, как великий самоцвет, — а я, не замечая его, столько времени блуждал посреди океана иных дел, разыскивая лишь треснувшую ракушку — крупицу ложного счастья, — и провёл годы жизни впустую. Ничего из преданности не принимал — лишь выказывал своё бессилие. Увы, я всё тот же, и это всё тот же мой язык, что лизал, как нектар, лживую, едкую, пошлую болтовню, а к разговорам об именах и качествах Бхагавана был ленив. Увы, увы! Едва начиналось слушание о Нём, я засыпал, а как только заводилась мирская болтовня — навострял уши, просыпался и позорил всё собрание святых. Ради этого ненасытного чрева, даже в старости, каких только грешных дел я не совершал! Не знаю, в каком аду мне придётся вкушать плоды своих дел!» Так он удручается — и тогда же где-нибудь в уединении, как пчела, смакует нектар деяний Господа, суть плода лианы желаний — великих упанишад; снова и снова приветствует святых, неторопливо беседуя с ними; стоя, сидя и входя, преданный чистому служению, связанному с обителью Бхагавана, — с умом, обращённым к Нему, непонимающим людям он кажется безумным. Будто приступая к изучению главы о пляске блаженства служения преданных, будто танцовщица Вкус взяла его за руки и учит тому и этому, [он говорит:] «Я обретаю золотую радость, какой прежде не знал!» Не знаю, в какой стране блаженства он засияет, когда со временем в него войдут два учителя-плясуна — Бхава и Према — и заставят его плясать.
d74c56334082 · published Sep 28, 2026, 3:56:13 PM UTC
Available inRUPage between verses with
Лучшая страница книги. С приходом вкуса преданный впервые ясно видит своё прошлое: самоцвет был завязан в собственном узелке, а он искал треснутые ракушки. Покаяние здесь — не мрачное: тут же, в уединении, начинается радость. Вкус — танцовщица, которая берёт его за руки и учит первым шагам; дальше придут настоящие учителя пляски — Бхава и Према (шестой–восьмой ливни). Так заканчивается пятый ливень, «Обретённый вкус». В издании nivṛtinīvṛti; исправлено.