Mahabharata 3.255.32-59

Devanāgarī

हतेषु तेषु वीरेषु सिन्धुराजो जयद्रथः ॥
विमुच्य कृष्णां संत्रस्तः पलायनपरो ऽभवत् ॥
स तस्मिन् संकुले सैन्ये द्रौपदीम् अवतार्य वै ॥
प्राणप्रेप्सुर् उपाधावद् वनं येन नराधमः ॥
द्रौपदीं धर्मराजस् तु दृष्ट्वा धौम्यपुरस्कृताम् ॥
माद्रीपुत्रेण वीरेण रथम् आरोपयत् तदा ॥
ततस् तद् विद्रुतं सैन्यम् अपयाते जयद्रथे ॥
आदिश्यादिश्य नाराचैर् आजघान वृकोदरः ॥
सव्यसाची तु तं दृष्ट्वा पलायन्तं जयद्रथम् ॥
वारयाम् आस निघ्नन्तं भीमं सैन्धवसैनिकान् ॥
अर्जुन उवाच
यस्यापचारात् प्राप्तो ऽयम् अस्मान् क्लेशो दुरासदः ॥
तम् अस्मिन् समरोद्देशे न पश्यामि जयद्रथम् ॥
तम् एवान्विष भद्रं ते किं ते योधैर् निपातितैः ॥
अनामिषम् इदं कर्म कथं वा मन्यते भवान् ॥
वैशंपायन उवाच
इत्य् उक्तो भीमसेनस् तु गुडाकेशेन धीमता ॥
युधिष्ठिरम् अभिप्रेक्ष्य वाग्मी वचनम् अब्रवीत् ॥
हतप्रवीरा रिपवो भूयिष्ठं विद्रुता दिशः ॥
गृहीत्वा द्रौपदीं राजन् निवर्ततु भवान् इतः ॥
यमाभ्यां सह राजेन्द्र धौम्येन च महात्मना ॥
प्राप्याश्रमपदं राजन् द्रौपदीं परिसान्त्वय ॥
न हि मे मोक्ष्यते जीवन् मूढः सैन्धवको नृपः ॥
पातालतलसंस्थो ऽपि यदि शक्रो ऽस्य सारथिः ॥
युधिष्ठिर उवाच
न हन्तव्यो महाबाहो दुरात्मापि स सैन्धवः ॥
दुःशलाम् अभिसंस्मृत्य गान्धारीं च यशस्विनीम् ॥
वैशंपायन उवाच
तच् छ्रुत्वा द्रौपदी भीमम् उवाच व्याकुलेन्द्रिया ॥
कुपिता ह्रीमती प्राज्ञा पती भीमार्जुनाव् उभौ ॥
कर्तव्यं चेत् प्रियं मह्यं वध्यः स पुरुषाधमः ॥
सैन्धवापसदः पापो दुर्मतिः कुलपांसनः ॥
भार्याभिहर्ता निर्वैरो यश् च राज्यहरो रिपुः ॥
याचमानो ऽपि संग्रामे न स जीवितुम् अर्हति ॥
इत्य् उक्तौ तौ नरव्याघ्रौ ययतुर् यत्र सैन्धवः ॥
राजा निववृते कृष्णाम् आदाय सपुरोहितः ॥
स प्रविश्याश्रमपदं व्यपविद्धबृसीघटम् ॥
मार्कण्डेयादिभिर् विप्रैर् अनुकीर्णं ददर्श ह ॥
द्रौपदीम् अनुशोचद्भिर् ब्राह्मणैस् तैः समागतैः ॥
समियाय महाप्राज्ञः सभार्यो भ्रातृमध्यगः ॥
ते स्म तं मुदिता दृष्ट्वा पुनर् अभ्यागतं नृपम् ॥
जित्वा तान् सिन्धुसौवीरान् द्रौपदीं चाहृतां पुनः ॥
स तैः परिवृतो राजा तत्रैवोपविवेश ह ॥
प्रविवेशाश्रमं कृष्णा यमाभ्यां सह भामिनी ॥
भीमार्जुनाव् अपि श्रुत्वा क्रोशमात्रगतं रिपुम् ॥
स्वयम् अश्वांस् तुदन्तौ तौ जवेनैवाभ्यधावताम् ॥
इदम् अत्यद्भुतं चात्र चकार पुरुषो ऽर्जुनः ॥
क्रोशमात्रगतान् अश्वान् सैन्धवस्य जघान यत् ॥
स हि दिव्यास्त्रसंपन्नः कृच्छ्रकाले ऽप्य् असंभ्रमः ॥
अकरोद् दुष्करं कर्म शरैर् अस्त्रानुमन्त्रितैः ॥
ततो ऽभ्यधावतां वीराव् उभौ भीमधनंजयौ ॥
हताश्वं सैन्धवं भीतम् एकं व्याकुलचेतसम् ॥
सैन्धवस् तु हतान् दृष्ट्वा तथाश्वान् स्वान् सुदुःखितः ॥
दृष्ट्वा विक्रमकर्माणि कुर्वाणं च धनंजयम् ॥
पलायनकृतोत्साहः प्राद्रवद् येन वै वनम् ॥
सैन्धवं त्वभिसंप्रेक्ष्य पराक्रान्तं पलायने ॥
अनुयाय महाबाहुः फल्गुनो वाक्यम् अब्रवीत् ॥
अनेन वीर्येण कथं स्त्रियं प्रार्थयसे बलात् ॥
राजपुत्र निवर्तस्व न ते युक्तं पलायनम् ॥
कथं चानुचरान् हित्वा शत्रुमध्ये पलायसे ॥
इत्य् उच्यमानः पार्थेन सैन्धवो न न्यवर्तत ॥
तिष्ठ तिष्ठेति तं भीमः सहसाभ्यद्रवद् बली ॥
मा वधीर् इति पार्थस् तं दयावान् अभ्यभाषत ॥

Transliteration (IAST)

hateṣu teṣu vīreṣu sindhurājo jayadrathaḥ ||
vimucya kṛṣṇāṃ saṃtrastaḥ palāyanaparo 'bhavat ||
sa tasmin saṃkule sainye draupadīm avatārya vai ||
prāṇaprepsur upādhāvad vanaṃ yena narādhamaḥ ||
draupadīṃ dharmarājas tu dṛṣṭvā dhaumyapuraskṛtām ||
mādrīputreṇa vīreṇa ratham āropayat tadā ||
tatas tad vidrutaṃ sainyam apayāte jayadrathe ||
ādiśyādiśya nārācair ājaghāna vṛkodaraḥ ||
savyasācī tu taṃ dṛṣṭvā palāyantaṃ jayadratham ||
vārayām āsa nighnantaṃ bhīmaṃ saindhavasainikān ||
arjuna uvāca
yasyāpacārāt prāpto 'yam asmān kleśo durāsadaḥ ||
tam asmin samaroddeśe na paśyāmi jayadratham ||
tam evānviṣa bhadraṃ te kiṃ te yodhair nipātitaiḥ ||
anāmiṣam idaṃ karma kathaṃ vā manyate bhavān ||
vaiśaṃpāyana uvāca
ity ukto bhīmasenas tu guḍākeśena dhīmatā ||
yudhiṣṭhiram abhiprekṣya vāgmī vacanam abravīt ||
hatapravīrā ripavo bhūyiṣṭhaṃ vidrutā diśaḥ ||
gṛhītvā draupadīṃ rājan nivartatu bhavān itaḥ ||
yamābhyāṃ saha rājendra dhaumyena ca mahātmanā ||
prāpyāśramapadaṃ rājan draupadīṃ parisāntvaya ||
na hi me mokṣyate jīvan mūḍhaḥ saindhavako nṛpaḥ ||
pātālatalasaṃstho 'pi yadi śakro 'sya sārathiḥ ||
yudhiṣṭhira uvāca
na hantavyo mahābāho durātmāpi sa saindhavaḥ ||
duḥśalām abhisaṃsmṛtya gāndhārīṃ ca yaśasvinīm ||
vaiśaṃpāyana uvāca
tac chrutvā draupadī bhīmam uvāca vyākulendriyā ||
kupitā hrīmatī prājñā patī bhīmārjunāv ubhau ||
kartavyaṃ cet priyaṃ mahyaṃ vadhyaḥ sa puruṣādhamaḥ ||
saindhavāpasadaḥ pāpo durmatiḥ kulapāṃsanaḥ ||
bhāryābhihartā nirvairo yaś ca rājyaharo ripuḥ ||
yācamāno 'pi saṃgrāme na sa jīvitum arhati ||
ity uktau tau naravyāghrau yayatur yatra saindhavaḥ ||
rājā nivavṛte kṛṣṇām ādāya sapurohitaḥ ||
sa praviśyāśramapadaṃ vyapaviddhabṛsīghaṭam ||
mārkaṇḍeyādibhir viprair anukīrṇaṃ dadarśa ha ||
draupadīm anuśocadbhir brāhmaṇais taiḥ samāgataiḥ ||
samiyāya mahāprājñaḥ sabhāryo bhrātṛmadhyagaḥ ||
te sma taṃ muditā dṛṣṭvā punar abhyāgataṃ nṛpam ||
jitvā tān sindhusauvīrān draupadīṃ cāhṛtāṃ punaḥ ||
sa taiḥ parivṛto rājā tatraivopaviveśa ha ||
praviveśāśramaṃ kṛṣṇā yamābhyāṃ saha bhāminī ||
bhīmārjunāv api śrutvā krośamātragataṃ ripum ||
svayam aśvāṃs tudantau tau javenaivābhyadhāvatām ||
idam atyadbhutaṃ cātra cakāra puruṣo 'rjunaḥ ||
krośamātragatān aśvān saindhavasya jaghāna yat ||
sa hi divyāstrasaṃpannaḥ kṛcchrakāle 'py asaṃbhramaḥ ||
akarod duṣkaraṃ karma śarair astrānumantritaiḥ ||
tato 'bhyadhāvatāṃ vīrāv ubhau bhīmadhanaṃjayau ||
hatāśvaṃ saindhavaṃ bhītam ekaṃ vyākulacetasam ||
saindhavas tu hatān dṛṣṭvā tathāśvān svān suduḥkhitaḥ ||
dṛṣṭvā vikramakarmāṇi kurvāṇaṃ ca dhanaṃjayam ||
palāyanakṛtotsāhaḥ prādravad yena vai vanam ||
saindhavaṃ tvabhisaṃprekṣya parākrāntaṃ palāyane ||
anuyāya mahābāhuḥ phalguno vākyam abravīt ||
anena vīryeṇa kathaṃ striyaṃ prārthayase balāt ||
rājaputra nivartasva na te yuktaṃ palāyanam ||
kathaṃ cānucarān hitvā śatrumadhye palāyase ||
ity ucyamānaḥ pārthena saindhavo na nyavartata ||
tiṣṭha tiṣṭheti taṃ bhīmaḥ sahasābhyadravad balī ||
mā vadhīr iti pārthas taṃ dayāvān abhyabhāṣata ||

Word-by-word

SanskritIASTMeaning

हतेषु तेषु वीरेषु सिन्धुराजो जयद्रथः ॥ विमुच्य कृष्णां संत्रस्तः पलायनपरो ऽभवत् ॥ स तस्मिन् संकुले सैन्ये द्रौपदीम् अवतार्य वै ॥ प्राणप्रेप्सुर् उपाधावद् वनं येन नराधमः ॥ द्रौपदीं धर्मराजस् तु दृष्ट्वा धौम्यपुरस्कृताम् ॥ माद्रीपुत्रेण वीरेण रथम् आरोपयत् तदा ॥ ततस् तद् विद्रुतं सैन्यम् अपयाते जयद्रथे ॥ आदिश्यादिश्य नाराचैर् आजघान वृकोदरः ॥ सव्यसाची तु तं दृष्ट्वा पलायन्तं जयद्रथम् ॥ वारयाम् आस निघ्नन्तं भीमं सैन्धवसैनिकान् ॥ अर्जुन उवाच यस्यापचारात् प्राप्तो ऽयम् अस्मान् क्लेशो दुरासदः ॥ तम् अस्मिन् समरोद्देशे न पश्यामि जयद्रथम् ॥ तम् एवान्विष भद्रं ते किं ते योधैर् निपातितैः ॥ अनामिषम् इदं कर्म कथं वा मन्यते भवान् ॥ वैशंपायन उवाच इत्य् उक्तो भीमसेनस् तु गुडाकेशेन धीमता ॥ युधिष्ठिरम् अभिप्रेक्ष्य वाग्मी वचनम् अब्रवीत् ॥ हतप्रवीरा रिपवो भूयिष्ठं विद्रुता दिशः ॥ गृहीत्वा द्रौपदीं राजन् निवर्ततु भवान् इतः ॥ यमाभ्यां सह राजेन्द्र धौम्येन च महात्मना ॥ प्राप्याश्रमपदं राजन् द्रौपदीं परिसान्त्वय ॥ न हि मे मोक्ष्यते जीवन् मूढः सैन्धवको नृपः ॥ पातालतलसंस्थो ऽपि यदि शक्रो ऽस्य सारथिः ॥ युधिष्ठिर उवाच न हन्तव्यो महाबाहो दुरात्मापि स सैन्धवः ॥ दुःशलाम् अभिसंस्मृत्य गान्धारीं च यशस्विनीम् ॥ वैशंपायन उवाच तच् छ्रुत्वा द्रौपदी भीमम् उवाच व्याकुलेन्द्रिया ॥ कुपिता ह्रीमती प्राज्ञा पती भीमार्जुनाव् उभौ ॥ कर्तव्यं चेत् प्रियं मह्यं वध्यः स पुरुषाधमः ॥ सैन्धवापसदः पापो दुर्मतिः कुलपांसनः ॥ भार्याभिहर्ता निर्वैरो यश् च राज्यहरो रिपुः ॥ याचमानो ऽपि संग्रामे न स जीवितुम् अर्हति ॥ इत्य् उक्तौ तौ नरव्याघ्रौ ययतुर् यत्र सैन्धवः ॥ राजा निववृते कृष्णाम् आदाय सपुरोहितः ॥ स प्रविश्याश्रमपदं व्यपविद्धबृसीघटम् ॥ मार्कण्डेयादिभिर् विप्रैर् अनुकीर्णं ददर्श ह ॥ द्रौपदीम् अनुशोचद्भिर् ब्राह्मणैस् तैः समागतैः ॥ समियाय महाप्राज्ञः सभार्यो भ्रातृमध्यगः ॥ ते स्म तं मुदिता दृष्ट्वा पुनर् अभ्यागतं नृपम् ॥ जित्वा तान् सिन्धुसौवीरान् द्रौपदीं चाहृतां पुनः ॥ स तैः परिवृतो राजा तत्रैवोपविवेश ह ॥ प्रविवेशाश्रमं कृष्णा यमाभ्यां सह भामिनी ॥ भीमार्जुनाव् अपि श्रुत्वा क्रोशमात्रगतं रिपुम् ॥ स्वयम् अश्वांस् तुदन्तौ तौ जवेनैवाभ्यधावताम् ॥ इदम् अत्यद्भुतं चात्र चकार पुरुषो ऽर्जुनः ॥ क्रोशमात्रगतान् अश्वान् सैन्धवस्य जघान यत् ॥ स हि दिव्यास्त्रसंपन्नः कृच्छ्रकाले ऽप्य् असंभ्रमः ॥ अकरोद् दुष्करं कर्म शरैर् अस्त्रानुमन्त्रितैः ॥ ततो ऽभ्यधावतां वीराव् उभौ भीमधनंजयौ ॥ हताश्वं सैन्धवं भीतम् एकं व्याकुलचेतसम् ॥ सैन्धवस् तु हतान् दृष्ट्वा तथाश्वान् स्वान् सुदुःखितः ॥ दृष्ट्वा विक्रमकर्माणि कुर्वाणं च धनंजयम् ॥ पलायनकृतोत्साहः प्राद्रवद् येन वै वनम् ॥ सैन्धवं त्वभिसंप्रेक्ष्य पराक्रान्तं पलायने ॥ अनुयाय महाबाहुः फल्गुनो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ अनेन वीर्येण कथं स्त्रियं प्रार्थयसे बलात् ॥ राजपुत्र निवर्तस्व न ते युक्तं पलायनम् ॥ कथं चानुचरान् हित्वा शत्रुमध्ये पलायसे ॥ इत्य् उच्यमानः पार्थेन सैन्धवो न न्यवर्तत ॥ तिष्ठ तिष्ठेति तं भीमः सहसाभ्यद्रवद् बली ॥ मा वधीर् इति पार्थस् तं दयावान् अभ्यभाषत ॥hateṣu teṣu vīreṣu sindhurājo jayadrathaḥ || vimucya kṛṣṇāṃ saṃtrastaḥ palāyanaparo 'bhavat || sa tasmin saṃkule sainye draupadīm avatārya vai || prāṇaprepsur upādhāvad vanaṃ yena narādhamaḥ || draupadīṃ dharmarājas tu dṛṣṭvā dhaumyapuraskṛtām || mādrīputreṇa vīreṇa ratham āropayat tadā || tatas tad vidrutaṃ sainyam apayāte jayadrathe || ādiśyādiśya nārācair ājaghāna vṛkodaraḥ || savyasācī tu taṃ dṛṣṭvā palāyantaṃ jayadratham || vārayām āsa nighnantaṃ bhīmaṃ saindhavasainikān || arjuna uvāca yasyāpacārāt prāpto 'yam asmān kleśo durāsadaḥ || tam asmin samaroddeśe na paśyāmi jayadratham || tam evānviṣa bhadraṃ te kiṃ te yodhair nipātitaiḥ || anāmiṣam idaṃ karma kathaṃ vā manyate bhavān || vaiśaṃpāyana uvāca ity ukto bhīmasenas tu guḍākeśena dhīmatā || yudhiṣṭhiram abhiprekṣya vāgmī vacanam abravīt || hatapravīrā ripavo bhūyiṣṭhaṃ vidrutā diśaḥ || gṛhītvā draupadīṃ rājan nivartatu bhavān itaḥ || yamābhyāṃ saha rājendra dhaumyena ca mahātmanā || prāpyāśramapadaṃ rājan draupadīṃ parisāntvaya || na hi me mokṣyate jīvan mūḍhaḥ saindhavako nṛpaḥ || pātālatalasaṃstho 'pi yadi śakro 'sya sārathiḥ || yudhiṣṭhira uvāca na hantavyo mahābāho durātmāpi sa saindhavaḥ || duḥśalām abhisaṃsmṛtya gāndhārīṃ ca yaśasvinīm || vaiśaṃpāyana uvāca tac chrutvā draupadī bhīmam uvāca vyākulendriyā || kupitā hrīmatī prājñā patī bhīmārjunāv ubhau || kartavyaṃ cet priyaṃ mahyaṃ vadhyaḥ sa puruṣādhamaḥ || saindhavāpasadaḥ pāpo durmatiḥ kulapāṃsanaḥ || bhāryābhihartā nirvairo yaś ca rājyaharo ripuḥ || yācamāno 'pi saṃgrāme na sa jīvitum arhati || ity uktau tau naravyāghrau yayatur yatra saindhavaḥ || rājā nivavṛte kṛṣṇām ādāya sapurohitaḥ || sa praviśyāśramapadaṃ vyapaviddhabṛsīghaṭam || mārkaṇḍeyādibhir viprair anukīrṇaṃ dadarśa ha || draupadīm anuśocadbhir brāhmaṇais taiḥ samāgataiḥ || samiyāya mahāprājñaḥ sabhāryo bhrātṛmadhyagaḥ || te sma taṃ muditā dṛṣṭvā punar abhyāgataṃ nṛpam || jitvā tān sindhusauvīrān draupadīṃ cāhṛtāṃ punaḥ || sa taiḥ parivṛto rājā tatraivopaviveśa ha || praviveśāśramaṃ kṛṣṇā yamābhyāṃ saha bhāminī || bhīmārjunāv api śrutvā krośamātragataṃ ripum || svayam aśvāṃs tudantau tau javenaivābhyadhāvatām || idam atyadbhutaṃ cātra cakāra puruṣo 'rjunaḥ || krośamātragatān aśvān saindhavasya jaghāna yat || sa hi divyāstrasaṃpannaḥ kṛcchrakāle 'py asaṃbhramaḥ || akarod duṣkaraṃ karma śarair astrānumantritaiḥ || tato 'bhyadhāvatāṃ vīrāv ubhau bhīmadhanaṃjayau || hatāśvaṃ saindhavaṃ bhītam ekaṃ vyākulacetasam || saindhavas tu hatān dṛṣṭvā tathāśvān svān suduḥkhitaḥ || dṛṣṭvā vikramakarmāṇi kurvāṇaṃ ca dhanaṃjayam || palāyanakṛtotsāhaḥ prādravad yena vai vanam || saindhavaṃ tvabhisaṃprekṣya parākrāntaṃ palāyane || anuyāya mahābāhuḥ phalguno vākyam abravīt || anena vīryeṇa kathaṃ striyaṃ prārthayase balāt || rājaputra nivartasva na te yuktaṃ palāyanam || kathaṃ cānucarān hitvā śatrumadhye palāyase || ity ucyamānaḥ pārthena saindhavo na nyavartata || tiṣṭha tiṣṭheti taṃ bhīmaḥ sahasābhyadravad balī || mā vadhīr iti pārthas taṃ dayāvān abhyabhāṣata ||Когда герои убиты, царь Синдху Джаядратха, испуганный, отпускает Кришну-Драупади и бежит в лес ради жизни; Юдхиштхира видит Драупади с Дхаумьей и сажает ее на колесницу Накулы; Бхима продолжает поражать бегущее войско, но Арджуна говорит, что главного виновника — Джаядратху — не видно, и велит искать его, а не убивать воинов без цели; Бхима просит Юдхиштхиру вернуться с Драупади, близнецами и Дхаумьей в ашрам, обещая, что Джаядратха не уйдет живым даже в Патале, если его возницей будет Индра; Юдхиштхира напоминает не убивать Сайндхаву ради Духшалы и Гандхари; Драупади, гневная и пристыженная, говорит Бхиме и Арджуне, что если они хотят сделать ей приятное, низкий похититель жен, враг и похититель царства, не должен жить даже прося милости; два героя идут за Джаядратхой, а Юдхиштхира возвращается в ашрам с Кришной и пурохитом; брахманы радуются возвращению царя, победившего Синдху и Саувиров и вернувшего Драупади; Бхима и Арджуна узнают, что враг в кроше пути, гонят коней и бегут за ним; Арджуна чудесно убивает коней Джаядратхи с расстояния кроши; Сайндхава, видя это, бежит в лес; Арджуна упрекает его, как он такой доблестью силой добивался женщины и почему бежит, бросив спутников; Джаядратха не останавливается, Бхима бросается за ним, а милостивый Партха говорит: не убивай.

Translation

Когда эти герои были убиты, царь Синдху Джаядратха, испугавшись, отпустил Кришну и стал думать только о бегстве. В той смятенной рати, высадив Драупади, этот низший из людей, желая сохранить жизнь, побежал в лес. Дхармараджа, увидев Драупади с Дхаумьей впереди, посадил ее тогда на колесницу храброго сына Мадри. Когда Джаядратха ушел, Бхима стал поражать бегущее войско, указывая на отдельных воинов и бья их нарачами. Увидев бегущего Джаядратху, Савьясачин остановил Бхиму, убивающего воинов Сайндхавы. Арджуна сказал: «Того, из-за чьего преступления на нас пришло это труднопереносимое страдание, Джаядратху, я не вижу здесь на поле битвы. Его и ищи, благо тебе. Что тебе в поверженных воинах? Как ты считаешь, есть ли в этом деле добыча?» Услышав это от мудрого Гудакеши, Бхимасена посмотрел на Юдхиштхиру и сказал: «Враги, потеряв лучших героев, почти все разбежались по сторонам. Царь, взяв Драупади, возвращайся отсюда. Вместе с близнецами и великой душой Дхаумьей достигни ашрама, царь, и утешь Драупади. Этот глупый Сайндхава не уйдет от меня живым, даже если будет стоять на дне Паталы и сам Шакра станет его возницей». Юдхиштхира сказал: «Могучерукий, не следует убивать этого Сайндхаву, даже дурного душой, помня о Духшале и славной Гандхари». Услышав это, взволнованная чувствами, разгневанная, стыдливая и мудрая Драупади сказала обоим мужьям, Бхиме и Арджуне: «Если надо сделать мне приятное, этот низший из людей должен быть убит: мерзкий Сайндхава, грешный, дурноумный, позор рода. Похититель жены, враг без мира и похититель царства не достоин жить в бою, даже если просит милости». Так сказав, два тигра среди людей пошли туда, где был Сайндхава; царь же с Кришной и пурохитом вернулся. Войдя в ашрам, где были разбросаны сиденья и сосуды и где собрались брахманы во главе с Маркандеей, скорбящие о Драупади, мудрый царь, с женой среди братьев, встретился с ними. Они радостно увидели, что царь вернулся, победив Синдху и Саувиров и снова приведя похищенную Драупади. Окруженный ими, царь сел там же, а прекрасная Кришна вошла в ашрам вместе с близнецами. Бхима и Арджуна, услышав, что враг находится на расстоянии кроши, сами подгоняя коней, быстро бросились за ним. Здесь Партха Арджуна совершил чрезвычайное чудо: с расстояния кроши он убил коней Сайндхавы. Ведь, наделенный божественными астрами и не смущающийся даже в трудный час, он совершил трудное дело стрелами, освященными астрами. Затем оба героя, Бхима и Дхананджая, бросились к испуганному Сайндхаве, лишенному коней, одинокому и растерянному. Сайндхава, увидев, что его кони убиты, и увидев доблестные действия Дхананджаи, собрался бежать и побежал в лес. Заметив, что Сайндхава с усилием бежит, могучерукий Пхалгуна последовал за ним и сказал: «С такой доблестью как ты силой добивался женщины? Царский сын, повернись. Бегство тебе не к лицу. Как ты можешь бросить спутников и бежать среди врагов?» Но, хотя Партха говорил это, Сайндхава не повернулся. «Стой! Стой!» - сказал Бхима и внезапно бросился на него. Милостивый Партха сказал ему: «Не убивай».

Commentary

Здесь сталкиваются справедливый гнев Драупади, клятвенная ярость Бхимы и милость Юдхиштхиры, переданная Арджуной. Наказание будет тяжелым, но не смертельным.

Version

e5aad7c9cec2 · published Jun 18, 2026, 7:22:41 AM UTC