ततो ऽर्धचन्द्रम् आवृत्य तेन पार्थः समागमत् ॥
वारणेनेव मत्तेन मत्तो वारणयूथपः ॥
ततः प्रववृते युद्धं पृथिव्याम् एकवीरयोः ॥
रणमध्ये द्वयोर् एव सुमहल् लोमहर्षणम् ॥
तौ वीरौ कुरवः सर्वे ददृशुर् विस्मयान्विताः ॥
युध्यमानौ महात्मानौ यूथपाव् इव संगतौ ॥
तौ समाजघ्नतुर् वीराव् अन्योन्यं पुरुषर्षभौ ॥
शरैर् आशीविषाकारैर् ज्वलद्भिर् इव पन्नगैः ॥
अक्षय्याव् इषुधी दिव्यौ पाण्डवस्य महात्मनः ॥
तेन पार्थो रणे शूरस् तस्थौ गिरिर् इवाचलः ॥
अश्वत्थाम्नः पुनर् बाणाः क्षिप्रम् अभ्यस्यतो रणे ॥
जग्मुः परिक्षयं शीघ्रम् अभूत् तेनाधिको ऽर्जुनः ॥
ततः कर्णो महच् चापं विकृष्याभ्यधिकं रुषा ॥
अवाक्षिपत् ततः शब्दो हाहाकारो महान् अभूत् ॥
तत्र चक्षुर् दधे पार्थो यत्र विस्फार्यते धनुः ॥
ददर्श तत्र राधेयं तस्य कोपो ऽत्यवीवृधत् ॥
स रोषवशम् आपन्नः कर्णम् एव जिघांसया ॥
अवैक्षत विवृत्ताभ्यां नेत्राभ्यां कुरुपुंगवः ॥
तथा तु विमुखे पार्थे द्रोणपुत्रस्य सायकान् ॥
त्वरिताः पुरुषा राजन्न् उपाजह्रुः सहस्रशः ॥
उत्सृज्य च महाबाहुर् द्रोणपुत्रं धनंजयः ॥
अभिदुद्राव सहसा कर्णम् एव सपत्नजित् ॥
तम् अभिद्रुत्य कौन्तेयः क्रोधसंरक्तलोचनः ॥
कामयन् द्वैरथे युद्धम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥
tato 'rdhacandram āvṛtya tena pārthaḥ samāgamat ||
vāraṇeneva mattena matto vāraṇayūthapaḥ ||
tataḥ pravavṛte yuddhaṃ pṛthivyām ekavīrayoḥ ||
raṇamadhye dvayor eva sumahal lomaharṣaṇam ||
tau vīrau kuravaḥ sarve dadṛśur vismayānvitāḥ ||
yudhyamānau mahātmānau yūthapāv iva saṃgatau ||
tau samājaghnatur vīrāv anyonyaṃ puruṣarṣabhau ||
śarair āśīviṣākārair jvaladbhir iva pannagaiḥ ||
akṣayyāv iṣudhī divyau pāṇḍavasya mahātmanaḥ ||
tena pārtho raṇe śūras tasthau girir ivācalaḥ ||
aśvatthāmnaḥ punar bāṇāḥ kṣipram abhyasyato raṇe ||
jagmuḥ parikṣayaṃ śīghram abhūt tenādhiko 'rjunaḥ ||
tataḥ karṇo mahac cāpaṃ vikṛṣyābhyadhikaṃ ruṣā ||
avākṣipat tataḥ śabdo hāhākāro mahān abhūt ||
tatra cakṣur dadhe pārtho yatra visphāryate dhanuḥ ||
dadarśa tatra rādheyaṃ tasya kopo 'tyavīvṛdhat ||
sa roṣavaśam āpannaḥ karṇam eva jighāṃsayā ||
avaikṣata vivṛttābhyāṃ netrābhyāṃ kurupuṃgavaḥ ||
tathā tu vimukhe pārthe droṇaputrasya sāyakān ||
tvaritāḥ puruṣā rājann upājahruḥ sahasraśaḥ ||
utsṛjya ca mahābāhur droṇaputraṃ dhanaṃjayaḥ ||
abhidudrāva sahasā karṇam eva sapatnajit ||
tam abhidrutya kaunteyaḥ krodhasaṃraktalocanaḥ ||
kāmayan dvairathe yuddham idaṃ vacanam abravīt ||
Arjuna surged forward like a maddened elephant. All the Kurus watched in amazement as the two lone heroes fought. Partha had inexhaustible divine quivers, and he stood like an unmoving mountain, while Ashvatthaman's arrows were quickly running out, and the advantage was passing to Arjuna. At that moment Karna twanged his great bow loudly, and a great clamor rose through the army. Partha looked toward where the sound had come from, saw Radheya, and his anger grew. While he was turned away, men brought thousands of arrows to Drona's son, but Arjuna left Drauni and rushed at Karna, desiring single combat.'
6aa7f1287210 · published Jul 16, 2026, 6:42:56 PM UTC
Available inRUENPage between verses with
The battle with Ashvatthaman breaks off not because it is trivial, but because Karna carries a different debt of memory -- the words spoken in the assembly and the humiliation of Draupadi.