वैशंपायन उवाच
इति कर्णं ब्रुवन्न् एव बीभत्सुर् अपराजितः ॥
अभ्ययाद् विसृजन् बाणान् कायावरणभेदिनः ॥
प्रतिजग्राह तान् कर्णः शरान् अग्निशिखोपमान् ॥
शरवर्षेण महता वर्षमाण इवाम्बुदः ॥
उत्पेतुः शरजालानि घोररूपाणि सर्वशः ॥
अविध्यद् अश्वान् बाह्वोश् च हस्तावापं पृथक् पृथक् ॥
सो ऽमृष्यमाणः कर्णस्य निषङ्गस्यावलम्बनम् ॥
चिच्छेद निशिताग्रेण शरेण नतपर्वणा ॥
उपासङ्गाद् उपादाय कर्णो बाणान् अथापरान् ॥
विव्याध पाण्डवं हस्ते तस्य मुष्टिर् अशीर्यत ॥
ततः पार्थो महाबाहुः कर्णस्य धनुर् अच्छिनत् ॥
स शक्तिं प्राहिणोत् तस्मै तां पार्थो व्यधमच् छरैः ॥
ततो ऽभिपेतुर् बहवो राधेयस्य पदानुगाः ॥
तांश् च गाण्डीवनिर्मुक्तैः प्राहिणोद् यमसादनम् ॥
ततो ऽस्याश्वाञ् शरैस् तीक्ष्णैर् बीभत्सुर् भारसाधनैः ॥
आकर्णमुक्तैर् अभ्यघ्नंस् ते हताः प्रापतन् भुवि ॥
अथापरेण बाणेन ज्वलितेन महाभुजः ॥
विव्याध कर्णं कौन्तेयस् तीक्ष्णेनोरसि वीर्यवान् ॥
तस्य भित्त्वा तनुत्राणं कायम् अभ्यपतच् छरः ॥
ततः स तमसाविष्टो न स्म किं चित् प्रजज्ञिवान् ॥
स गाढवेदनो हित्वा रणं प्रायाद् उदङ्मुखः ॥
ततो ऽर्जुन उपाक्रोशद् उत्तरश् च महारथः ॥
vaiśaṃpāyana uvāca
iti karṇaṃ bruvann eva bībhatsur aparājitaḥ ||
abhyayād visṛjan bāṇān kāyāvaraṇabhedinaḥ ||
pratijagrāha tān karṇaḥ śarān agniśikhopamān ||
śaravarṣeṇa mahatā varṣamāṇa ivāmbudaḥ ||
utpetuḥ śarajālāni ghorarūpāṇi sarvaśaḥ ||
avidhyad aśvān bāhvoś ca hastāvāpaṃ pṛthak pṛthak ||
so 'mṛṣyamāṇaḥ karṇasya niṣaṅgasyāvalambanam ||
ciccheda niśitāgreṇa śareṇa nataparvaṇā ||
upāsaṅgād upādāya karṇo bāṇān athāparān ||
vivyādha pāṇḍavaṃ haste tasya muṣṭir aśīryata ||
tataḥ pārtho mahābāhuḥ karṇasya dhanur acchinat ||
sa śaktiṃ prāhiṇot tasmai tāṃ pārtho vyadhamac charaiḥ ||
tato 'bhipetur bahavo rādheyasya padānugāḥ ||
tāṃś ca gāṇḍīvanirmuktaiḥ prāhiṇod yamasādanam ||
tato 'syāśvāñ śarais tīkṣṇair bībhatsur bhārasādhanaiḥ ||
ākarṇamuktair abhyaghnaṃs te hatāḥ prāpatan bhuvi ||
athāpareṇa bāṇena jvalitena mahābhujaḥ ||
vivyādha karṇaṃ kaunteyas tīkṣṇenorasi vīryavān ||
tasya bhittvā tanutrāṇaṃ kāyam abhyapatac charaḥ ||
tataḥ sa tamasāviṣṭo na sma kiṃ cit prajajñivān ||
sa gāḍhavedano hitvā raṇaṃ prāyād udaṅmukhaḥ ||
tato 'rjuna upākrośad uttaraś ca mahārathaḥ ||
Vaishampayana said: 'Arjuna advanced, loosing arrows that pierced armor, and Karna met him with a great downpour of shafts. Partha severed the strap of his quiver; Karna took up fresh arrows and wounded Arjuna's arm. Then Dhananjaya cut through his bow. When Karna hurled his spear, Partha destroyed it in mid-air; and the warriors who rushed to defend the suta's son, he sent to Yama. Then Arjuna slew Karna's horses and pierced his chest with a sharp arrow: the shaft passed through armor and body alike. Karna, overcome by pain and darkness, left the battle and went off toward the north. Arjuna and Uttara shouted loudly after him.'
799b2eb81b35 · published Jul 16, 2026, 6:42:56 PM UTC
Available inRUENPage between verses with
Thus the contest of boasts comes to an end. Karna remains alive, but his boasting is broken before his body is: once again he fails to hold the field before Arjuna.