महेन्द्रो मलयः सह्यः शुक्तिमान् ऋक्षवान् अपि ॥
विन्ध्यश् च पारियात्रश् च सप्तैते कुलपर्वताः ॥
तेषां सहस्रशो राजन् पर्वतास् तु समीपतः ॥
अभिज्ञाताः सारवन्तो विपुलाश् चित्रसानवः ॥
अन्ये ततो ऽपरिज्ञाता ह्रस्वा ह्रस्वोपजीविनः ॥
आर्या म्लेच्छाश् च कौरव्य तैर् मिश्राः पुरुषा विभो ॥
mahendro malayaḥ sahyaḥ śuktimān ṛkṣavān api ||
vindhyaś ca pāriyātraś ca saptaite kulaparvatāḥ ||
teṣāṃ sahasraśo rājan parvatās tu samīpataḥ ||
abhijñātāḥ sāravanto vipulāś citrasānavaḥ ||
anye tato 'parijñātā hrasvā hrasvopajīvinaḥ ||
āryā mlecchāś ca kauravya tair miśrāḥ puruṣā vibho ||
Mahendra, Malaya, Sahya, Shuktiman, Rikshavan, Vindhya, and Pariyatra — these seven are the principal mountain ranges. Near them, O king, are thousands of mountains: known, fertile, vast, with varied slopes; and besides these, others unknown and low, sustaining small dwellers. O Kaurava, upon them Aryas and mlecchas dwell mingled together.
790d34733e35 · published Jul 17, 2026, 8:37:17 PM UTC
Available inRUENPage between verses with
The seven principal mountains give Bharata-varsha its frame, but Sanjaya at once adds the countless lesser and lesser-known places. The land thus appears not only as the domain of great royal centers but as a region of mingled peoples, of varied cultures and varied levels of life.