धानागौडासवे पीत्वा गोमांसं लशुनैः सह ॥
अपूपमांसवाट्यानाम् आशिनः शीलवर्जिताः ॥
हसन्ति गान्ति नृत्यन्ति स्त्रीभिर् मत्ता विवाससः ॥
नगरागारवप्रेषु बहिर् माल्यानुलेपनाः ॥
मत्तावगीतैर् विविधैः खरोष्ट्रनिनदोपमैः ॥
आहुर् अन्योन्यम् उक्तानि प्रब्रुवाणा मदोत्कटाः ॥
हा हते हा हतेत्य् एव स्वामिभर्तृहतेति च ॥
आक्रोशन्त्यः प्रनृत्यन्ति मन्दाः पर्वस्व् असंयताः ॥
तेषां किलावलिप्तानां निवसन् कुरुजाङ्गले ॥
कश् चिद् बाह्लीकमुख्यानां नातिहृष्टमना जगौ ॥
सा नूनं बृहती गौरी सूक्ष्मकम्बलवासिनी ॥
माम् अनुस्मरती शेते बाह्लीकं कुरुवासिनम् ॥
शतद्रुकनदीं तीर्त्वा तां च रम्याम् इरावतीम् ॥
गत्वा स्वदेशं द्रक्ष्यामि स्थूलशङ्खाः शुभाः स्त्रियः ॥
मनःशिलोज्ज्वलापाङ्गा गौर्यस् त्रिककुदाञ्जनाः ॥
केवलाजिनसंवीताः कूर्दन्त्यः प्रियदर्शनाः ॥
मृदङ्गानकशङ्खानां मर्दलानां च निस्वनैः ॥
खरोष्ट्राश्वतरैश् चैव मत्ता यास्यामहे सुखम् ॥
शमीपीलुकरीराणां वनेषु सुखवर्त्मसु ॥
अपूपान् सक्तुपिण्डीश् च खादन्तो मथितान्विताः ॥
पथिषु प्रबला भूत्वा कदासमृदिते ऽध्वनि ॥
खलोपहारं कुर्वाणास् ताडयिष्याम भूयसः ॥
एवं हीनेषु व्रात्येषु बाह्लीकेषु दुरात्मसु ॥
कश् चेतयानो निवसेन् मुहूर्तम् अपि मानवः ॥
ईदृशा ब्राह्मणेनोक्ता बाह्लीका मोघचारिणः ॥
येषां षड्भागहर्ता त्वम् उभयोः शुभपापयोः ॥
इत्य् उक्त्वा ब्राह्मणः साधुर् उत्तरं पुनर् उक्तवान् ॥
बाह्लीकेष्व् अविनीतेषु प्रोच्यमानं निबोधत ॥
dhānāgauḍāsave pītvā gomāṃsaṃ laśunaiḥ saha ||
apūpamāṃsavāṭyānām āśinaḥ śīlavarjitāḥ ||
hasanti gānti nṛtyanti strībhir mattā vivāsasaḥ ||
nagarāgāravapreṣu bahir mālyānulepanāḥ ||
mattāvagītair vividhaiḥ kharoṣṭraninadopamaiḥ ||
āhur anyonyam uktāni prabruvāṇā madotkaṭāḥ ||
hā hate hā hatety eva svāmibhartṛhateti ca ||
ākrośantyaḥ pranṛtyanti mandāḥ parvasv asaṃyatāḥ ||
teṣāṃ kilāvaliptānāṃ nivasan kurujāṅgale ||
kaś cid bāhlīkamukhyānāṃ nātihṛṣṭamanā jagau ||
sā nūnaṃ bṛhatī gaurī sūkṣmakambalavāsinī ||
mām anusmaratī śete bāhlīkaṃ kuruvāsinam ||
śatadrukanadīṃ tīrtvā tāṃ ca ramyām irāvatīm ||
gatvā svadeśaṃ drakṣyāmi sthūlaśaṅkhāḥ śubhāḥ striyaḥ ||
manaḥśilojjvalāpāṅgā gauryas trikakudāñjanāḥ ||
kevalājinasaṃvītāḥ kūrdantyaḥ priyadarśanāḥ ||
mṛdaṅgānakaśaṅkhānāṃ mardalānāṃ ca nisvanaiḥ ||
kharoṣṭrāśvataraiś caiva mattā yāsyāmahe sukham ||
śamīpīlukarīrāṇāṃ vaneṣu sukhavartmasu ||
apūpān saktupiṇḍīś ca khādanto mathitānvitāḥ ||
pathiṣu prabalā bhūtvā kadāsamṛdite 'dhvani ||
khalopahāraṃ kurvāṇās tāḍayiṣyāma bhūyasaḥ ||
evaṃ hīneṣu vrātyeṣu bāhlīkeṣu durātmasu ||
kaś cetayāno nivasen muhūrtam api mānavaḥ ||
īdṛśā brāhmaṇenoktā bāhlīkā moghacāriṇaḥ ||
yeṣāṃ ṣaḍbhāgahartā tvam ubhayoḥ śubhapāpayoḥ ||
ity uktvā brāhmaṇaḥ sādhur uttaraṃ punar uktavān ||
bāhlīkeṣv avinīteṣu procyamānaṃ nibodhata ||
Карна продолжает передавать речь брахмана: «Напившись зернового хмельного напитка, они едят говядину с чесноком, лепёшки и мясные блюда, лишённые доброго нрава. Пьяные и полуобнажённые, они смеются, поют и танцуют с женщинами в городских домах и на открытых местах, украшенные гирляндами и умащениями. Их пьяные песни похожи на крики ослов и верблюдов; буйные от опьянения, они выкрикивают друг другу слова. В праздники их необузданные женщины пляшут и бранятся. Один из главных бахликов, живший в Куру-джангале, с невесёлым сердцем пел о женщине из своей страны, о переправах через Шатадру и Иравати, о возвращении домой, о женщинах, пляске, дорогах, пище и разгульной дороге. Кто из разумных людей прожил бы хоть мгновение среди таких низких отступников, злодушных бахликов? Так брахман назвал бахликов людьми пустого поведения; а ты, Шалья, берёшь шестую долю и от их добрых, и от их дурных дел. Сказав это, благой брахман продолжил: ‘Слушайте, что ещё говорится о невоспитанных бахликах’».
79c8875d776e · published Jun 20, 2026, 5:32:40 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Здесь важна не этнография, а нравственная деградация самой речи Карны: он собирает унизительные рассказы и превращает их в оружие против возницы. Так язык войны становится ещё одним полем насилия.