श्रीराम उवाच
महेशनाममाहात्म्यं पूजामाहात्म्यमेव च । नमस्कारस्य माहात्म्यं दृष्टिमाहात्म्यमेव च
जलदानजस्य माहात्म्यं धूपदानस्य सत्तम । दीपगन्धादिदानस्य माहात्म्यं वद मे गुरो
एकैकनाममाहात्म्यं विस्तरान्न हि शक्यते । संक्षेपेण च ते वच्मि शृणु राघव सादरम्
पुरा त्रेतायुगे राजा विधृतो नाम वीर्यवान् । मृते पितरि बालोऽसौ भूमिराज्येऽभिषेचितः
समानवयसः सर्वान्समीपस्थांश्चकार सः । ये वृद्धा ये च विद्वांसस्ते च तस्य न संमताः
युवानः संमता दुष्टा अकार्यकरणास्तथा । स्त्र्यानयनदक्षाश्च चोरकर्मविशारदाः
भाण्डवार्तारतालास्यनिपुणास्तस्य संमताः । वशीकरणमन्त्रज्ञा वस्त्रौषधविदस्तथा
गीतनर्तनशीलाश्च धूर्ता द्यूतविदः प्रियाः । पितृसंमतकर्तॄणां त्यागं चक्रे स पार्थिवः
विचार्य स च तैः सार्द्ध दुष्टैः कार्यमकारयत् । एतादृशांस्तथा चान्यान्दुष्टान्सह युयोज ह
एतदुक्तिमुपालम्ब्य शिष्टं सुहृदमत्यजत् । उरोमुष्टिं च फेत्कारं ये कुर्युस्तस्य ते प्रियाः
भगलक्षणतत्त्वज्ञा रतितन्त्रविशारदाः । राजनीतिविहीनं तद्राज्यं समभवत्तदा
maheśanāmamāhātmyaṃ pūjāmāhātmyameva ca | namaskārasya māhātmyaṃ dṛṣṭimāhātmyameva ca
jaladānajasya māhātmyaṃ dhūpadānasya sattama | dīpagandhādidānasya māhātmyaṃ vada me guro
ekaikanāmamāhātmyaṃ vistarānna hi śakyate | saṃkṣepeṇa ca te vacmi śṛṇu rāghava sādaram
purā tretāyuge rājā vidhṛto nāma vīryavān | mṛte pitari bālo'sau bhūmirājye'bhiṣecitaḥ
samānavayasaḥ sarvānsamīpasthāṃścakāra saḥ | ye vṛddhā ye ca vidvāṃsaste ca tasya na saṃmatāḥ
yuvānaḥ saṃmatā duṣṭā akāryakaraṇāstathā | stryānayanadakṣāśca corakarmaviśāradāḥ
bhāṇḍavārtāratālāsyanipuṇāstasya saṃmatāḥ | vaśīkaraṇamantrajñā vastrauṣadhavidastathā
gītanartanaśīlāśca dhūrtā dyūtavidaḥ priyāḥ | pitṛsaṃmatakartṝṇāṃ tyāgaṃ cakre sa pārthivaḥ
vicārya sa ca taiḥ sārddha duṣṭaiḥ kāryamakārayat | etādṛśāṃstathā cānyānduṣṭānsaha yuyoja ha
etaduktimupālambya śiṣṭaṃ suhṛdamatyajat | uromuṣṭiṃ ca phetkāraṃ ye kuryustasya te priyāḥ
bhagalakṣaṇatattvajñā ratitantraviśāradāḥ | rājanītivihīnaṃ tadrājyaṃ samabhavattadā
«„Величие имени Махеши и величие поклонения, величие поклона и величие взгляда, величие рождённого дарением воды, дарения курений, о лучший, дарения светильника, благовоний и прочего — величие скажи мне, о наставник“. — „Величие каждого имени подробно невозможно; и вкратце тебе скажу — слушай, о Рагхава, с уважением. Некогда в юге Трета был царь по имени Видхрита, доблестный; когда умер отец, ребёнком он был помазан на земное царство. Всех ровесников сделал он близкими; кто стар и кто учён — те у него не в чести. В чести юнцы, дурные и творящие недолжное, искусные в добывании женщин, сведущие в воровском деле; умелые в шутовстве, сплетнях и любовной пляске у него в чести, знающие приворотные заклятия и знатоки тканей и снадобий; склонные к пению и пляске, плуты, знатоки игры в кости — милы. Чтимых отцом исполнителей тот царь изгнал; посоветовавшись с теми дурными, дела вершил и таких же и иных дурных приставил. Попеняв на эту речь, отверг он благовоспитанного друга; кто творит удар кулаком в грудь и вскрик — те ему милы. Знатоки примет женского лона, сведущие в науке любви… Лишённым царской науки стало тогда то царство“.»
52542f0d37b9 · published Sep 3, 2026, 4:13:51 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Порча начинается не с преступления, а с подбора людей: ровесники ближе стариков, ловкие ближе учёных. Всё дальнейшее — только следствие того, кого впустили к делам.