स्वादूदस्योत्तरे देशे योजनानि त्रयोदश । जातरूपशिलो नाम महान् कनकपर्वतः ॥
आसीनं पर्वतस्याग्रे सर्वभूतनमस्कृतम् । सहस्रशिरसं देवम् अनन्तं नीलवाससं ॥
त्रिशिराः काञ्चनः केतुस् तालस् तस्य महात्मनः । स्थापितः पर्वतस्याग्रे विराजति सवेदिकः ॥
पूर्वस्यां दिशि निर्माणं कृतं तत् त्रिदशेश्वरैः । ततः परं हेममयः श्रीमान् उदयपर्वतः ॥
तस्य कोटिर् दिवं स्पृष्ट्वा शतयोजनम् आयता । जातरूपमयी दिव्या विराजति सवेदिका ॥
सालैस् तालैस् तमालैश् च कर्णिकारैश् च पुष्पितैः । जातरूपमयैर् दिव्यैः शोभते सूर्यसंनिभैः ॥
तत्र योजनविस्तारम् उच्छ्रितं दशयोजनम् । शृङ्गं सौमनसं नाम जातरूपमयं ध्रुवम् ॥
तत्र पूर्वं पदं कृत्वा पुरा विष्णुस् त्रिविक्रमे । द्वितीयं शिखरं मेरोश् चकार पुरुषोत्तमः ॥
उत्तरेण परिक्रम्य जम्बूद्वीपं दिवाकरः । दृश्यो भवति भूयिष्ठं शिखरं तन् महोच्छ्रयम् ॥
तत्र वैखानसा नाम वालखिल्या महर्षयः । प्रकाशमाना दृश्यन्ते सूर्यवर्णास् तपस्विनः ॥
अयं सुदर्शनो द्वीपः पुरो यस्य प्रकाशते । यस्मिंस् तेजश् च चक्षुश् च सर्वप्रानभृताम् अपि ॥
शैलस्य तस्य कुञ्जेषु कन्दरेषु वनेषु च । रावणः सह वैदेह्या मार्गितव्यस् ततस् ततः ॥
svādūdasyottare deśe yojanāni trayodaśa | jātarūpaśilo nāma mahān kanakaparvataḥ ||
āsīnaṃ parvatasyāgre sarvabhūtanamaskṛtam | sahasraśirasaṃ devam anantaṃ nīlavāsasaṃ ||
triśirāḥ kāñcanaḥ ketus tālas tasya mahātmanaḥ | sthāpitaḥ parvatasyāgre virājati savedikaḥ ||
pūrvasyāṃ diśi nirmāṇaṃ kṛtaṃ tat tridaśeśvaraiḥ | tataḥ paraṃ hemamayaḥ śrīmān udayaparvataḥ ||
tasya koṭir divaṃ spṛṣṭvā śatayojanam āyatā | jātarūpamayī divyā virājati savedikā ||
sālais tālais tamālaiś ca karṇikāraiś ca puṣpitaiḥ | jātarūpamayair divyaiḥ śobhate sūryasaṃnibhaiḥ ||
tatra yojanavistāram ucchritaṃ daśayojanam | śṛṅgaṃ saumanasaṃ nāma jātarūpamayaṃ dhruvam ||
tatra pūrvaṃ padaṃ kṛtvā purā viṣṇus trivikrame | dvitīyaṃ śikharaṃ meroś cakāra puruṣottamaḥ ||
uttareṇa parikramya jambūdvīpaṃ divākaraḥ | dṛśyo bhavati bhūyiṣṭhaṃ śikharaṃ tan mahocchrayam ||
tatra vaikhānasā nāma vālakhilyā maharṣayaḥ | prakāśamānā dṛśyante sūryavarṇās tapasvinaḥ ||
ayaṃ sudarśano dvīpaḥ puro yasya prakāśate | yasmiṃs tejaś ca cakṣuś ca sarvaprānabhṛtām api ||
śailasya tasya kuñjeṣu kandareṣu vaneṣu ca | rāvaṇaḥ saha vaidehyā mārgitavyas tatas tataḥ ||
«К северу от Свадуды, на расстоянии тринадцати йоджан, находится великая золотая гора Джатарупашила. На её вершине сидит тысячеголовый бог Ананта в синей одежде, почитаемый всеми существами. На вершине горы сияет с алтарём трёхглавый золотой стяг-пальма этого великого. Это сооружение на востоке создано владыками богов. Дальше находится славная золотая Удая-гора. Её божественная золотая вершина, с алтарём, касается неба и протянулась на сто йоджан. Она сияет божественными золотыми салами, талами, тамалами и цветущими карникарами, подобными солнцу. Там есть устойчивый золотой пик Сауманаса, шириной в йоджану и высотой в десять йоджан. На нём некогда Вишну, Верховный Человек, совершая три шага, сделал первый шаг, а второй поставил на вершину Меру. Обходя Джамбудвипу с севера, Солнце становится особенно видимым на этой великой вершине. Там видны сияющие подвижники Вайкханасы и Валакхильи, великие риши цвета солнца. Перед этой горой сияет прекрасный остров, в котором пребывают сияние и зрение всех живых существ. В зарослях, пещерах и лесах этой горы Равана вместе с Вайдехи должен быть разыскиваем всюду».
7b9e6a1d1da5 · published Jun 22, 2026, 12:00:00 AM UTC
Available inRUPage between verses with
Удая-гора описана как место восхода, света и божественного порядка. Даже там, у предела видимого мира, поиск Ситы продолжается: для служения Раме нет священного места, которое можно пропустить.