अथ रामो ऽब्रवीद् वाक्यं कृष्णम् अप्रतिमम् रणे स्वाभिः प्रभाभिर् हीनाः स्मः कृष्ण कस्माद् अपूर्ववत् ॥
सर्वे कनकवर्णाभाः संवृत्ताः स्म न संशयः किम् इदं ब्रूहि नस् तत्त्वं किं मेरोः पार्श्वगा वयम् ॥
अग्नेर् आहवनीयस्य प्रभया स्म समाहताः तेन नो वर्णवैरूप्यम् इदं जातं हलायुध ॥
यदि स्म संनिकर्षस्था यदि निष्प्रभतां गताः तद् विधत्स्व स्वयं बुद्ध्या यद् अत्रानन्तरं हितम् ॥
कुरुष्व वैनतेय त्वं यन् नः कार्यम् अनन्तरम् त्वया विधाने विहिते करिष्याम्य् अहम् उत्तरम् ॥
एतच् छ्रुत्वा तदा वाक्यं केशवस्य महात्मनः गङ्गाम् उपागमत् तूर्णं वैनतेयस् ततो बली ॥
गृहीत्वा सलिलं तत्र तम् अग्निम् अभिषेचयत् अग्निर् आहवनीयस् तु ततः शान्तिम् उपागमत् ॥
त्रयस् त्रयाणां लोकानां पर्याप्ता इति मे मतिः कृष्णः संकर्षणश् चैव प्रद्युम्नश् च महाबलः ॥
ततः प्रशान्ते दहने संप्रतस्थे स पक्षिराट् स्वपक्षबलविक्षेपैः कुर्वन् घोरं महास्वनम् ॥
atha rāmo 'bravīd vākyaṃ kṛṣṇam apratimam raṇe svābhiḥ prabhābhir hīnāḥ smaḥ kṛṣṇa kasmād apūrvavat ||
sarve kanakavarṇābhāḥ saṃvṛttāḥ sma na saṃśayaḥ kim idaṃ brūhi nas tattvaṃ kiṃ meroḥ pārśvagā vayam ||
agner āhavanīyasya prabhayā sma samāhatāḥ tena no varṇavairūpyam idaṃ jātaṃ halāyudha ||
yadi sma saṃnikarṣasthā yadi niṣprabhatāṃ gatāḥ tad vidhatsva svayaṃ buddhyā yad atrānantaraṃ hitam ||
kuruṣva vainateya tvaṃ yan naḥ kāryam anantaram tvayā vidhāne vihite kariṣyāmy aham uttaram ||
etac chrutvā tadā vākyaṃ keśavasya mahātmanaḥ gaṅgām upāgamat tūrṇaṃ vainateyas tato balī ||
gṛhītvā salilaṃ tatra tam agnim abhiṣecayat agnir āhavanīyas tu tataḥ śāntim upāgamat ||
trayas trayāṇāṃ lokānāṃ paryāptā iti me matiḥ kṛṣṇaḥ saṃkarṣaṇaś caiva pradyumnaś ca mahābalaḥ ||
tataḥ praśānte dahane saṃpratasthe sa pakṣirāṭ svapakṣabalavikṣepaiḥ kurvan ghoraṃ mahāsvanam ||
«Затем Рама сказал Кришне, несравненному в бою: “Кришна, почему мы необычным образом лишились собственного сияния? Все мы стали золотого цвета, в этом нет сомнения. Скажи нам истину: что это? Не у склона ли Меру мы?” Кришна ответил: “Халаюдха, нас поразило сияние огня ахавании, поэтому у нас возникло это изменение цвета. Если мы стоим близко и если лишились сияния, сам разумом устрой то, что здесь далее полезно. Вайнатея, сделай то, что нам нужно сейчас; когда тобой будет устроен порядок, я сделаю следующее”. Услышав тогда слово великого Кешавы, могучий Вайнатея быстро приблизился к Ганге. Взяв там воду, он окропил тот огонь, и огонь ахавания пришёл к покою. “Троих достаточно для трёх миров, такова моя мысль: Кришны, Санкаршаны и могучего Прадьюмны”. Когда пламя утихло, царь птиц отправился дальше, взмахами своих крыльев производя страшный великий звук».
ce98d8a1c90f · publicado 22 jun 2026, 6:26:33 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Сияние огня не останавливает Кришну; оно лишь показывает, что путь к Бане проходит через силы, связанные с жертвенным и космическим порядком.