तान् दृष्ट्वाचिन्तयंस् तत्र रुद्रस्यानुचराग्नयः आस्थिता गरुडं ह्य् एते नानारूपा भयावाहाः किम् अर्थम् इह संप्राप्ताः के वापीमे जनास् त्रयः ॥
निश्चयं नाध्यगच्छन्त ते गिरिव्रजवह्नयः प्रावर्तयंश् च संग्रामं तैस् त्रिभिः सह यादवैः ॥
अथाज्ञप्तस् तु बाणेन पुरुषो वै मनोजवः दृष्ट्वा तत् सर्वम् आगच्छे+ +त्युक्तः प्रह्वस् ततस् त्वरन् ॥
तथेत्य् उक्त्वा स तद् युद्धं वर्तमानम् अवैक्षत अग्नीनां वासुदेवेन संसक्तानां महामृधे ॥
ते जातवेदसः सर्वे कल्माषः खसृमस् तथा दहनः शोषणश् चैव तपनश् च महाबलः स्वधाकारस्य विषये प्रख्याताः पञ्च वह्नयः ॥
अथापरे महाभागाः स्वैर् अनीकैर् व्यवस्थिताः पटरः पतगः स्वर्णो अगाधो भ्राज एव च स्वाहाकाराश्रया पञ्च अयुध्यंस् ते ऽपि चाग्नयः ॥
ज्योतिष्टोमहविर्भागौ वषट्काराश्रयौ पुनः द्वाव् अग्नी संप्रयुध्येतां महात्मानौ महाद्युती तयोर् मध्ये ऽङ्गिराश् चैव महर्षिर् विबभौ प्रभुः ॥
स्थितम् अङ्गिरसं दृष्ट्वा स्यन्दने पुरुषोत्तमः कृष्णः प्रोवाच वचनं स्मयन्न् इव पुनः पुनः ॥
तिष्ठध्वम् अग्नयो यूयम् एष वो विदधे भयम् ममास्त्रतेजसा दद्घा दिशो यास्यथ विक्षताः ॥
अथाङ्गिरास् त्रिशूलेन दीप्तेन समधावत आददान इव क्रोधात् कृष्णप्राणान् मधामृधे ॥
त्रिशूलं तस्य तद् दीप्तं चिच्छेद परमेषुभिः अर्धचन्द्रैस् तथा तीक्ष्णैर् यमान्तकनिभैर् युधि ॥
स्थूणाकर्णेन चास्त्रेण दीप्तेन सुमहायशाः विव्याधान्तकतुल्येन वक्षस्य् एनम् अथो ऽनदत् ॥
रुधिरौघप्लुतैर् गात्रैस् तदाग्निर् चिह्वलन्न् इव विष्टब्धगात्रः सहसा पपात धरणीतले ॥
शेषास् ततो ऽग्नयः सर्वे चत्वारो ब्रह्मणः सुताः आवाहयंस् तदा शीघ्रं बाणस्य पुरम् अन्तिकात् ॥
ततः शङ्खं समानीय वदने पुष्करेक्षणः वायुवेगेन तं दध्मौ मेघश् चन्द्रम् इवोद्गिरन् ॥
ततः प्रध्माप्य तं शङ्खं भयम् उत्पाद्य वीर्यवान् प्रविवेश पुरं कृष्णो बाणस्याद्भुतकर्मणः ॥
tān dṛṣṭvācintayaṃs tatra rudrasyānucarāgnayaḥ āsthitā garuḍaṃ hy ete nānārūpā bhayāvāhāḥ kim artham iha saṃprāptāḥ ke vāpīme janās trayaḥ ||
niścayaṃ nādhyagacchanta te girivrajavahnayaḥ prāvartayaṃś ca saṃgrāmaṃ tais tribhiḥ saha yādavaiḥ ||
athājñaptas tu bāṇena puruṣo vai manojavaḥ dṛṣṭvā tat sarvam āgacche+ +tyuktaḥ prahvas tatas tvaran ||
tathety uktvā sa tad yuddhaṃ vartamānam avaikṣata agnīnāṃ vāsudevena saṃsaktānāṃ mahāmṛdhe ||
te jātavedasaḥ sarve kalmāṣaḥ khasṛmas tathā dahanaḥ śoṣaṇaś caiva tapanaś ca mahābalaḥ svadhākārasya viṣaye prakhyātāḥ pañca vahnayaḥ ||
athāpare mahābhāgāḥ svair anīkair vyavasthitāḥ paṭaraḥ patagaḥ svarṇo agādho bhrāja eva ca svāhākārāśrayā pañca ayudhyaṃs te 'pi cāgnayaḥ ||
jyotiṣṭomahavirbhāgau vaṣaṭkārāśrayau punaḥ dvāv agnī saṃprayudhyetāṃ mahātmānau mahādyutī tayor madhye 'ṅgirāś caiva maharṣir vibabhau prabhuḥ ||
sthitam aṅgirasaṃ dṛṣṭvā syandane puruṣottamaḥ kṛṣṇaḥ provāca vacanaṃ smayann iva punaḥ punaḥ ||
tiṣṭhadhvam agnayo yūyam eṣa vo vidadhe bhayam mamāstratejasā dadghā diśo yāsyatha vikṣatāḥ ||
athāṅgirās triśūlena dīptena samadhāvata ādadāna iva krodhāt kṛṣṇaprāṇān madhāmṛdhe ||
triśūlaṃ tasya tad dīptaṃ ciccheda parameṣubhiḥ ardhacandrais tathā tīkṣṇair yamāntakanibhair yudhi ||
sthūṇākarṇena cāstreṇa dīptena sumahāyaśāḥ vivyādhāntakatulyena vakṣasy enam atho 'nadat ||
rudhiraughaplutair gātrais tadāgnir cihvalann iva viṣṭabdhagātraḥ sahasā papāta dharaṇītale ||
śeṣās tato 'gnayaḥ sarve catvāro brahmaṇaḥ sutāḥ āvāhayaṃs tadā śīghraṃ bāṇasya puram antikāt ||
tataḥ śaṅkhaṃ samānīya vadane puṣkarekṣaṇaḥ vāyuvegena taṃ dadhmau meghaś candram ivodgiran ||
tataḥ pradhmāpya taṃ śaṅkhaṃ bhayam utpādya vīryavān praviveśa puraṃ kṛṣṇo bāṇasyādbhutakarmaṇaḥ ||
«Увидев их, огни-спутники Рудры подумали: “Они взошли на Гаруду, имеют разные облики и несут страх. Зачем они прибыли сюда? Кто эти трое?” Огни горной крепости не пришли к решению и начали сражение с тремя Ядавами. Затем человек, быстрый как мысль, получил приказ Баны: “Увидев всё это, возвращайся”. Сказав “так и будет”, он поспешил, поклонившись, и увидел великое сражение огней, сцепившихся с Васудевой. Там были пять знаменитых огней области свадха: Калмаша, Кхасрима, Дахана, Шошана и могучий Тапана. Другие великие огни, расположенные со своими войсками, — Патара, Патага, Сварна, Агадха и Бхраджа, пять опирающихся на возглас сваха, — тоже сражались. Два великих и великосияющих огня, получающие доли джьотиштомы и жертв и опирающиеся на возглас вашат, вступили в бой; между ними сиял владыка, великий риши Ангирас. Увидев Ангираса, стоящего на колеснице, Пурушоттама Кришна, словно снова и снова улыбаясь, сказал: “Стойте, огни! Вот я наведу на вас страх: сожжённые силой моего оружия, вы израненными разбежитесь по сторонам”. Тогда Ангирас бросился с пылающим трезубцем, будто в гневе хотел забрать жизнь Кришны в великой битве. Кришна рассёк его пылающий трезубец высшими стрелами и острыми полумесяцами, подобными Яме-Антаке; затем великославный пронзил его в грудь пылающим оружием Стхунакарна, подобным смерти, и заревел. Огненный Ангирас, залитый потоками крови, словно содрогаясь, внезапно оцепенел и упал на землю. Тогда остальные огни, четверо сынов Брахмы, быстро призвали город Баны поблизости. Лотосоокий поднёс раковину к устам и затрубил в неё с силой ветра, словно туча, извергающая луну. Произведя страх этим звуком раковины, доблестный Кришна вошёл в город чудеснодейственного Баны».
dc003e45b52c · publicado 22 jun 2026, 6:26:33 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Даже огни, связанные с жертвенными возгласами, не могут противостоять Пурушоттаме. Их поражение показывает превосходство личности Бога над космическими функциями.