कुम्भाण्डसंगृहीताश्वे रथे तिष्ठन् गुहस् तदा अभिदुद्राव कृष्णं च बलं प्रद्युम्नम् एव च ॥
शरौघाचितगात्रास् ते त्रयस्त्रय इवाग्नयः शोणितौघप्लुतैर् गात्रैः प्रत्ययुध्यन् गुहं तदा ॥
ततस् ते युद्धमार्गज्ञास् त्रयस् त्रिभिर् अनुत्तमैः वायव्याग्नेयपार्जन्यैर् बिभिदुर् दीप्ततेजसः ॥
तस्य दीप्तशरौघस्य दीप्तचापधरस्य च शरौघान् अस्त्रमायाभिर् ग्रसन्ति स्म महात्मनः ॥
अस्त्रं ब्रह्मशिरो नाम कालकल्पं दुरासदम् संदष्टौष्ठपुटः संख्ये जग्राह स गुहस् तदा ॥
प्रयुक्ते ब्रह्मशिरसि सहस्रांशुसमप्रभे उग्रे परमदुर्धर्षे लोकक्षयकरे तदा ॥
महाभूतेषु सर्वेषु प्रधावत्सु ततस्ततः केशवः केशिमथनश् चक्रं जग्राह वीर्यवान् ॥
सर्वेषाम् अस्त्रवीर्याणां वारणे घातने तथा चक्रम् अप्रतिचक्रस्य लोके ख्यातं महात्मनः ॥
अस्त्रं ब्रह्मशिरस् तेन निष्प्रभं कृतम् ओजसा मेघैर् इवातपापाये सवितुर् मण्डलं महत् ॥
ततो निष्प्रभतां याते नष्टवीर्ये महौजसि तस्मिन् ब्रह्मशिरस्य् अस्त्रे शक्तिं जग्राह काञ्चनीम् ॥
महोल्काम् इव तां दीप्तां युगान्ताग्निसमप्रभाम् घण्टामालाकुलां शक्तिं चिक्षेप रुषितो गुहः ॥
जृम्भमाणेव गगने संप्रदीप्तमुखी ततः आघावन्ती महाशक्तिः कृष्णस्य वधकाङ्क्षिणी ॥
भृशं विषण्णाः सेन्द्राश् च सर्वामरपुरोगमाः शक्तिं प्रज्वलितां दृष्ट्वा दग्धः कृष्ण इति ब्रुवन् ॥
अभ्याशमागतां तां तु महाशक्तिं महामृधे हुंकारेणैव निर्भर्त्स्य पातयाम् आस भूतले ॥
पातितायां महाशक्त्यां साधु साध्व् इति सर्वशः सिंहनादं ततश् चक्रुः सर्वे देवाः सवासवाः ॥
ततो देवेषु नर्दत्सु वासुदेवः प्रतापवान् पुनश् चक्रं स जग्राह भूतान्तकरणं तदा ॥
व्याविध्यमाने चक्रे तु कृष्णेनामिततेजसा तं दृष्ट्वा प्रमुखे तस्य व्यतिष्ठित च कौटवी अपगच्छापगच्छ त्वं धिग्धिग् इत्य् एव सो ऽब्रवीत् ॥
kumbhāṇḍasaṃgṛhītāśve rathe tiṣṭhan guhas tadā abhidudrāva kṛṣṇaṃ ca balaṃ pradyumnam eva ca ||
śaraughācitagātrās te trayastraya ivāgnayaḥ śoṇitaughaplutair gātraiḥ pratyayudhyan guhaṃ tadā ||
tatas te yuddhamārgajñās trayas tribhir anuttamaiḥ vāyavyāgneyapārjanyair bibhidur dīptatejasaḥ ||
tasya dīptaśaraughasya dīptacāpadharasya ca śaraughān astramāyābhir grasanti sma mahātmanaḥ ||
astraṃ brahmaśiro nāma kālakalpaṃ durāsadam saṃdaṣṭauṣṭhapuṭaḥ saṃkhye jagrāha sa guhas tadā ||
prayukte brahmaśirasi sahasrāṃśusamaprabhe ugre paramadurdharṣe lokakṣayakare tadā ||
mahābhūteṣu sarveṣu pradhāvatsu tatastataḥ keśavaḥ keśimathanaś cakraṃ jagrāha vīryavān ||
sarveṣām astravīryāṇāṃ vāraṇe ghātane tathā cakram apraticakrasya loke khyātaṃ mahātmanaḥ ||
astraṃ brahmaśiras tena niṣprabhaṃ kṛtam ojasā meghair ivātapāpāye savitur maṇḍalaṃ mahat ||
tato niṣprabhatāṃ yāte naṣṭavīrye mahaujasi tasmin brahmaśirasy astre śaktiṃ jagrāha kāñcanīm ||
maholkām iva tāṃ dīptāṃ yugāntāgnisamaprabhām ghaṇṭāmālākulāṃ śaktiṃ cikṣepa ruṣito guhaḥ ||
jṛmbhamāṇeva gagane saṃpradīptamukhī tataḥ āghāvantī mahāśaktiḥ kṛṣṇasya vadhakāṅkṣiṇī ||
bhṛśaṃ viṣaṇṇāḥ sendrāś ca sarvāmarapurogamāḥ śaktiṃ prajvalitāṃ dṛṣṭvā dagdhaḥ kṛṣṇa iti bruvan ||
abhyāśamāgatāṃ tāṃ tu mahāśaktiṃ mahāmṛdhe huṃkāreṇaiva nirbhartsya pātayām āsa bhūtale ||
pātitāyāṃ mahāśaktyāṃ sādhu sādhv iti sarvaśaḥ siṃhanādaṃ tataś cakruḥ sarve devāḥ savāsavāḥ ||
tato deveṣu nardatsu vāsudevaḥ pratāpavān punaś cakraṃ sa jagrāha bhūtāntakaraṇaṃ tadā ||
vyāvidhyamāne cakre tu kṛṣṇenāmitatejasā taṃ dṛṣṭvā pramukhe tasya vyatiṣṭhita ca kauṭavī apagacchāpagaccha tvaṃ dhigdhig ity eva so 'bravīt ||
«Тогда Гуха, стоя на колеснице, чьи кони удерживались Кумбхандой, бросился на Кришну, Балу и Прадьюмну. Эти трое, словно три огня, с телами, покрытыми потоками стрел и залитыми кровью, сражались против Гухи. Знатоки путей битвы, трое героев, тремя превосходными оружиями — ветровым, огненным и парджанья — пробили его пылающую силу. Потоки стрел великого Гухи, державшего пылающий лук, они поглощали чарами оружий. Тогда Гуха, закусив губы, взял в бою неприступное оружие Брахмаширас, подобное Кале. Когда это грозное, крайне неудержимое оружие, равное сиянием тысячелучевому солнцу и способное погубить мир, было применено, все великие элементы стали разбегаться. Доблестный Кешава, убийца Кеши, взял диск, знаменитый в мире как средство отражать и поражать силу всякого оружия. Этим диском оружие Брахмаширас было лишено сияния, как великий круг солнца закрывается тучами при конце зноя. Когда великосильное Брахмаширас потеряло силу и сияние, Гуха взял золотую шакти, пылающую как метеор, равную огню конца юги и увешанную рядами колокольчиков. Разгневанный, он метнул эту великую шакти, которая, словно зевая в небе пылающим лицом, неслась, желая убить Кришну. Увидев её пламя, Индра и все предводители бессмертных сильно опечалились, говоря: “Кришна сожжён”. Но когда великая шакти приблизилась, Кришна одним хумкаром устрашил её и повалил на землю. Когда она упала, все боги с Васавой издали львиный рык: “Хорошо! Хорошо!” Пока боги ревели, могучий Васудева снова взял диск, творящий конец существ. Когда диск, вращаемый Кришной безмерной силы, двинулся вперёд, перед ним встала Котави; Кришна сказал ей: “Уйди, уйди! Позор, позор!”»
3eb635baeb0d · publicado 22 jun 2026, 6:35:20 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Гуха применяет оружия, способные потрясти мир, но диск Кришны лишает их силы. Даже страх богов рассеивается одним звуком Господа.