त इमे सिंहविक्रान्ता वीर्येणाभ्यधिकाः परैः ॥
विहीनैः परिक्लिश्यन्तीं समुपेक्षन्त मां कथम् ॥
एतादृशानि दुःखानि सहन्ते दुर्बलीयसाम् ॥
दीर्घकालं प्रदीप्तानि पापानां क्षुद्रकर्मणाम् ॥
कुले महति जातास्मि दिव्येन विधिना किल ॥
पाण्डवानां प्रिया भार्या स्नुषा पाण्डोर् महात्मनः ॥
कचग्रहम् अनुप्राप्ता सास्मि कृष्ण वरा सती ॥
पञ्चानाम् इन्द्रकल्पानां प्रेक्षतां मधुसूदन ॥
इत्य् उक्त्वा प्रारुदत् कृष्णा मुखं प्रच्छाद्य पाणिना ॥
पद्मकोशप्रकाशेन मृदुना मृदुभाषिणी ॥
स्तनाव् अपतितौ पीनौ सुजातौ शुभलक्षणौ ॥
अभ्यवर्षत पाञ्चाली दुःखजैर् अश्रुबिन्दुभिः ॥
चक्षुषी परिमार्जन्ती निःश्वसन्ती पुनः पुनः ॥
बाष्पपूर्णेन कण्ठेन क्रुद्धा वचनम् अब्रवीत् ॥
नैव मे पतयः सन्ति न पुत्रा मधुसूदन ॥
न भ्रातरो न च पिता नैव त्वं न च बान्धवाः ॥
ये मां विप्रकृतां क्षुद्रैर् उपेक्षध्वं विशोकवत् ॥
न हि मे शाम्यते दुःखं कर्णो यत् प्राहसत् तदा ॥
ta ime siṃhavikrāntā vīryeṇābhyadhikāḥ paraiḥ ||
vihīnaiḥ parikliśyantīṃ samupekṣanta māṃ katham ||
etādṛśāni duḥkhāni sahante durbalīyasām ||
dīrghakālaṃ pradīptāni pāpānāṃ kṣudrakarmaṇām ||
kule mahati jātāsmi divyena vidhinā kila ||
pāṇḍavānāṃ priyā bhāryā snuṣā pāṇḍor mahātmanaḥ ||
kacagraham anuprāptā sāsmi kṛṣṇa varā satī ||
pañcānām indrakalpānāṃ prekṣatāṃ madhusūdana ||
ity uktvā prārudat kṛṣṇā mukhaṃ pracchādya pāṇinā ||
padmakośaprakāśena mṛdunā mṛdubhāṣiṇī ||
stanāv apatitau pīnau sujātau śubhalakṣaṇau ||
abhyavarṣata pāñcālī duḥkhajair aśrubindubhiḥ ||
cakṣuṣī parimārjantī niḥśvasantī punaḥ punaḥ ||
bāṣpapūrṇena kaṇṭhena kruddhā vacanam abravīt ||
naiva me patayaḥ santi na putrā madhusūdana ||
na bhrātaro na ca pitā naiva tvaṃ na ca bāndhavāḥ ||
ye māṃ viprakṛtāṃ kṣudrair upekṣadhvaṃ viśokavat ||
na hi me śāmyate duḥkhaṃ karṇo yat prāhasat tadā ||
Draupadi asked: 'How could these lions, surpassing others in valor, look on while I was tormented by lowly men? I was born into a great lineage, I am the beloved wife of the Pandavas and daughter-in-law of Pandu, yet I was seized by the hair before the eyes of five husbands equal to Indra.' Having said this, she wept, covering her face with her hand. Then, wiping her eyes and sighing heavily, she said: 'I have neither husbands, nor sons, nor brothers, nor father, nor you, nor kinsmen, if you look on without sorrow while base men insult me. My grief does not subside because of Karna's laughter.'
c6fbf2380fa0 · publicado 16 jul 2026, 16:44:34 UTC
Disponible enRUENPasa de verso en verso con
Here Draupadi reaches the sharpest form of pain: when protectors are alive but protection does not come, a person feels abandoned by all. Her words do not deny love; they demand that love become action.