चित्रगुप्त उवाच
सृष्टानि यानि पापानि विधात्रा पृथिवीतले । कृतान्यनेन मूढेन सत्यमेतन्मयोदितम्
किं त्वाकर्णय लोकेश सुकृतं चास्य वर्तते । मन्येऽहं यमुनाभ्रातः सर्वपापविलोपि तत्
किं पुण्यं वर्ततेऽमात्य वद सारं ममान्तिके । श्रुत्वैवं तद्विधास्यामि यत्र योग्यो भवेदसौ
यमस्य वचनं श्रुत्वा सभयश्चित्रगुप्तकः । कृत्वा हस्ताञ्जलिं प्राह चात्मनः स्वामिने द्विज । हरणार्थं हरेर्द्रव्ये गतोऽसौ पापिनां वरः । प्रोञ्छितः कर्दमो राजन्पादयोर्द्वारतो हरेः
बभूव लिप्ता सा भूमिर्विलच्छिद्रविवर्जिता । तेन पुण्यप्रभावेण निर्गतं पातकं महत् । वैकुण्ठं प्रतियोग्योऽसौ निर्गतस्तव दण्डतः
श्रुत्वा स वचनं तस्य पीठं कनकनिर्मितम् । ददौ तस्मै चोपविष्टस्तत्र पूज्यो यमेन सः । ननाम शिरसा तं वै प्रोवाच विनयान्वितः
पवित्रं मन्दिरं मेऽद्य पादयोस्तव रेणुभिः । कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि कृतार्थोऽस्मि न संशयः
इदानीं गच्छ भो साधो हरेर्मन्दिरमुत्तमम् । नानाभोगसमायुक्तं जन्ममृत्युनिवारणम्
इत्युक्त्वा धर्मराजोऽसौ स्यन्दने स्वर्णनिर्मिते । राजहंसयुते दिव्ये तमारोप्य गतैनसम्
समस्तसुखदं स्थानं प्रेषयामास चक्रिणः । एवं प्रविष्टो वैकुण्ठे तत्र तस्थौ सुखं चिरम्
लेपनं ये प्रकुर्वन्ति भक्त्या तु हरिमन्दिरे । तेषां किं वा भविष्यति न जानेऽहं द्विजोत्तम
य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्यो वा समाहितः । कोटिजन्मार्जितं पापं नश्यत्येव न संशयः
sṛṣṭāni yāni pāpāni vidhātrā pṛthivītale | kṛtānyanena mūḍhena satyametanmayoditam
kiṃ tvākarṇaya lokeśa sukṛtaṃ cāsya vartate | manye'haṃ yamunābhrātaḥ sarvapāpavilopi tat
kiṃ puṇyaṃ vartate'mātya vada sāraṃ mamāntike | śrutvaivaṃ tadvidhāsyāmi yatra yogyo bhavedasau
yamasya vacanaṃ śrutvā sabhayaścitraguptakaḥ | kṛtvā hastāñjaliṃ prāha cātmanaḥ svāmine dvija | haraṇārthaṃ harerdravye gato'sau pāpināṃ varaḥ | proñchitaḥ kardamo rājanpādayordvārato hareḥ
babhūva liptā sā bhūmirvilacchidravivarjitā | tena puṇyaprabhāveṇa nirgataṃ pātakaṃ mahat | vaikuṇṭhaṃ pratiyogyo'sau nirgatastava daṇḍataḥ
śrutvā sa vacanaṃ tasya pīṭhaṃ kanakanirmitam | dadau tasmai copaviṣṭastatra pūjyo yamena saḥ | nanāma śirasā taṃ vai provāca vinayānvitaḥ
pavitraṃ mandiraṃ me'dya pādayostava reṇubhiḥ | kṛtārtho'smi kṛtārtho'smi kṛtārtho'smi na saṃśayaḥ
idānīṃ gaccha bho sādho harermandiramuttamam | nānābhogasamāyuktaṃ janmamṛtyunivāraṇam
ityuktvā dharmarājo'sau syandane svarṇanirmite | rājahaṃsayute divye tamāropya gatainasam
samastasukhadaṃ sthānaṃ preṣayāmāsa cakriṇaḥ | evaṃ praviṣṭo vaikuṇṭhe tatra tasthau sukhaṃ ciram
lepanaṃ ye prakurvanti bhaktyā tu harimandire | teṣāṃ kiṃ vā bhaviṣyati na jāne'haṃ dvijottama
ya idaṃ śṛṇuyādbhaktyā paṭhedyo vā samāhitaḥ | koṭijanmārjitaṃ pāpaṃ naśyatyeva na saṃśayaḥ
«„Какие грехи ни сотворены Творцом на земле — все совершены этим глупцом; истинно то, что сказано мною. Но выслушай, о владыка мира: есть у него и доброе дело, и я думаю, о брат Ямуны, что оно стирает все грехи“. — „Какая же заслуга, о советник? Скажи предо мною суть: услышав, я устрою его туда, где он будет достоин“. Услышав слово Ямы, Читрагупта с трепетом сложил ладони и сказал своему владыке, о дваждырождённый: „Ради похищения пошёл он к добру Хари, первейший из грешников; но у двери, о царь, обтёрта была грязь с его ног, и та земля стала обмазанной, без нор и щелей. Силою той заслуги ушёл великий грех: он изъят из-под твоей кары и достоин Вайкунтхи“. Услышав его слово, [Яма] дал ему сиденье из золота; и, воссев там, был он почтён Ямою. Он поклонился головою и со смирением сказал: „Чист ныне чертог мой пылью твоих стоп; достиг я цели, достиг я цели, достиг я цели, нет сомнения. Иди же ныне, о праведный, в превосходный храм Хари, полный разных наслаждений, отвращающий рождение и смерть“. Сказав так, Царь дхармы возвёл безгрешного на дивную золотую колесницу, запряжённую лебедями, и отослал его в место Держателя диска, дающее всякое счастье. Так вошёл он в Вайкунтху и долго пребывал там счастливо. А что будет у тех, кто с преданностью обмазывает [пол] в храме Хари, — не знаю я, о лучший из дваждырождённых. Кто слушает это или читает сосредоточенно, у того гибнет грех, накопленный за крор рождений».
9eb20060062a · publicado 3 sept 2026, 4:13:43 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Суд устроен без торга: Читрагупта не смягчает списка — «все грехи, какие есть, совершены этим глупцом», — и тут же кладёт на другую чашу одно нечаянное дело. Сильнее же всего то, что Яма кланяется осуждённому и говорит: «чист ныне чертог мой пылью твоих стоп». Судья первым признаёт, что перед ним уже не подсудный.