दुहितुः सदनं यातुं निःससार गृहागतः । तत्रैव सरसीकूले प्रविवेश च दुःखिनी
तथैनां च समानीतां यथास्याः प्राणवल्लभाम् । तथैव पूजयामास मातृस्नेहात्पतिव्रता
एतस्मिन्समये विप्र लक्ष्मीवासरमुत्तमम् । श्यामबाला कारयितुं मनश्चक्रे च मातरम्
तस्या माता दरिद्राणि भुक्त्वा वैकान्तिकेऽपि च । शावकानां तु चोच्छिष्टं लक्ष्मीकोपसमन्विता
इन्दिरायास्तृतीयानि वासराणि गतान्यपि । चतुर्थवासरे तां तत्कारयामास सा दृढम्
आगता नगरं सा वै राज्ञी सुरतिचन्द्रिका । दृष्ट्वा गृहं तथा दिव्यमिन्दिरायाः प्रसादतः
श्यामबाला च विप्रेन्द्र कदाचित्समये पुनः । मातुर्गृहं गता चाथ ऐश्वर्यस्य दिदृक्षया
श्यामबालां ततो दूराद्दृष्ट्वा संकुपिता च सा । न पश्यामि मुखं तस्या इत्युक्त्वालक्षिता स्थिता
गत्वा गृहान्तरालं च गृहीत्वा सैन्धवं च सा । आगता स्वगृहं किञ्चित्तूष्णीं लक्ष्मीसमाश्रितम्
duhituḥ sadanaṃ yātuṃ niḥsasāra gṛhāgataḥ | tatraiva sarasīkūle praviveśa ca duḥkhinī
tathaināṃ ca samānītāṃ yathāsyāḥ prāṇavallabhām | tathaiva pūjayāmāsa mātṛsnehātpativratā
etasminsamaye vipra lakṣmīvāsaramuttamam | śyāmabālā kārayituṃ manaścakre ca mātaram
tasyā mātā daridrāṇi bhuktvā vaikāntike'pi ca | śāvakānāṃ tu cocchiṣṭaṃ lakṣmīkopasamanvitā
indirāyāstṛtīyāni vāsarāṇi gatānyapi | caturthavāsare tāṃ tatkārayāmāsa sā dṛḍham
āgatā nagaraṃ sā vai rājñī suraticandrikā | dṛṣṭvā gṛhaṃ tathā divyamindirāyāḥ prasādataḥ
śyāmabālā ca viprendra kadācitsamaye punaḥ | māturgṛhaṃ gatā cātha aiśvaryasya didṛkṣayā
śyāmabālāṃ tato dūrāddṛṣṭvā saṃkupitā ca sā | na paśyāmi mukhaṃ tasyā ityuktvālakṣitā sthitā
gatvā gṛhāntarālaṃ ca gṛhītvā saindhavaṃ ca sā | āgatā svagṛhaṃ kiñcittūṣṇīṃ lakṣmīsamāśritam
«[Царица], вышедши, отправилась в дом дочери; и там же, на берегу пруда, вошла [в селение] несчастная. Приведённую [к себе] она, верная мужу, почтила так же, как [почитают] владычицу своей жизни, — по любви к матери. В это время, о випра, Шьямабала вознамерилась побудить мать совершить превосходный день Лакшми. Но мать её вкушала скудное и в неурочное время, [ела] и остатки за детьми, — настигнутая гневом Лакшми. Три дня Индиры прошли; на четвёртый день [дочь] настойчиво заставила её совершить [обет]. И царица Суратичандрика вернулась в город, увидев дом [дочери] таким дивным милостью Индиры. А Шьямабала, о владыка випр, однажды в пору [ту] вновь пошла в дом матери — желая увидеть её достаток. Но та, увидев [её] издали, разгневалась: „Не желаю видеть её лица“, — сказала и осталась незамеченной. Тогда [Шьямабала], пойдя внутрь дома, взяла соли и молча вернулась в свой дом — [взяв] нечто, в чём укрылась Лакшми.»
5b7c3f4b383f · publicado 3 sept 2026, 4:13:43 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Мать, только что поднятая из нищеты, прячется от дочери — обида оказывается живучее благодарности. И дочь не выясняет отношений: она уходит, взяв щепоть соли. Взято самое дешёвое, что есть в доме, и на нём же дальше будет показано, чем держится «суть царства».