जातूकर्ण उवाच
तस्यास्तु चेष्टितं वीर दिव्या देव्या वदाम्यहम् । पूर्वजन्मकृतं सर्वं तन्मे निगदतः शृणु
आस्ते वाराणसी पुण्या नगरी पापनाशिनी । तस्यामास्ते महाप्राज्ञः सुवीरो नाम नामतः
वैश्यजात्यां समुत्पन्नो धनधान्यसमाकुलः । तस्य भार्या महाप्राज्ञ चित्रा नाम सुविश्रुता
कुलाचारं परित्यज्य दुराचारेण वर्तते । न मन्यते हि भर्तारं रौद्रकृत्ये च वर्तते
पुण्यकार्यविहीना तु पापं चरति दुर्मतिः । भर्तारं भर्त्सते नित्यं स्वैरिणी कलहप्रिया
नित्यं परगृहे वासनिरता भ्रमतेऽधिकम् । परच्छिद्रं सदा पश्येद्दुष्टा भूतेषु सर्वदा
साधुनिन्दारता पापा बहुहास्यकरी सदा । कुसङ्गतिरसा वाचा दुराचारजनप्रिया
धूर्ता धर्मजनद्वेषकरी चानृतभाषिणी । विज्ञायैवं सुवीरस्तामुपयेमे ततोऽपराम्
तया नवीनया वीरो भार्यया सहितोऽनिशम् । यथासुखं स बुभुजे विषयान्मनसःप्रियान्
धर्माचारेण पुण्यात्मा सत्यपुण्यमतिः सदा । सत्यया मितया सत्या सुमत्याराधितो बभौ
निरस्ता तेन सा चित्रा विचित्रावरवर्णिनी । स्वैरिणी गुणसंसर्गधर्मविद्वेषिणी ततः
भ्रमते जारसंयुक्ता मुक्ताचारा गतत्रपा । सा पापरतसंयुक्ता रक्ता दूतीविकर्मणि
कुशला कुट्टिनीकर्मकलासु त्वन्ययोषिताम् । गृहभङ्गमसौ चक्रे क्रूरेण मनसा सदा
साध्वीं नारीं समाहूय पापवाक्यैश्च नोदयेत् । नर्मलोभकथाभावैर्विप्रत्ययहेतुभिः
मनांसि चालयेत्पापा पुरुषाणां च योषिताम् । साधूनां सा स्त्रियो भव्याः परेभ्यः प्रतिपादयेत्
कारयत्येव कपटं धर्मग्रामविवर्जनम् । एवं वर्षशतं भुक्त्वा पश्चाद्वेश्या विधिस्थिता
कालेन निधनं प्राप्ता सततं पापनिश्चया । जाता तव गृहे पुत्री दिव्या देवीति सा सुता । सुन्दरीरूपसम्पन्ना पुरादृष्टेन नोदिता
tasyāstu ceṣṭitaṃ vīra divyā devyā vadāmyaham | pūrvajanmakṛtaṃ sarvaṃ tanme nigadataḥ śṛṇu
āste vārāṇasī puṇyā nagarī pāpanāśinī | tasyāmāste mahāprājñaḥ suvīro nāma nāmataḥ
vaiśyajātyāṃ samutpanno dhanadhānyasamākulaḥ | tasya bhāryā mahāprājña citrā nāma suviśrutā
kulācāraṃ parityajya durācāreṇa vartate | na manyate hi bhartāraṃ raudrakṛtye ca vartate
puṇyakāryavihīnā tu pāpaṃ carati durmatiḥ | bhartāraṃ bhartsate nityaṃ svairiṇī kalahapriyā
nityaṃ paragṛhe vāsaniratā bhramate'dhikam | paracchidraṃ sadā paśyedduṣṭā bhūteṣu sarvadā
sādhunindāratā pāpā bahuhāsyakarī sadā | kusaṅgatirasā vācā durācārajanapriyā
dhūrtā dharmajanadveṣakarī cānṛtabhāṣiṇī | vijñāyaivaṃ suvīrastāmupayeme tato'parām
tayā navīnayā vīro bhāryayā sahito'niśam | yathāsukhaṃ sa bubhuje viṣayānmanasaḥpriyān
dharmācāreṇa puṇyātmā satyapuṇyamatiḥ sadā | satyayā mitayā satyā sumatyārādhito babhau
nirastā tena sā citrā vicitrāvaravarṇinī | svairiṇī guṇasaṃsargadharmavidveṣiṇī tataḥ
bhramate jārasaṃyuktā muktācārā gatatrapā | sā pāparatasaṃyuktā raktā dūtīvikarmaṇi
kuśalā kuṭṭinīkarmakalāsu tvanyayoṣitām | gṛhabhaṅgamasau cakre krūreṇa manasā sadā
sādhvīṃ nārīṃ samāhūya pāpavākyaiśca nodayet | narmalobhakathābhāvairvipratyayahetubhiḥ
manāṃsi cālayetpāpā puruṣāṇāṃ ca yoṣitām | sādhūnāṃ sā striyo bhavyāḥ parebhyaḥ pratipādayet
kārayatyeva kapaṭaṃ dharmagrāmavivarjanam | evaṃ varṣaśataṃ bhuktvā paścādveśyā vidhisthitā
kālena nidhanaṃ prāptā satataṃ pāpaniścayā | jātā tava gṛhe putrī divyā devīti sā sutā | sundarīrūpasampannā purādṛṣṭena noditā
«„Есть святая Варанаси, город, губящий грех; в нём жил весьма мудрый Сувира по имени, рождённый в купеческом роду, изобилующий богатством и зерном. Жена его, о великомудрый, Читра по имени, весьма известная, оставив родовой обычай, живёт дурным поведением: мужа не почитает и в свирепом деле обращается. Лишённая благих дел, грех творит, дурного разумения; мужа бранит постоянно, своевольная, любящая свару. Всегда любящая житьё в чужом доме, бродит без меры; чужой изъян всегда высматривает, злая, в существах всегда. Приверженная хуле на праведных, грешная, всегда много насмешничающая, со вкусом к дурному обществу в речи, милая дурно ведущим себя людям; плутовка, творящая вражду к праведным людям, лживо говорящая. Так распознав её, Сувира взял затем другую. С тою новою женою герой вместе непрестанно вкушал, как хотелось, предметы чувств, милые сердцу; праведным поведением, святой душою, с истинно-святым помыслом всегда, почитаемый Суматью — правдивою, сдержанною, верною, — он сиял. Отвергнута им та Читра, причудливая, прекрасноликая, своевольная, враждебная общению с достойными и дхарме, — затем бродит, сойдясь с любовниками, распущенная в поведении, утратившая стыд. Сойдясь с приверженными греху, пристрастилась она к сводничьему ремеслу: искусная в ремесле сводни, в уловках с чужими жёнами, разрушение дома она творила с жестоким сердцем всегда. Верную жену зазвав, грешными речами побуждала — шутками, посулами, рассказами, поводами к недоверию; умы мужей и жён колебала грешница; праведных жён, достойных, другим передавала; заставляла творить обман и оставление собрания дхармы. Так, вкусив сто лет, затем утвердившаяся блудницею, со временем пришла к смерти, постоянно решительная во грехе, — и родилась в твоём доме дочерью, та дочь Дивья-деви, красавица, наделённая красотою, побуждаемая прежним незримым“.»
28c5bbeb9a21 · publicado 3 sept 2026, 4:13:50 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Ремесло названо точно: не блуд, а разрушение чужих домов — «шутками, посулами, рассказами, поводами к недоверию». Отсюда и нынешняя беда: та, кто разлучала супругов, теперь не может дойти до брака сама.