अनसूया तु धर्मज्ञा श्रुत्वा तां महतीं कथाम् । पर्यष्वजत बाहुभ्यां शिरस्य् आघ्राय मैथिलीम् ॥
व्यक्ताक्षरपदं चित्रं भाषितं मधुरं त्वया । यथा स्वयंवरं वृत्तं तत् सर्वं हि श्रुतं मया ॥
रमे ऽहं कथया ते तु दृष्ढं मधुरभाषिणि । रविर् अस्तं गतः श्रीमान् उपोह्य रजनीं शिवाम् ॥
दिवसं प्रति कीर्णानाम् आहारार्थं पतत्रिणाम् । संध्याकाले निलीनानां निद्रार्थं श्रूयते ध्वनिः ॥
एते चाप्य् अभिषेकार्द्रा मुनयः फलशोधनाः । सहिता उपवर्तन्ते सलिलाप्लुतवल्कलाः ॥
ऋषीणाम् अग्निहोत्रेषु हुतेषु विधिपुर्वकम् । कपोताङ्गारुणो धूमो दृश्यते पवनोद्धतः ॥
अल्पपर्णा हि तरवो घनीभूताः समन्ततः । विप्रकृष्टे ऽपि ये देशे न प्रकाशन्ति वै दिशः ॥
रजनी रससत्त्वानि प्रचरन्ति समन्ततः । तपोवनमृगा ह्य् एते वेदितीर्थेषु शेरते ॥
संप्रवृत्ता निशा सीते नक्षत्रसमलंकृता । ज्योत्स्ना प्रावरणश् चन्द्रो दृश्यते ऽभ्युदितो ऽम्बरे ॥
गम्यताम् अनुजानामि रामस्यानुचरी भव । कथयन्त्या हि मधुरं त्वयाहं परितोषिता ॥
अलंकुरु च तावत् त्वं प्रत्यक्षं मम मैथिलि । प्रीतिं जनय मे वत्स दिव्यालंकारशोभिनी ॥
anasūyā tu dharmajñā śrutvā tāṃ mahatīṃ kathām | paryaṣvajata bāhubhyāṃ śirasy āghrāya maithilīm ||
vyaktākṣarapadaṃ citraṃ bhāṣitaṃ madhuraṃ tvayā | yathā svayaṃvaraṃ vṛttaṃ tat sarvaṃ hi śrutaṃ mayā ||
rame 'haṃ kathayā te tu dṛṣḍhaṃ madhurabhāṣiṇi | ravir astaṃ gataḥ śrīmān upohya rajanīṃ śivām ||
divasaṃ prati kīrṇānām āhārārthaṃ patatriṇām | saṃdhyākāle nilīnānāṃ nidrārthaṃ śrūyate dhvaniḥ ||
ete cāpy abhiṣekārdrā munayaḥ phalaśodhanāḥ | sahitā upavartante salilāplutavalkalāḥ ||
ṛṣīṇām agnihotreṣu huteṣu vidhipurvakam | kapotāṅgāruṇo dhūmo dṛśyate pavanoddhataḥ ||
alpaparṇā hi taravo ghanībhūtāḥ samantataḥ | viprakṛṣṭe 'pi ye deśe na prakāśanti vai diśaḥ ||
rajanī rasasattvāni pracaranti samantataḥ | tapovanamṛgā hy ete veditīrtheṣu śerate ||
saṃpravṛttā niśā sīte nakṣatrasamalaṃkṛtā | jyotsnā prāvaraṇaś candro dṛśyate 'bhyudito 'mbare ||
gamyatām anujānāmi rāmasyānucarī bhava | kathayantyā hi madhuraṃ tvayāhaṃ paritoṣitā ||
alaṃkuru ca tāvat tvaṃ pratyakṣaṃ mama maithili | prītiṃ janaya me vatsa divyālaṃkāraśobhinī ||
Знающая дхарму Анасуйя, услышав эту великую историю, обняла Майтхили обеими руками, поцеловала её в темя и сказала: «Ты рассказала сладко, прекрасно и ясно, с отчётливыми словами и слогами. Я услышала всё о том, как произошла сваямвара. О сладкоречивая, твой рассказ очень радует меня. Сияющее солнце зашло, приведя благую ночь. Слышен голос птиц, которые днём разлетались за пищей, а в сумерках укрылись ради сна. Вот мудрецы, влажные после омовения, с мокрыми от воды одеждами из коры, возвращаются вместе, очищая плоды. Когда у риши по правилу совершены подношения в агнихотрах, виден голубино-розовый дым, взметённый ветром. Малолистные деревья со всех сторон сгустились, и даже вдали стороны света уже не видны. Ночью повсюду движутся ночные существа, а звери аскетического леса лежат у жертвенных мест. О Сита, наступила ночь, украшенная звёздами; в небе видна взошедшая луна, покрытая сиянием. Иди, я отпускаю тебя. Будь спутницей Рамы. Своим сладким рассказом ты полностью меня удовлетворила. О Майтхили, теперь украсься перед моими глазами и доставь мне радость, дитя, сияя божественными украшениями».
5177b91999f4 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Анасуйя отпускает Ситу не просто из беседы, а обратно к её служению Раме. Вечерний лес, огни агнихотры и лунный свет создают тихое завершение наставления: красота, рассказ и дхарма возвращаются к своему центру.