Повествователь
ततः क्रुद्धो महाबाहुर् धनुश् चिच्छेद रक्षसः । अष्टाभिर् अथ नाराचैः सूतं विव्याध राघवः । भित्त्वा शरै रथं रामो रथाश्वान् समपातयत् ॥
विरथो वसुधां तिष्ठन् मकराक्षो निशाचरः । अतिष्ठद् वसुधां रक्षः शूलं जग्राह पाणिना । त्रासनं सर्वभूतानां युगान्ताग्निसमप्रभम् ॥
विभ्राम्य च महच् छूलं प्रज्वलन्तं निशाचरः । स क्रोधात् प्राहिणोत् तस्मै राघवाय महाहवे ॥
तम् आपतन्तं ज्वलितं खरपुत्रकराच् च्युतम् । बाणैस् तु त्रिभिर् आकाशे शूलं चिच्छेद राघवः ॥
सच्छिन्नो नैकधा शूलो दिव्यहाटकमण्डितः । व्यशीर्यत महोक्लेव रामबाणार्दितो भुवि ॥
तच् छूलं निहतं दृष्ट्वा रामेणाद्भुतकर्मणा । साधु साध्व् इति भूतानि व्याहरन्ति नभोगताः ॥
तद् दृष्ट्वा निहतं शूलं मकराक्षो निशाचरः । मुष्टिम् उद्यम्य काकुत्स्थं तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥
स तं दृष्ट्वा पतन्तं वै प्रहस्य रघुनन्दनः । पावकास्त्रं ततो रामः संदधे स्वशरासने ॥
तेनास्त्रेण हतं रक्षः काकुत्स्थेन तदा रणे । संछिन्नहृदयं तत्र पपात च ममार च ॥
दृष्ट्वा ते राक्षसाः सर्वे मकराक्षस्य पातनम् । लङ्काम् एव प्रधावन्त रामबालार्दितास् तदा ॥
दशरथनृपपुत्रबाणवेगै; रजनिचरं निहतं खरात्मजं तम् । ददृशुर् अथ च देवताः प्रहृष्टा; गिरिम् इव वज्रहतं यथा विशीर्णम् ॥
tataḥ kruddho mahābāhur dhanuś ciccheda rakṣasaḥ | aṣṭābhir atha nārācaiḥ sūtaṃ vivyādha rāghavaḥ | bhittvā śarai rathaṃ rāmo rathāśvān samapātayat ||
viratho vasudhāṃ tiṣṭhan makarākṣo niśācaraḥ | atiṣṭhad vasudhāṃ rakṣaḥ śūlaṃ jagrāha pāṇinā | trāsanaṃ sarvabhūtānāṃ yugāntāgnisamaprabham ||
vibhrāmya ca mahac chūlaṃ prajvalantaṃ niśācaraḥ | sa krodhāt prāhiṇot tasmai rāghavāya mahāhave ||
tam āpatantaṃ jvalitaṃ kharaputrakarāc cyutam | bāṇais tu tribhir ākāśe śūlaṃ ciccheda rāghavaḥ ||
sacchinno naikadhā śūlo divyahāṭakamaṇḍitaḥ | vyaśīryata mahokleva rāmabāṇārdito bhuvi ||
tac chūlaṃ nihataṃ dṛṣṭvā rāmeṇādbhutakarmaṇā | sādhu sādhv iti bhūtāni vyāharanti nabhogatāḥ ||
tad dṛṣṭvā nihataṃ śūlaṃ makarākṣo niśācaraḥ | muṣṭim udyamya kākutsthaṃ tiṣṭha tiṣṭheti cābravīt ||
sa taṃ dṛṣṭvā patantaṃ vai prahasya raghunandanaḥ | pāvakāstraṃ tato rāmaḥ saṃdadhe svaśarāsane ||
tenāstreṇa hataṃ rakṣaḥ kākutsthena tadā raṇe | saṃchinnahṛdayaṃ tatra papāta ca mamāra ca ||
dṛṣṭvā te rākṣasāḥ sarve makarākṣasya pātanam | laṅkām eva pradhāvanta rāmabālārditās tadā ||
daśarathanṛpaputrabāṇavegai; rajanicaraṃ nihataṃ kharātmajaṃ tam | dadṛśur atha ca devatāḥ prahṛṣṭā; girim iva vajrahataṃ yathā viśīrṇam ||
metro no identificado
Затем разгневанный могучерукий Рагхава рассёк лук ракшаса, восемью нарачами пронзил возничего, разбил стрелами колесницу и повалил её коней. Оставшись без колесницы, Макаракша, ночной бродяга, стоял на земле и схватил рукой копьё, устрашающее все существа и сиянием равное огню конца юги. Размахнув этим большим пылающим копьём, он в гневе послал его в Рагхаву в великой битве. Рагхава тремя стрелами рассёк в небе это пылающее копьё, сорвавшееся из руки сына Кхары. Украшенное божественным золотом, многократно рассечённое и поражённое стрелами Рамы, копьё рассыпалось на землю как великий метеор. Увидев, что чудеснодеятельный Рама уничтожил копьё, существа в небе говорили: «Хорошо! Хорошо!» Увидев своё копьё уничтоженным, ночной бродяга Макаракша поднял кулак на Какутстху и сказал: «Стой! Стой!» Рагхунандана, увидев его налетающим, рассмеялся и наложил на свой лук огненное оружие. Поражённый в бою этим оружием Какутстхи, ракшас с рассечённым сердцем упал и умер. Увидев падение Макаракши, все ракшасы, измученные стрелами Рамы, побежали к Ланке. Радостные божества увидели этого убитого ночного бродягу, сына Кхары, поверженного скоростью стрел сына царя Дашаратхи, словно гору, поражённую ваджрой и рассыпанную.
932157cee542 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Когда обычное оружие Макаракши разбито, он бросается с кулаком, но это уже не героизм, а отчаянная инерция гнева. Рама завершает бой огненным оружием, и месть Кхары гаснет перед силой дхармы.