विबुधानां समुद्योगं माल्यवान् स निशाचरः । श्रुत्वा तौ भ्रातरौ वीराव् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥
अमरा ऋषयश् चैव संहत्य किल शंकरम् । अस्मद्वधं परीप्सन्त इदम् ऊचुस् त्रिलोचनम् ॥
सुकेशतनया देव वरदानबलोद्धताः । बाधन्ते ऽस्मान् समुद्युक्ता घोररूपाः पदे पदे ॥
राक्षसैर् अभिभूताः स्म न शक्ताः स्म उमापते । स्वेषु वेश्मसु संस्थातुं भयात् तेषां दुरात्मनाम् ॥
तद् अस्माकं हितार्थे त्वं जहि तांस् तांस् त्रिलोचन । राक्षसान् हुंकृतेनैव दह प्रदहतां वर ॥
इत्य् एवं त्रिदशैर् उक्तो निशम्यान्धकसूदनः । शिरः करं च धुन्वान इदं वचनम् अब्रवीत् ॥
अवध्या मम ते देवाः सुकेशतनया रणे । मन्त्रं तु वः प्रदास्यामि यो वै तान् निहनिष्यति ॥
यः स चक्रगदापाणिः पीतवासा जनार्दनः । हनिष्यति स तान् युद्धे शरणं तं प्रपद्यथ ॥
हरान् नावाप्य ते कामं कामारिम् अभिवाद्य च । नारायणालयं प्राप्तास् तस्मै सर्वं न्यवेदयन् ॥
ततो नारायणेनोक्ता देवा इन्द्रपुरोगमाः । सुरारीन् सूदयिष्यामि सुरा भवत विज्वराः ॥
देवानां भयभीतानां हरिणा राक्षसर्षभौ । प्रतिज्ञातो वधो ऽस्माकं तच् चिन्तयथ यत् क्षमम् ॥
हिरण्यकशिपोर् मृत्युर् अन्येषां च सुरद्विषाम् । दुःखं नारायणं जेतुं यो नो हन्तुम् अभीप्सति ॥
vibudhānāṃ samudyogaṃ mālyavān sa niśācaraḥ | śrutvā tau bhrātarau vīrāv idaṃ vacanam abravīt ||
amarā ṛṣayaś caiva saṃhatya kila śaṃkaram | asmadvadhaṃ parīpsanta idam ūcus trilocanam ||
sukeśatanayā deva varadānabaloddhatāḥ | bādhante 'smān samudyuktā ghorarūpāḥ pade pade ||
rākṣasair abhibhūtāḥ sma na śaktāḥ sma umāpate | sveṣu veśmasu saṃsthātuṃ bhayāt teṣāṃ durātmanām ||
tad asmākaṃ hitārthe tvaṃ jahi tāṃs tāṃs trilocana | rākṣasān huṃkṛtenaiva daha pradahatāṃ vara ||
ity evaṃ tridaśair ukto niśamyāndhakasūdanaḥ | śiraḥ karaṃ ca dhunvāna idaṃ vacanam abravīt ||
avadhyā mama te devāḥ sukeśatanayā raṇe | mantraṃ tu vaḥ pradāsyāmi yo vai tān nihaniṣyati ||
yaḥ sa cakragadāpāṇiḥ pītavāsā janārdanaḥ | haniṣyati sa tān yuddhe śaraṇaṃ taṃ prapadyatha ||
harān nāvāpya te kāmaṃ kāmārim abhivādya ca | nārāyaṇālayaṃ prāptās tasmai sarvaṃ nyavedayan ||
tato nārāyaṇenoktā devā indrapurogamāḥ | surārīn sūdayiṣyāmi surā bhavata vijvarāḥ ||
devānāṃ bhayabhītānāṃ hariṇā rākṣasarṣabhau | pratijñāto vadho 'smākaṃ tac cintayatha yat kṣamam ||
hiraṇyakaśipor mṛtyur anyeṣāṃ ca suradviṣām | duḥkhaṃ nārāyaṇaṃ jetuṃ yo no hantum abhīpsati ||
Мальяван, тот ночной странник, услышав о усилии богов, сказал двум своим героическим братьям: «Бессмертные и риши, собравшись к Шанкаре и желая нашей гибели, сказали трёхглазому: “О бог, сыновья Сукеши, возгордившиеся силой дара, страшноликие и вооружённые, притесняют нас на каждом шагу. Мы подавлены ракшасами и, супруг Умы, из страха перед этими злодушными не можем оставаться в своих домах. Поэтому ради нашего блага убей этих ракшасов, трёхглазый; одним рыком сожги их, лучший из сжигающих”. Услышав это, губитель Андхаки, качая головой и рукой, сказал: “Боги, сыновья Сукеши неубиваемы для меня в бою. Но я дам вам совет о том, кто их убьёт. Тот Джанардана, держащий диск и палицу, в жёлтом одеянии, убьёт их в битве. Идите к нему за прибежищем”. Не получив желаемого от Хары и почтив врага Камы, они пришли в обитель Нараяны и всё ему сообщили. Тогда Нараяна сказал богам во главе с Индрой: “Я истреблю врагов богов; боги, будьте без тревоги”. Быки среди ракшасов, Хари обещал испуганным богам нашу гибель. Поэтому подумайте, что теперь уместно. Нараяну, который желает нас убить, трудно победить: он был смертью Хираньякашипу и других ненавистников богов».
d7cbe81bffc3 · publicado 22 jun 2026, 0:00:00 UTC
Disponible enRUPasa de verso en verso con
Мальяван трезвее братьев видит опасность. Он понимает, что речь идёт не о рядовом враге: когда Нараяна обещает защиту богам, самонадеянность становится гибельной.