ततो दृष्ट्वैव गरुडम् अनिरुद्धशरीरगाः शररूपा महासर्पा वेष्टयित्वा तनुं स्थिताः ॥
ते सर्वे सहसा देहात् तस्य निःसृत्य भोगिनः क्षितिं सर्वे ऽभ्यधावन्त प्रकृत्यावस्थिताः शराः ॥
दृष्टः स्पृष्टश् च कृष्णेन सो ऽनिरुद्धो महात्मना स्थितिः प्रीतिमना भूत्वा प्राञ्जलिर् वाक्यम् अब्रवीत् ॥
देवदेव सदा युधे जेता त्वम् असि कस् तव शक्तो वै प्रमुखे स्थातुं साक्षाद् अपि शतक्रतुः ॥
आरोह गरुडं तूर्णं गच्छाम द्वारकां पुरीम् इत्युक्तः सो ऽधिरूढस् तु सह दानवकन्यया ॥
ततस् ते दीर्घम् अध्वानं प्रययुः पुरुषर्षभाः आरुह्य गरुडं सर्वे जित्वा बाणं महासुरम् ॥
ततो ऽम्बरतलस्थास् ते वारुणीं दिशम् आश्रिताः वेलावनविचारिण्यो नानावर्णाः सहस्रशः ॥
निशम्य बाणगावस् तु तासु चक्रे मनस् तदा आस्थितो गरुडं देवः सर्वलोकादिर् अव्ययः ॥
आह मां सत्यभामा च बाणगावो ममानय यासां पीत्वा किल क्षीरं न जीर्यन्ति महासुराः ॥
ता ममानय भद्रं ते यदि कार्यं न लुप्यते अथ कार्यनिरोधः स्यान् नैव तासु मनः कृथाः ॥
दृश्यन्ते गाव एतास् ता मां दृष्ट्वा वरुणालयम् विशन्ति सहिताः सर्वाः कार्यम् अत्र विधीयताम् ॥
तथेत्य् उक्त्वा तु गरुडः पक्षवातेन सागरम् सो ऽवगाढो हि सहसा वरुणालयम् अन्तिकात् ॥
tato dṛṣṭvaiva garuḍam aniruddhaśarīragāḥ śararūpā mahāsarpā veṣṭayitvā tanuṃ sthitāḥ ||
te sarve sahasā dehāt tasya niḥsṛtya bhoginaḥ kṣitiṃ sarve 'bhyadhāvanta prakṛtyāvasthitāḥ śarāḥ ||
dṛṣṭaḥ spṛṣṭaś ca kṛṣṇena so 'niruddho mahātmanā sthitiḥ prītimanā bhūtvā prāñjalir vākyam abravīt ||
devadeva sadā yudhe jetā tvam asi kas tava śakto vai pramukhe sthātuṃ sākṣād api śatakratuḥ ||
āroha garuḍaṃ tūrṇaṃ gacchāma dvārakāṃ purīm ityuktaḥ so 'dhirūḍhas tu saha dānavakanyayā ||
tatas te dīrgham adhvānaṃ prayayuḥ puruṣarṣabhāḥ āruhya garuḍaṃ sarve jitvā bāṇaṃ mahāsuram ||
tato 'mbaratalasthās te vāruṇīṃ diśam āśritāḥ velāvanavicāriṇyo nānāvarṇāḥ sahasraśaḥ ||
niśamya bāṇagāvas tu tāsu cakre manas tadā āsthito garuḍaṃ devaḥ sarvalokādir avyayaḥ ||
āha māṃ satyabhāmā ca bāṇagāvo mamānaya yāsāṃ pītvā kila kṣīraṃ na jīryanti mahāsurāḥ ||
tā mamānaya bhadraṃ te yadi kāryaṃ na lupyate atha kāryanirodhaḥ syān naiva tāsu manaḥ kṛthāḥ ||
dṛśyante gāva etās tā māṃ dṛṣṭvā varuṇālayam viśanti sahitāḥ sarvāḥ kāryam atra vidhīyatām ||
tathety uktvā tu garuḍaḥ pakṣavātena sāgaram so 'vagāḍho hi sahasā varuṇālayam antikāt ||
Вайшампаяна сказал: «Затем, едва завидев Гаруду, великие змеи в виде стрел, которые обвивали тело Анируддхи, вышли из его тела и все устремились к земле, снова став стрелами по своей природе. Увиденный и коснувшийся великим Кришной, Анируддха встал, обрадовался и со сложенными ладонями сказал: “Бог богов, ты всегда победитель в бою. Кто способен стоять перед тобой лицом к лицу, даже сам Шатакрату? Быстро взойди на Гаруду, и пойдём в город Двараку”. Сказав это, он сам взошёл вместе с дочерью данавы. Тогда эти лучшие мужи, победив великого асура Бану, все взошли на Гаруду и отправились в долгий путь. Находясь в небе, они достигли западной стороны и увидели тысячи многоцветных коров Баны, бродивших у прибрежных лесов. Неизменный бог, начало всех миров, стоя на Гаруде, обратил к ним ум и сказал: “Сатьябхама сказала мне: ‘Приведи мне коров Баны, от молока которых, говорят, великие асуры не стареют. Если дело не будет нарушено, приведи их мне, благо тебе; если же это станет препятствием делу, не обращай к ним ум’. Эти коровы видны сейчас: увидев меня, все они вместе входят в обитель Варуны. Пусть здесь будет сделано нужное”. Гаруда сказал “так” и ветром крыльев внезапно погрузился в океан у обители Варуны».
c0d626b7a044 · प्रकाशित 22 जून 2026, 6:39:57 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Освобождение Анируддхи происходит от одного присутствия Гаруды и прикосновения Кришны. Узлы майи и змеиная связь Баны распадаются перед силой Господа.