इत्य् एवम् आश्वासयतो राजानं जनमेजयम् अतीतानागतं वाक्यम् ऋषेः परिषदा श्रुतम् ॥
अमृतस्येव चास्वादः प्रभा चन्द्रमसो यथा अतर्पयत तच् छोत्रं महर्षेर् वाङ्मयो रसः ॥
धर्मार्थकामसंयुक्तं करुणं वीरहर्षणम् रमणीयं तद् आख्यानं कृत्स्नं परिषदा श्रुतम् ॥
केचिद् अश्रूणि मुमुचुः श्रुत्वा दध्युस् तथापरे इतिहासं तम् ऋषिणा पाराशर्येण दर्शितम् ॥
सदस्यान्तो ऽभ्यनुज्ञाय कृत्वा चापि प्रदक्षिणम् पुनर् द्रक्ष्याम इत्य् उक्त्वा जगाम भगवान् ऋषिः ॥
अनुजग्मुस् ततः सर्वे प्रयान्तम् ऋषिसत्तमम् लोके प्रवदतां श्रेष्ठं शिष्टाः सर्वे तपोधनाः ॥
याते भगवति व्यासे विप्राः सह महर्षिभिः ऋत्विजः पार्थिवाश् चैव प्रतिजग्मुर् यथागतम् ॥
पन्नगानां सुघोराणां कृत्वा तां वैरयातनाम् जगाम रोषम् उत्सृत्य राजा विषम् इवोरगः ॥
होत्राग्निदीप्तशिरसं परित्राय च तक्षकम् आस्तीको ऽप्य् आश्रमपदं जगाम च महामुनिः ॥
राजापि हास्तिनपुरं प्रविवेश जनावृतः अन्वशासच् च मुदितस् तदा प्रमुदिताः प्रजाः ॥
ity evam āśvāsayato rājānaṃ janamejayam atītānāgataṃ vākyam ṛṣeḥ pariṣadā śrutam ||
amṛtasyeva cāsvādaḥ prabhā candramaso yathā atarpayata tac chotraṃ maharṣer vāṅmayo rasaḥ ||
dharmārthakāmasaṃyuktaṃ karuṇaṃ vīraharṣaṇam ramaṇīyaṃ tad ākhyānaṃ kṛtsnaṃ pariṣadā śrutam ||
kecid aśrūṇi mumucuḥ śrutvā dadhyus tathāpare itihāsaṃ tam ṛṣiṇā pārāśaryeṇa darśitam ||
sadasyānto 'bhyanujñāya kṛtvā cāpi pradakṣiṇam punar drakṣyāma ity uktvā jagāma bhagavān ṛṣiḥ ||
anujagmus tataḥ sarve prayāntam ṛṣisattamam loke pravadatāṃ śreṣṭhaṃ śiṣṭāḥ sarve tapodhanāḥ ||
yāte bhagavati vyāse viprāḥ saha maharṣibhiḥ ṛtvijaḥ pārthivāś caiva pratijagmur yathāgatam ||
pannagānāṃ sughorāṇāṃ kṛtvā tāṃ vairayātanām jagāma roṣam utsṛtya rājā viṣam ivoragaḥ ||
hotrāgnidīptaśirasaṃ paritrāya ca takṣakam āstīko 'py āśramapadaṃ jagāma ca mahāmuniḥ ||
rājāpi hāstinapuraṃ praviveśa janāvṛtaḥ anvaśāsac ca muditas tadā pramuditāḥ prajāḥ ||
Вайшампаяна сказал: «Когда риши так успокаивал царя Джанамеджаю, собрание услышало его слова о прошлом и будущем. Словесный нектар великого риши насыщал слух, словно вкус амриты и сияние луны. Весь этот прекрасный рассказ, соединённый с дхармой, артхой и камой, сострадательный и радующий героев, был услышан собранием. Одни, услышав показанную Парашарьей историю, проливали слёзы, другие размышляли. Бхагаван риши отпустил участников, совершил обход, сказал: “Мы увидимся снова”, — и ушёл. Все благородные, богатые аскезой, последовали за лучшим из риши, лучшим из говорящих в мире. Когда Бхагаван Вьяса ушёл, брахманы с великими риши, жрецы и цари вернулись туда, откуда пришли. Царь, совершив воздаяние страшным змеям и оставив гнев, ушёл, словно змей, извергший яд. Великий муни Астика, спасший Такшаку, чья голова пылала огнём хотара, тоже ушёл в свою обитель. Царь вошёл в Хастинапур, окружённый людьми, и радостно правил радостными подданными».
fb3069ba6270 · प्रकाशित 22 जून 2026, 6:53:05 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Завершение рассказа сначала показывает очищающее действие слушания: гнев оставлен, собрание расходится, и царь возвращается к управлению.