अथ सैव भजनविषया रुचिः परमप्रौढितमा सती यदा भजनीयं भगवन्तं विषयीकरोति तदेयम् आसक्तिर् इत्य् आख्यायते । यैव भक्तिकल्पवल्ल्याः स्तवकीभावम् आसादयन्ती भावप्रेमणी पुष्पफले अचिराद् एव भाविनी द्योतयति । रुचिर् भजनविषया आसक्तिर् भजनीयविषयेति भूम्नैव व्यापदेशः । वस्तुतस् तूभे अप्य् उभयं विषयीकरोत्य् एव । अप्रौढत्वाभ्याम् एव भेदः । आसक्तिर् एवान्तःकरणमुकुरं तथा मार्जयति यथा तत्र सहसा प्रतिबिम्बितो भगवान् अवलोक्यमान इव भवति । हन्त विषयैर् आक्रम्यते मदीयं चेतस् तद् इदं भगवति निदधामीति भक्तस्य विधित्सानन्तरम् एव प्रायो विषयेभ्यो निष्क्रम्य तद्रूपगुणादौ यत् प्रवेशशीलं पूर्वदशायाम् आसीत् तद् एव चित्तम् आसक्तौ जातायां विधित्सातः पूर्वम् एव स्वयम् एव तथाभूतं भवेत् । यथा भगवद्रूपगुणादिभ्यो निष्क्रम्य वार्तान्तरे चेतः कदा प्रविष्टम् इति प्राप्तनिष्ठेनापि भक्तेन नानुसन्धातुं शक्यते तथैव वार्तान्तरतो निष्क्रम्य भगवद्रूपगुणादिषु कदा प्रविष्टः स्वचेत इत्य् आसक्तिर् अनासक्तेन न लक्ष्यते । आसक्तिमता भक्तेन तु तल् लक्ष्यते
atha saiva bhajana-viṣayā ruciḥ parama-prauḍhitamā satī yadā bhajanīyaṁ bhagavantaṁ viṣayīkaroti tadeyam āsaktir ity ākhyāyate | yaiva bhakti-kalpa-vallyāḥ stavakī-bhāvam āsādayantī bhāva-premaṇī puṣpa-phale acirād eva bhāvinī dyotayati | rucir bhajana-viṣayā āsaktir bhajanīya-viṣayeti bhūmnaiva vyāpadeśaḥ | vastutas tūbhe apy ubhayaṁ viṣayīkaroty eva | aprauḍhatvābhyām eva bhedaḥ | āsaktir evāntaḥ-karaṇa-mukuraṁ tathā mārjayati yathā tatra sahasā pratibimbito bhagavān avalokyamāna iva bhavati | hanta viṣayair ākramyate madīyaṁ cetas tad idaṁ bhagavati nidadhāmīti bhaktasya vidhitsānantaram eva prāyo viṣayebhyo niṣkramya tad-rūpa-guṇādau yat praveśa-śīlaṁ pūrva-daśāyām āsīt tad eva cittam āsaktau jātāyāṁ vidhitsātaḥ pūrvam eva svayam eva tathābhūtaṁ bhavet | yathā bhagavad-rūpa-guṇādibhyo niṣkramya vārtāntare cetaḥ kadā praviṣṭam iti prāpta-niṣṭhenāpi bhaktena nānusandhātuṁ śakyate tathaiva vārtāntarato niṣkramya bhagavad-rūpa-guṇādiṣu kadā praviṣṭaḥ sva-ceta ity āsaktir anāsaktena na lakṣyate | āsaktimatā bhaktena tu tal lakṣyate
Затем тот же вкус, направленный на служение, предельно созрев, делает своим предметом самого Бхагавана, которому служат, — и тогда называется привязанностью. Она — соцветие лианы желаний, преданности, — возвещает, что вскоре придут цветок и плод: бхава и према. «Вкус направлен на служение, привязанность — на Того, кому служат» — это названия лишь по преобладанию; по сути, оба направлены на то и другое, а различаются лишь незрелостью и зрелостью. Привязанность так начищает зеркало ума, что отражённый в нём Бхагаван вдруг становится будто видимым. В прежнем состоянии ум преданного лишь после намерения — «увы, мой ум захвачен предметами чувств, сосредоточу его на Бхагаване» — обычно уходил от предметов чувств и входил в Его облик, качества и прочее; когда же родилась привязанность, тот же ум сам собой становится таким ещё до всякого намерения. Как даже преданный, достигший устойчивости, не может заметить, когда его ум ушёл от облика и качеств Бхагавана в посторонний разговор, — так и привязанности, когда ум сам уходит от постороннего разговора в облик и качества Бхагавана, не привязанный не замечает; привязанный же преданный её замечает.
0066af09596e · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 3:58:37 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Шестой ливень — āsakti, привязанность. Различие со вкусом тонкое: вкус радуется самой практике, привязанность — Кришне. Лиана дала бутоны.
Точное наблюдение: раньше ум уплывал к мирскому незаметно, а возвращать его к Богу приходилось усилием. Теперь наоборот — ум сам, незаметно, уплывает к Кришне.