उद्योतमाने चास्मिन् श्यामलिमानं व्रजमहेन्द्रनन्दनस्याङ्गानाम् एव, आरुण्यं तदीयाधरनेत्रान्तादेर् एव, धवलिमानं तदीयवदनस्मितचन्द्रिकादेर् एव, पीतिमानं तदम्बरभूषणादेर् एव लेढुं लब्ध्वासन्नसमयम् इव वलितोत्कण्ठं भक्तस्य नयनद्वन्द्वम् अश्रुभिर् अजस्रम् आत्मानम् अभिषिञ्चेत् । गीतं तदीयं मुरल्या एव, शिञ्जितं तदीयनूपुरादेर् एव, सौन्दर्यं तदीयकण्ठस्यैव, निदेशं तच्चरणपरिचरणस्यैव, तत्कृतं कम् अपि स्वस्यावतंसीकर्तुं मृग्यद् इव स्थाने स्थाने क्षणे क्षणे श्रवणद्वयं निश्चलीभवद् उन्नमेत् । एवम् एव कीदृशो वा तदुभयकरकिशलयस्पर्शः ? इति तदैव तम् अनुभवद् इव गात्रं रोमाञ्चितं भवेत् । तत्सौरभ्यं लभ्यमानम् इव विदुष्यौ नासे प्रफुल्ले क्षणे क्षणे श्वासं गृहीत्वा परिचिचीषेताम् । हन्त ! सा फेना किं मे स्वादनीया ? इति तदैव ताम् उपलभमानेव रसनाप्य् उल्लासं दधानैवोष्ठाधरौ लिह्यात् । कदापि तदीयस्फूर्तौ तं साक्षात् प्राप्तवद् इव चेतो हृष्येत्, तन्माधुर्यास्वादसम्पत्त्या माद्येत्, तदैव तत्तिरोभावे विषीदेत्, ग्लायेद् इत्य् एवं सञ्चारिभावैर् आत्मानम् अलङ्कुर्वद् इव शोभेत
udyotamāne cāsmin śyāmalimānaṁ vraja-mahendra-nandanasyāṅgānām eva, āruṇyaṁ tadīyādhara-netrāntāder eva, dhavalimānaṁ tadīya-vadana-smita-candrikāder eva, pītimānaṁ tad-ambara-bhūṣaṇāder eva leḍhuṁ labdhvāsanna-samayam iva valitotkaṇṭhaṁ bhaktasya nayana-dvandvam aśrubhir ajasram ātmānam abhiṣiñcet | gītaṁ tadīyaṁ muralyā eva, śiñjitaṁ tadīya-nūpurāder eva, saundaryaṁ tadīya-kaṇṭhasyaiva, nideśaṁ tac-caraṇa-paricaraṇasyaiva, tat-kṛtaṁ kam api svasyāvataṁsīkartuṁ mṛgyad iva sthāne sthāne kṣaṇe kṣaṇe śravaṇa-dvayaṁ niścalībhavad unnamet | evam eva kīdṛśo vā tad-ubhaya-kara-kiśalaya-sparśaḥ ? iti tadaiva tam anubhavad iva gātraṁ romāñcitaṁ bhavet | tat-saurabhyaṁ labhyamānam iva viduṣyau nāse praphulle kṣaṇe kṣaṇe śvāsaṁ gṛhītvā paricicīṣetām | hanta ! sā phenā kiṁ me svādanīyā ? iti tadaiva tām upalabhamāneva rasanāpy ullāsaṁ dadhānaivoṣṭhādharau lihyāt | kadāpi tadīya-sphūrtau taṁ sākṣāt prāptavad iva ceto hṛṣyet, tan-mādhuryāsvāda-sampattyā mādyet, tadaiva tat-tirobhāve viṣīdet, glāyed ity evaṁ sañcāri-bhāvair ātmānam alaṅkurvad iva śobheta
Когда сияет бхава, пара глаз преданного, будто получив близкий случай вкусить лишь темноту тела сына великого царя Враджа, лишь алость Его губ, уголков глаз и прочего, лишь белизну лунного света улыбки Его лица и прочего, лишь желтизну Его одежд, украшений и прочего, — полная тоски, непрерывно омывает себя слезами. Пара ушей, будто ища в каждом месте, в каждый миг, что-нибудь Им сделанное, чтобы сделать своей серьгой, — лишь песнь Его флейты, лишь звон Его ножных браслетов и прочего, лишь красоту Его голоса, лишь повеление о служении Его стопам, — замирает и настораживается. Так же тело, будто ощущая это тотчас: «каково же касание двух Его рук-побегов?» — покрывается мурашками. Знающие ноздри, будто улавливая Его благоухание, раздуваются и каждый миг делают вдох, пытаясь его распознать. «Ах, достанется ли мне вкусить ту пену?» — и язык, будто тотчас вкушая её, ликуя, облизывает губы. А сердце порой, когда Он является в нём, ликует, будто обрело Его воочию, пьянеет от богатства вкушения Его сладости, а когда тотчас же Он скрывается, — падает духом, изнемогает; так оно сияет, будто украшая себя преходящими чувствами.
7d58016842f6 · प्रकाशित 28 सित॰ 2026, 4:01:06 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Все пять чувств преданного жаждут Кришну — каждое своим: глаза — цветов (тёмного тела, алых губ, белой улыбки, жёлтых одежд), уши — звуков, кожа — касания, нос — аромата, язык — «пены», остатков бетеля с Его губ. «Преходящие чувства» (sañcāri-bhāva) — термин поэтики Рупы: радость, опьянение, уныние, изнеможение — украшения постоянного чувства.