नलश् च नरशार्दूलो रूपेणाप्रतिमो भुवि ॥
कन्दर्प इव रूपेण मूर्तिमान् अभवत् स्वयम् ॥
तस्याः समीपे तु नलं प्रशशंसुः कुतूहलात् ॥
नैषधस्य समीपे तु दमयन्तीं पुनः पुनः ॥
तयोर् अदृष्टकामो ऽभूच् छृण्वतोः सततं गुणान् ॥
अन्योन्यं प्रति कौन्तेय स व्यवर्धत हृच्छयः ॥
अशक्नुवन् नलः कामं तदा धारयितुं हृदा ॥
अन्तःपुरसमीपस्थे वन आस्ते रहोगतः ॥
nalaś ca naraśārdūlo rūpeṇāpratimo bhuvi ||
kandarpa iva rūpeṇa mūrtimān abhavat svayam ||
tasyāḥ samīpe tu nalaṃ praśaśaṃsuḥ kutūhalāt ||
naiṣadhasya samīpe tu damayantīṃ punaḥ punaḥ ||
tayor adṛṣṭakāmo 'bhūc chṛṇvatoḥ satataṃ guṇān ||
anyonyaṃ prati kaunteya sa vyavardhata hṛcchayaḥ ||
aśaknuvan nalaḥ kāmaṃ tadā dhārayituṃ hṛdā ||
antaḥpurasamīpasthe vana āste rahogataḥ ||
Nala, a tiger among men, was unmatched in beauty on earth, as though Kandarpa himself had taken form. Near Damayantī, people praised Nala out of curiosity, and near Nala, they praised Damayantī again and again. Hearing constantly of each other's virtues, though they had not yet seen one another, desire arose in both, and love grew in their hearts. Unable to contain this feeling within his heart, Nala went off alone to the forest near the women's quarters, seeking solitude.
a61aa7739a05 · प्रकाशित 16 जुल॰ 2026, 4:51:21 pm UTC
उपलब्ध भाषाएँRUENश्लोक बदलें इन कुंजियों से
The love of Nala and Damayantī is born through hearing of virtues. In the epic world, true attraction begins not with sight, but with the renown of virtue.