व्याध उवाच
एह्येहि त्वं प्रिये चात्र कस्मान्मां त्वं न पश्यसि । क्षुधया पीड्यमानोऽहं त्वामहं चावलोकये
तस्य वाक्यं समाकर्ण्य शीघ्रं व्याधी समागता । भर्तुः पार्श्वं समासाद्य विस्मिता सा भवत्तदा
कोऽयं तेजःसमाचारो देवोऽयं मां समाह्वयेत् । तमुवाच ततो व्याधी भर्तारं दीप्ततेजसम् । एवमाभाषितो व्याध्या व्याधः प्रियामभाषत । अहं ते वल्लभः कान्ते भवती च मम प्रिया
कस्मात्त्वं मां न जानासि कथं शङ्का प्रवर्तते । क्षुधया पीड्यमानेन पयश्चान्नं प्रतीक्ष्यते
बर्बरः कृष्णवर्णश्च रक्ताक्षः कृष्णकञ्चुकः । ईदृशश्चास्ति मे भर्ता सर्वसत्त्वभयङ्करः
भवान्को दिव्यदेहस्तु प्रियेत्युक्त्वा समाह्वयेत् । एष मे संशयो जातो वद सत्यं ममाग्रतः
कुलं नाम स्वकं ग्रामं क्रीडां लिङ्गं सुतं सुताम् । समाचष्ट प्रियाग्रे तु तस्याः प्रत्ययहेतवे
ehyehi tvaṃ priye cātra kasmānmāṃ tvaṃ na paśyasi | kṣudhayā pīḍyamāno'haṃ tvāmahaṃ cāvalokaye
tasya vākyaṃ samākarṇya śīghraṃ vyādhī samāgatā | bhartuḥ pārśvaṃ samāsādya vismitā sā bhavattadā
ko'yaṃ tejaḥsamācāro devo'yaṃ māṃ samāhvayet | tamuvāca tato vyādhī bhartāraṃ dīptatejasam | evamābhāṣito vyādhyā vyādhaḥ priyāmabhāṣata | ahaṃ te vallabhaḥ kānte bhavatī ca mama priyā
kasmāttvaṃ māṃ na jānāsi kathaṃ śaṅkā pravartate | kṣudhayā pīḍyamānena payaścānnaṃ pratīkṣyate
barbaraḥ kṛṣṇavarṇaśca raktākṣaḥ kṛṣṇakañcukaḥ | īdṛśaścāsti me bhartā sarvasattvabhayaṅkaraḥ
bhavānko divyadehastu priyetyuktvā samāhvayet | eṣa me saṃśayo jāto vada satyaṃ mamāgrataḥ
kulaṃ nāma svakaṃ grāmaṃ krīḍāṃ liṅgaṃ sutaṃ sutām | samācaṣṭa priyāgre tu tasyāḥ pratyayahetave
«„Иди, иди же сюда, милая! Отчего ты не видишь меня? Мучимый голодом, я высматриваю тебя“. Услышав его слово, охотница быстро подошла и, приблизившись к мужу, стала тогда изумлённой: „Кто этот, ходящий в сиянии? Бог зовёт меня!“ — так сказала она затем мужу, пылающему сиянием. Выслушав сказанное охотницей, охотник сказал милой: „Я твой любимый, о супруга, и ты моя милая. Отчего ты не узнаёшь меня, откуда взялось сомнение? Мучимым голодом ждётся питьё и пища“. — „Дикий, чёрный цветом, с красными глазами, в чёрной одежде — таков муж мой, страшный всем существам. А ты — с дивным телом, и говоришь „милая“, и зовёшь меня. Вот какое сомнение у меня возникло: скажи мне правду.“»
9e18795d4501 · प्रकाशित 3 सित॰ 2026, 4:13:36 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Он не понимает, о чём она, и говорит о голоде — самое обычное. И её описание мужа дано её же словами, теми, какими её народ говорил о себе в устах этой книги: чёрный, с красными глазами, страшный. Стоит читать это как речь своего времени, а не как приговор; сама повесть ведёт к обратному — что вода не спросила у него ни племени, ни ремесла.