तं भीतम् इति विज्ञाय समुद्रम् असुरोत्तमः । हिमवद्वनम् आगच्छच् छरश् चापाद् इव च्युतः ॥
ततस् तस्य गिरेः श्वेता गजेन्द्रविपुलाः शिलाः । चिक्षेप बहुधा भूमौ दुन्दुभिर् विननाद च ॥
ततः श्वेताम्बुदाकारः सौम्यः प्रीतिकराकृतिः । हिमवान् अब्रवीद् वाक्यं स्व एव शिखरे स्थितः ॥
क्लेष्टुम् अर्हसि मां न त्वं दुन्दुभे धर्मवत्सल । रणकर्मस्व् अकुशलस् तपस्विशरणं ह्य् अहम् ॥
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा गिरिराजस्य धीमतः । उवाच दुन्दुभिर् वाक्यं क्रोधात् संरक्तलोचनः ॥
यदि युद्धे ऽसमर्थस् त्वं मद्भयाद् वा निरुद्यमः । तम् आचक्ष्व प्रदद्यान् मे यो ऽद्य युद्धं युयुत्सतः ॥
हिमवान् अब्रवीद् वाक्यं श्रुत्वा वाक्यविशारदः । अनुक्तपूर्वं धर्मात्मा क्रोधात् तम् असुरोत्तमम् ॥
वाली नाम महाप्राज्ञः शक्रतुल्यपराक्रमः । अध्यास्ते वानरः श्रीमान् किष्किन्धाम् अतुलप्रभाम् ॥
स समर्थो महाप्राज्ञस् तव युद्धविशारदः । द्वन्द्वयुद्धं महद् दातुं नमुचेर् इव वासवः ॥
तं शीघ्रम् अभिगच्छ त्वं यदि युद्धम् इहेच्छसि । स हि दुर्धर्षणो नित्यं शूरः समरकर्मणि ॥
taṃ bhītam iti vijñāya samudram asurottamaḥ | himavadvanam āgacchac charaś cāpād iva cyutaḥ ||
tatas tasya gireḥ śvetā gajendravipulāḥ śilāḥ | cikṣepa bahudhā bhūmau dundubhir vinanāda ca ||
tataḥ śvetāmbudākāraḥ saumyaḥ prītikarākṛtiḥ | himavān abravīd vākyaṃ sva eva śikhare sthitaḥ ||
kleṣṭum arhasi māṃ na tvaṃ dundubhe dharmavatsala | raṇakarmasv akuśalas tapasviśaraṇaṃ hy aham ||
tasya tadvacanaṃ śrutvā girirājasya dhīmataḥ | uvāca dundubhir vākyaṃ krodhāt saṃraktalocanaḥ ||
yadi yuddhe 'samarthas tvaṃ madbhayād vā nirudyamaḥ | tam ācakṣva pradadyān me yo 'dya yuddhaṃ yuyutsataḥ ||
himavān abravīd vākyaṃ śrutvā vākyaviśāradaḥ | anuktapūrvaṃ dharmātmā krodhāt tam asurottamam ||
vālī nāma mahāprājñaḥ śakratulyaparākramaḥ | adhyāste vānaraḥ śrīmān kiṣkindhām atulaprabhām ||
sa samartho mahāprājñas tava yuddhaviśāradaḥ | dvandvayuddhaṃ mahad dātuṃ namucer iva vāsavaḥ ||
taṃ śīghram abhigaccha tvaṃ yadi yuddham ihecchasi | sa hi durdharṣaṇo nityaṃ śūraḥ samarakarmaṇi ||
«Дундубхи, лучший из асуров, понял, что океан испугался, и помчался к лесу Химавана, словно стрела, выпущенная из лука. Там он стал бросать на землю белые камни той горы, огромные, как вожди слонов, и громко ревел. Тогда Химаван, подобный белому облаку, кроткий и приятный обликом, стоя на собственной вершине, сказал: “Дундубхи, тебе не следует мучить меня. Я не искусен в делах войны, ведь я прибежище аскетов”. Услышав слова мудрого царя гор, Дундубхи, с глазами, покрасневшими от гнева, сказал: “Если ты неспособен сражаться или из страха передо мной не хочешь действовать, назови того, кто сегодня даст бой мне, желающему сражаться”. Праведный Химаван, искусный в речи, услышав это, из гнева сказал лучшему асуру то, чего прежде не говорил: “В несравненно сияющей Кишкиндхе живёт славный ванара по имени Вали, великомудрый и равный Шакре доблестью. Он способен дать тебе великий поединок, искусный в битве, как Васава дал бой Намучи. Иди к нему быстро, если хочешь битвы. Он всегда неприступен и герой в военном деле”».
00900403d55b · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Химаван как прибежище аскетов отказывается от насилия, но указывает на Вали. Так гордыня Дундубхи движется дальше к тому, кто действительно превосходит его силой.