का चिद् दध्यौ सुदुःखार्ता हन्याद् अपि हि माम् अयम् । स्मृत्वा मातॄह् पितॄन् भ्रातॄन् पुत्रान् वै श्वशुरान् अपि । दुःखशोकसमाविष्टा विलेपुः सहिताः स्त्रियः ॥
कथं नु खलु मे पुत्रः करिष्यति मया विना । कथं माता कथं भ्राता निमग्नाः शोकसागरे ॥
हा कथं नु करिष्यामि भर्तारं दैवतं विना । मृत्यो प्रसीद याचे त्वां नय मां यमसादनम् ॥
किं नु मे दुष्कृतं कर्म कृतं देहान्तरे पुरा । ततो ऽस्मि धर्षितानेन पतिता शोकसागरे ॥
न खल्व् इदानीं पश्यामि दुःखस्यान्तम् इहात्मनः । अहो धिन् मानुषांल् लोकान् नास्ति खल्व् अधमः परः ॥
यद् दुर्बला बलवता बान्धवा रावणेन मे । उदितेनैव सूर्येण तारका इव नाशिताः ॥
अहो सुबलवद् रक्षो वधोपायेषु रज्यते । अहो दुर्वृत्तम् आत्मानं स्वयम् एव न बुध्यते ॥
सर्वथा सदृशस् तावद् विक्रमो ऽस्य दुरात्मनः । इदं त्व् असदृशं कर्म परदाराभिमर्शनम् ॥
यस्माद् एष परख्यासु स्त्रीषु रज्यति दुर्मतिः । तस्माद् धि स्त्रीकृतेनैव वधं प्राप्स्यति वारणः ॥
शप्तः स्त्रीभिः स तु तदा हततेजाः सुनिष्प्रभ । पतिव्रताभिः साध्वीभिः स्थिताभिः साधु वर्त्मनि ॥
kā cid dadhyau suduḥkhārtā hanyād api hi mām ayam | smṛtvā mātṝh pitṝn bhrātṝn putrān vai śvaśurān api | duḥkhaśokasamāviṣṭā vilepuḥ sahitāḥ striyaḥ ||
kathaṃ nu khalu me putraḥ kariṣyati mayā vinā | kathaṃ mātā kathaṃ bhrātā nimagnāḥ śokasāgare ||
hā kathaṃ nu kariṣyāmi bhartāraṃ daivataṃ vinā | mṛtyo prasīda yāce tvāṃ naya māṃ yamasādanam ||
kiṃ nu me duṣkṛtaṃ karma kṛtaṃ dehāntare purā | tato 'smi dharṣitānena patitā śokasāgare ||
na khalv idānīṃ paśyāmi duḥkhasyāntam ihātmanaḥ | aho dhin mānuṣāṃl lokān nāsti khalv adhamaḥ paraḥ ||
yad durbalā balavatā bāndhavā rāvaṇena me | uditenaiva sūryeṇa tārakā iva nāśitāḥ ||
aho subalavad rakṣo vadhopāyeṣu rajyate | aho durvṛttam ātmānaṃ svayam eva na budhyate ||
sarvathā sadṛśas tāvad vikramo 'sya durātmanaḥ | idaṃ tv asadṛśaṃ karma paradārābhimarśanam ||
yasmād eṣa parakhyāsu strīṣu rajyati durmatiḥ | tasmād dhi strīkṛtenaiva vadhaṃ prāpsyati vāraṇaḥ ||
śaptaḥ strībhiḥ sa tu tadā hatatejāḥ suniṣprabha | pativratābhiḥ sādhvībhiḥ sthitābhiḥ sādhu vartmani ||
Одна из них, измученная крайним горем, думала: «Пусть он даже убьёт меня». Вспоминая матерей, отцов, братьев, сыновей и свёкров, женщины, охваченные страданием и скорбью, плакали вместе: «Как теперь будет жить мой сын без меня? Как будут мать и брат, погружённые в океан скорби? Увы, что мне делать без мужа, моего божества? О Смерть, смилуйся, молю тебя, веди меня в обитель Ямы. Какое дурное дело я совершила прежде, в другом теле, что теперь поругана этим и пала в океан скорби? Я не вижу здесь конца своему страданию. Увы, позор человеческим мирам: нет состояния ниже этого. Мои слабые родственники были уничтожены сильным Раваной, словно звёзды восходящим солнцем. Увы, этот очень сильный ракшас наслаждается средствами убийства и сам не понимает своей порочности. Его доблесть ещё как-то соответствует его природе, но касаться чужих жён — дело, не подобающее даже ему. Поскольку этот дурноумный привязан к чужим женщинам, пусть же он, как могучий слон, получит смерть именно из-за женщины». Так он был проклят женщинами, верными своим мужьям, благими и стоящими на праведном пути; тогда его сила была поражена, и блеск померк.
f8aea5f09d3d · प्रकाशित 22 जून 2026, 12:00:00 am UTC
उपलब्ध भाषाएँRUश्लोक बदलें इन कुंजियों से
Проклятие исходит не от воинов, а от женской верности и страдания. Равана может побеждать царей и богов, но здесь против него поднимается сила целомудрия и правды, которая прямо связывает его будущую гибель с оскорблением чужой жены.