ततः पक्षिनिनादेन वृक्षभङ्गस्वनेन च । बभूवुस् त्राससंभ्रान्ताः सर्वे लङ्कानिवासिनः ॥
विद्रुताश् च भयत्रस्ता विनेदुर् मृगपक्षुणः । रक्षसां च निमित्तानि क्रूराणि प्रतिपेदिरे ॥
ततो गतायां निद्रायां राक्षस्यो विकृताननाः । तद् वनं ददृशुर् भग्नं तं च वीरं महाकपिम् ॥
स ता दृष्ट्व महाबाहुर् महासत्त्वो महाबलः । चकार सुमहद् रूपं राक्षसीनां भयावहम् ॥
ततस् तं गिरिसंकाशम् अतिकायं महाबलम् । राक्षस्यो वानरं दृष्ट्वा पप्रच्छुर् जनकात्मजाम् ॥
को ऽयं कस्य कुतो वायं किंनिमित्तम् इहागतः । कथं त्वया सहानेन संवादः कृत इत्य् उत ॥
आचक्ष्व नो विशालाक्षि मा भूत् ते सुभगे भयम् । संवादम् असितापाङ्गे त्वया किं कृतवान् अयम् ॥
अथाब्रवीत् तदा साध्वी सीता सर्वाङ्गशोभना । रक्षसां कामरूपाणां विज्ञाने मम का गतिः ॥
यूयम् एवास्य जानीत यो ऽयं यद् वा करिष्यति । अहिर् एव अहेः पादान् विजानाति न संशयः ॥
अहम् अप्य् अस्य भीतास्मि नैनं जानामि को ऽन्वयम् । वेद्मि राक्षसम् एवैनं कामरूपिणम् आगतम् ॥
tataḥ pakṣininādena vṛkṣabhaṅgasvanena ca | babhūvus trāsasaṃbhrāntāḥ sarve laṅkānivāsinaḥ ||
vidrutāś ca bhayatrastā vinedur mṛgapakṣuṇaḥ | rakṣasāṃ ca nimittāni krūrāṇi pratipedire ||
tato gatāyāṃ nidrāyāṃ rākṣasyo vikṛtānanāḥ | tad vanaṃ dadṛśur bhagnaṃ taṃ ca vīraṃ mahākapim ||
sa tā dṛṣṭva mahābāhur mahāsattvo mahābalaḥ | cakāra sumahad rūpaṃ rākṣasīnāṃ bhayāvaham ||
tatas taṃ girisaṃkāśam atikāyaṃ mahābalam | rākṣasyo vānaraṃ dṛṣṭvā papracchur janakātmajām ||
ko 'yaṃ kasya kuto vāyaṃ kiṃnimittam ihāgataḥ | kathaṃ tvayā sahānena saṃvādaḥ kṛta ity uta ||
ācakṣva no viśālākṣi mā bhūt te subhage bhayam | saṃvādam asitāpāṅge tvayā kiṃ kṛtavān ayam ||
athābravīt tadā sādhvī sītā sarvāṅgaśobhanā | rakṣasāṃ kāmarūpāṇāṃ vijñāne mama kā gatiḥ ||
yūyam evāsya jānīta yo 'yaṃ yad vā kariṣyati | ahir eva aheḥ pādān vijānāti na saṃśayaḥ ||
aham apy asya bhītāsmi nainaṃ jānāmi ko 'nvayam | vedmi rākṣasam evainaṃ kāmarūpiṇam āgatam ||
Затем от крика птиц и грохота ломаемых деревьев все жители Ланки пришли в ужасное смятение. Разбегаясь от страха, звери и птицы закричали, а у ракшасов появились грозные знамения. Когда сон покинул ракшаси с искажёнными лицами, они увидели разрушенную рощу и великого героя-капи. Могучерукий, великодуховный и великосильный Хануман, увидев их, принял огромный облик, внушающий ракшаси страх. Тогда, увидев ванару, похожего на гору, огромнотелого и великосильного, ракшаси спросили дочь Джанаки: «Кто это? Чей он? Откуда пришёл? Зачем явился сюда? Как между тобой и ним состоялся разговор? Расскажи нам, широкоокая; пусть у тебя, счастливая, не будет страха. Черноглазая, о чём он говорил с тобой?» Тогда добродетельная Сита, прекрасная всеми членами, сказала: «Какая у меня возможность распознавать ракшасов, принимающих любые формы? Вы сами знаете, кто он и что сделает. Только змея узнаёт следы змеи, в этом нет сомнения. Я и сама боюсь его. Я не знаю, кто он; считаю его пришедшим ракшасом, способным принимать любую форму».
04972b2c5613 · опубликовано 22 июн. 2026 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Сита не выдаёт Ханумана. Её ответ прост и точен: среди тех, кто живёт обманом и меняет облик, пусть сами ракшасы узнают себе подобного. Верность здесь проявляется как молчаливое укрытие посланника.