ततो मातलिपुत्रे तु गोमुखे राक्षसात्मजः । सारथौ पातयाम् आस शरान् काञ्चनभूषणान् ॥
शचीसुतस् त्व् अपि तथा जयन्तस् तस्य सारथिम् । तं चैव रावणिं क्रुद्धः प्रत्यविध्यद् रणाजिरे ॥
ततः क्रुद्धो महातेजा रक्षो विस्फारितेक्षणः । रावणिः शक्रपुत्रं तं शरवर्षैर् अवाकिरत् ॥
ततः प्रगृह्य शस्त्राणि सारवन्ति महान्ति च । शतघ्नीस् तोमरान् प्रासान् गदाखड्गपरश्वधान् । सुमहान्त्य् अद्रिशृङ्गाणि पातयाम् आस रावणिः ॥
ततः प्रव्यथिता लोकाः संजज्ञे च तमो महत् । तस्य रावणपुत्रस्य तदा शत्रून् अभिघ्नतः ॥
ततस् तद् दैवतबलं समन्तात् तं शचीसुतम् । बहुप्रकारम् अस्वस्थं तत्र तत्र स्म धावति ॥
नाभ्यजानंस् तदान्योन्यं शत्रून् वा दैवतानि वा । तत्र तत्र विपर्यस्तं समन्तात् परिधावितम् ॥
एतस्मिन्न् अन्तरे शूरः पुलोमा नाम वीर्यवान् । दैतेयस् तेन संगृह्य शचीपुत्रो ऽपवाहितः ॥
गृहीत्वा तं तु नप्तारं प्रविष्टः स महोदधिम् । मातामहो ऽर्यकस् तस्य पौलोमी येन सा शची ॥
प्रणाशं दृश्य तु सुरा जयन्तस्यातिदारुणम् । व्यथिताश् चाप्रहृष्टाश् च समन्ताद् विप्रदुद्रुवुः ॥
रावणिस् त्व् अथ संहृष्टो बलैः परिवृतः स्वकैः । अभ्यधावत देवांस् तान् मुमोच च महास्वनम् ॥
tato mātaliputre tu gomukhe rākṣasātmajaḥ | sārathau pātayām āsa śarān kāñcanabhūṣaṇān ||
śacīsutas tv api tathā jayantas tasya sārathim | taṃ caiva rāvaṇiṃ kruddhaḥ pratyavidhyad raṇājire ||
tataḥ kruddho mahātejā rakṣo visphāritekṣaṇaḥ | rāvaṇiḥ śakraputraṃ taṃ śaravarṣair avākirat ||
tataḥ pragṛhya śastrāṇi sāravanti mahānti ca | śataghnīs tomarān prāsān gadākhaḍgaparaśvadhān | sumahānty adriśṛṅgāṇi pātayām āsa rāvaṇiḥ ||
tataḥ pravyathitā lokāḥ saṃjajñe ca tamo mahat | tasya rāvaṇaputrasya tadā śatrūn abhighnataḥ ||
tatas tad daivatabalaṃ samantāt taṃ śacīsutam | bahuprakāram asvasthaṃ tatra tatra sma dhāvati ||
nābhyajānaṃs tadānyonyaṃ śatrūn vā daivatāni vā | tatra tatra viparyastaṃ samantāt paridhāvitam ||
etasminn antare śūraḥ pulomā nāma vīryavān | daiteyas tena saṃgṛhya śacīputro 'pavāhitaḥ ||
gṛhītvā taṃ tu naptāraṃ praviṣṭaḥ sa mahodadhim | mātāmaho 'ryakas tasya paulomī yena sā śacī ||
praṇāśaṃ dṛśya tu surā jayantasyātidāruṇam | vyathitāś cāprahṛṣṭāś ca samantād vipradudruvuḥ ||
rāvaṇis tv atha saṃhṛṣṭo balaiḥ parivṛtaḥ svakaiḥ | abhyadhāvata devāṃs tān mumoca ca mahāsvanam ||
Тогда сын ракшаса обрушил золотом украшенные стрелы на Гомукху, сына Матали, который был возницей Джаянты. Сын Шачи Джаянта, разгневанный, также пронзил его возницу и самого сына Раваны на поле боя. Тогда великосияющий сын Раваны, разгневанный, с расширенными глазами, осыпал сына Шакры дождями стрел. Затем Равани схватил крепкие и великие оружия: шатагхни, томары, копья, булавы, мечи, секиры и огромные горные вершины — и обрушил их. Когда сын Раваны поражал врагов, миры сильно содрогнулись, и возникла великая тьма. Войско богов, окружавшее сына Шачи, стало в смятении метаться туда и сюда. Тогда не узнавали ни друг друга, ни врагов, ни богов; всё было спутано и со всех сторон разбегалось. В это время доблестный дайтья по имени Пулома схватил сына Шачи и увёл его. Взяв своего внука, он вошёл в великий океан; Пулома был его дедом по матери, потому что Шачи была Пауломи. Увидев это ужасное исчезновение Джаянты, боги, потрясённые и лишённые радости, разбежались во все стороны. А сын Раваны, радостный и окружённый своими войсками, бросился на богов и издал великий крик.
8df2db83b618 · опубликовано 22 июн. 2026 г., 00:00:00 UTC
Доступно наRUЛистайте стихи клавишами
Майя битвы смешивает стороны так, что боги перестают узнавать своих. Пулома спасает Джаянту, но для войска богов это выглядит как исчезновение вождя, и Мегханада получает решающее психологическое преимущество.