उत्तिष्ठोत्तिष्ठ बाहूनाम् आत्मनः स्वकुलस्य च सदृशं प्रात्स्यसे वीरे युद्धम् अप्रतिमं रणे ॥
एवम् उक्तस् ततो बाणस् त्र्यम्बकेन महात्मना हर्षेणाभ्युत्थितः शीघ्रं नत्वा स वृषभध्वजम् ॥
शितिकण्ठविसृष्टस् तु बाणः परपुरंजयः ययौ स्वभवनं येन यत्र ध्वजगृहं महत् ॥
तत्रोपविष्टः प्रहसन् कुम्भाण्डम् इदम् अब्रवीत् प्रियम् आवेदयिष्यामि भवतो मनसो ऽनुगम् ॥
इत्य् एवम् उक्तः प्रहसन् बाणम् अप्रतिमं रणे प्रोवाच राजन् किं त्व् एतद् वक्तुकामो ऽसि मत्प्रियम् विस्मयोत् फुल्लनयनः प्रहर्षाद् इव सत्तम ॥
शितिकण्ठप्रसादेन स्कन्दगोपायनेन च कच्चिन् त्रैलोक्यराज्यं ते व्यादिष्टं शृलपाणिना ॥
कच्चिद् इन्द्रस् तव भयात् पातालम् उपयास्यति कच्चिद् विष्णुपरित्रासं विमोक्ष्यन्ति दितेः सुताः ॥
यस्य चक्रभयत्रस्ता वसन्ति सलिलाशये कच्चिच् छार्ङ्गगदापाणेः स्थितस्य परम् आहवे न विष्णोर् भयसंत्रासात् प्रयास्यन्ति दिशो ऽसुराः ॥
पातालवासम् उत्सृज्य कच्चित् तव बलाश्रयात् विबुधावासनिरता भविष्यन्ति महासुराः ॥
बलिर् विष्णुबलाक्रान्तो बद्धस् तव पिता नृप सलिलौघाद् विनिःसृत्य कच्चिद् राज्यम् अवाप्स्यति ॥
दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यस्रगनुलेपनम् कच्चिद् वैरोचनिं तात द्रक्ष्यामः पितरं तव ॥
कच्चिन्त्रभिः क्रमैः पूर्वं हृतांल् लोकान् इमान् प्रभो पुनः प्रत्यानयिष्यामो जित्वा सर्वान् दिवौकसः ॥
स्निग्धगम्भीरनिर्घोषं शञ्खस्वनपुरोजवम् कच्चिन् नारायणं देवं जेष्यामः समितिंजयम् ॥
कच्चिद् वृषध्वजस् तात प्रसादसुमुखस् तव यथा ते हृदयोत्कम्पः साश्रुबिन्दुः प्रवर्तते ॥
कच्चिद् ईश्वरतोषेण कार्त्तिकेयमतेन च प्राप्तवान् असि सर्वेषाम् अस्माकं पार्थिवं पदम् ॥
इति कुम्भाण्डवचनैश् चोदितः पुरुषर्षभः बाणो वाचम् असंसक्तां प्रोवाच वदतां वरः ॥
uttiṣṭhottiṣṭha bāhūnām ātmanaḥ svakulasya ca sadṛśaṃ prātsyase vīre yuddham apratimaṃ raṇe ||
evam uktas tato bāṇas tryambakena mahātmanā harṣeṇābhyutthitaḥ śīghraṃ natvā sa vṛṣabhadhvajam ||
śitikaṇṭhavisṛṣṭas tu bāṇaḥ parapuraṃjayaḥ yayau svabhavanaṃ yena yatra dhvajagṛhaṃ mahat ||
tatropaviṣṭaḥ prahasan kumbhāṇḍam idam abravīt priyam āvedayiṣyāmi bhavato manaso 'nugam ||
ity evam uktaḥ prahasan bāṇam apratimaṃ raṇe provāca rājan kiṃ tv etad vaktukāmo 'si matpriyam vismayot phullanayanaḥ praharṣād iva sattama ||
śitikaṇṭhaprasādena skandagopāyanena ca kaccin trailokyarājyaṃ te vyādiṣṭaṃ śṛlapāṇinā ||
kaccid indras tava bhayāt pātālam upayāsyati kaccid viṣṇuparitrāsaṃ vimokṣyanti diteḥ sutāḥ ||
yasya cakrabhayatrastā vasanti salilāśaye kaccic chārṅgagadāpāṇeḥ sthitasya param āhave na viṣṇor bhayasaṃtrāsāt prayāsyanti diśo 'surāḥ ||
pātālavāsam utsṛjya kaccit tava balāśrayāt vibudhāvāsaniratā bhaviṣyanti mahāsurāḥ ||
balir viṣṇubalākrānto baddhas tava pitā nṛpa salilaughād viniḥsṛtya kaccid rājyam avāpsyati ||
divyamālyāmbaradharaṃ divyasraganulepanam kaccid vairocaniṃ tāta drakṣyāmaḥ pitaraṃ tava ||
kaccintrabhiḥ kramaiḥ pūrvaṃ hṛtāṃl lokān imān prabho punaḥ pratyānayiṣyāmo jitvā sarvān divaukasaḥ ||
snigdhagambhīranirghoṣaṃ śañkhasvanapurojavam kaccin nārāyaṇaṃ devaṃ jeṣyāmaḥ samitiṃjayam ||
kaccid vṛṣadhvajas tāta prasādasumukhas tava yathā te hṛdayotkampaḥ sāśrubinduḥ pravartate ||
kaccid īśvaratoṣeṇa kārttikeyamatena ca prāptavān asi sarveṣām asmākaṃ pārthivaṃ padam ||
iti kumbhāṇḍavacanaiś coditaḥ puruṣarṣabhaḥ bāṇo vācam asaṃsaktāṃ provāca vadatāṃ varaḥ ||
«“Встань, встань, — сказал ему Трьямбака. — Ты получишь в бою несравненное сражение, достойное твоих рук, тебя самого и твоего рода”. Получив такие слова от великого Трьямбаки, Бана быстро поднялся с радостью, поклонился Вришабхадхвадже и, отпущенный Шитикантхой, пошёл в свой дом, где стоял великий дом знамени. Усевшись там и смеясь, он сказал Кумбханде: “Я сообщу тебе приятное, согласное с твоим желанием”. Услышав это, Кумбханда, смеясь, сказал Бане, несравненному в бою: “О царь, что это за приятное ты хочешь сказать мне? Лучший, глаза твои расширены удивлением, словно от восторга. Неужели по милости Шитикантхи и под защитой Сканды Шула-пани назначил тебе царство трёх миров? Неужели Индра от страха перед тобой уйдёт в Паталу? Неужели сыновья Дити оставят страх перед Вишну? Из-за страха перед его диском они живут в водной обители; неужели асуры больше не разбегутся по сторонам от страха перед Вишну, стоящим в великом бою с Шарнгой и булавой в руках? Неужели великие асуры, оставив жизнь в Патале, благодаря твоей силе будут наслаждаться жилищами богов? Неужели твой отец Бали, Вайрочани, связанный и одолённый силой Вишну, выйдет из водной толщи, получит царство, и мы увидим его в божественных гирляндах, одеждах и умащениях? Неужели мы, победив всех небожителей, вернём эти миры, прежде отнятые тремя шагами? Неужели мы победим бога Нараяну, победителя битв, несущегося с мягким глубоким гулом и звуком раковины впереди? Неужели Вришадхваджа благосклонен к тебе милостью, раз твоё сердце дрожит и слёзы выступают? Неужели довольством Ишвары и согласием Карттикеи ты получил царскую власть для всех нас?” Побуждённый словами Кумбханды, Бана, лучший из говорящих, произнёс свободную речь».
cc2afa24ad4b · 发布于 2026年6月22日 06:01:27 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Кумбханда отвечает иронией, но за ней стоит политическая трезвость. Он понимает, что настоящая победа над богами означала бы переворот всего космического порядка, а не просто личную славу Баны.