कुम्भाण्डो नाम बाणस्थ सखामात्यश् च वीर्यवान् बलं भग्नं समालोक्य वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥
एष बाणः स्थितो युद्धे शंकरो ऽयं गुहस् तथा किमर्थं युद्धम् उत्सृज्य भवन्तो भयमोहिताः ॥
नन्दीश्वरसमायुक्तं रथम् आस्थाय वीर्यवान् संदष्टौष्ठपुटो रुद्रः प्रधावति यतो हरिः ॥
पिबन्न् इव तदाकाशं सिंहयुक्तो महास्वनः रथो भाति घनोन्मुक्तः पौर्णमास्यां यथा शशी ॥
वैनतेयस्थम् अस्यन्तम् आयान्तम् अग्रणीर् हरः हरिं विव्याध कुपितो नाराचानां शतेन सः ॥
स शरैर् अर्दितस् तेन हरेणामित्रघातिना हरिर् जग्राह कुपितो ह्य् आस्त्रं पार्जन्यम् उत्तमम् ॥
ततः शतसहस्राणि शराणां नतपर्वणाम् निष्पेतुः सर्वतो दिग्भ्यो यतो हरतनुस् ततः ॥
अथाग्नेयं महारौद्रम् अस्त्रम् अस्त्रविदां वरः मुमोच रुषितो रुद्रस् तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥
ततो विशीर्णदेहास् ते चत्वारो ऽपि समन्ततः नादृश्यन्त शरैश् छन्ना दह्यमानाश् च वह्निना ॥
सिंहनादं ततश् चक्रुः सर्व एवासुरोत्तमाः हतो ऽयम् इति विज्ञाय आग्नेयान्तर्हिते हरौ ॥
ततस् तद् विषहित्वाजौ ह्य् अस्त्रम् अस्त्रविदां वरः जग्राह वारुणं सो ऽस्त्रं वासुदेवः प्रतापवान् ॥
उद्यते वारुणास्त्रे तु वासुदेवेन धीमता आग्नेयं प्रशमं यातम् अस्त्रं वारुणतेजसा ॥
पैशाचं राक्षसं चैव रौद्रम् आङ्गिरसं भवः मुमोचास्त्राणि चत्वारि युगान्ताग्निनिभानि सः ॥
वायव्यम् अथ सावित्रं वासवं मोहनं तथा अत्राणां वारुणार्थाय वासुदेवो मुमोच ह ॥
अस्त्रैश् चतुर्भिश् चत्वारि वारयित्वा च केशवः जग्राह वैष्णवं सो ऽस्त्रं व्यादितास्यान्तकोपमम् ॥
वैष्णवास्त्रे विमुक्ते तु सर्व एवासुरोत्तमाः दिशः प्रदुद्रुवुः सर्वे भयमोहितलोचनाः ॥
अन्धकारीकृते लोके प्रदीप्ते त्र्यम्बके तदा न नन्दी नापि च रथो न रुद्रः प्रत्यदृश्यत ॥
द्विगुणं दीप्तदेहस् तु रोषेण च बलेन च त्रिपुरान्तकरं बाणं जग्राह च चतुर्मुखः ॥
संदधत्कार्मुके चैव क्षेप्तुकामस् त्रिलोचनः विज्ञातो वासुदेवेन चित्तज्ञेन महात्मना ॥
जृम्भणं नाम् सो ऽप्य् अस्त्रं जग्राह पुरुषोत्तमः हरं संजृम्भयाम् आस क्षिप्रकारी महाबलः ॥
पाञ्चजन्यस्य घोषेण शार्ङ्गविस्फूर्जितेन च देवं विजृम्भितं दृष्ट्वा सर्वभूतानि तत्रसुः ॥
kumbhāṇḍo nāma bāṇastha sakhāmātyaś ca vīryavān balaṃ bhagnaṃ samālokya vacanaṃ cedam abravīt ||
eṣa bāṇaḥ sthito yuddhe śaṃkaro 'yaṃ guhas tathā kimarthaṃ yuddham utsṛjya bhavanto bhayamohitāḥ ||
nandīśvarasamāyuktaṃ ratham āsthāya vīryavān saṃdaṣṭauṣṭhapuṭo rudraḥ pradhāvati yato hariḥ ||
pibann iva tadākāśaṃ siṃhayukto mahāsvanaḥ ratho bhāti ghanonmuktaḥ paurṇamāsyāṃ yathā śaśī ||
vainateyastham asyantam āyāntam agraṇīr haraḥ hariṃ vivyādha kupito nārācānāṃ śatena saḥ ||
sa śarair arditas tena hareṇāmitraghātinā harir jagrāha kupito hy āstraṃ pārjanyam uttamam ||
tataḥ śatasahasrāṇi śarāṇāṃ nataparvaṇām niṣpetuḥ sarvato digbhyo yato haratanus tataḥ ||
athāgneyaṃ mahāraudram astram astravidāṃ varaḥ mumoca ruṣito rudras tad adbhutam ivābhavat ||
tato viśīrṇadehās te catvāro 'pi samantataḥ nādṛśyanta śaraiś channā dahyamānāś ca vahninā ||
siṃhanādaṃ tataś cakruḥ sarva evāsurottamāḥ hato 'yam iti vijñāya āgneyāntarhite harau ||
tatas tad viṣahitvājau hy astram astravidāṃ varaḥ jagrāha vāruṇaṃ so 'straṃ vāsudevaḥ pratāpavān ||
udyate vāruṇāstre tu vāsudevena dhīmatā āgneyaṃ praśamaṃ yātam astraṃ vāruṇatejasā ||
paiśācaṃ rākṣasaṃ caiva raudram āṅgirasaṃ bhavaḥ mumocāstrāṇi catvāri yugāntāgninibhāni saḥ ||
vāyavyam atha sāvitraṃ vāsavaṃ mohanaṃ tathā atrāṇāṃ vāruṇārthāya vāsudevo mumoca ha ||
astraiś caturbhiś catvāri vārayitvā ca keśavaḥ jagrāha vaiṣṇavaṃ so 'straṃ vyāditāsyāntakopamam ||
vaiṣṇavāstre vimukte tu sarva evāsurottamāḥ diśaḥ pradudruvuḥ sarve bhayamohitalocanāḥ ||
andhakārīkṛte loke pradīpte tryambake tadā na nandī nāpi ca ratho na rudraḥ pratyadṛśyata ||
dviguṇaṃ dīptadehas tu roṣeṇa ca balena ca tripurāntakaraṃ bāṇaṃ jagrāha ca caturmukhaḥ ||
saṃdadhatkārmuke caiva kṣeptukāmas trilocanaḥ vijñāto vāsudevena cittajñena mahātmanā ||
jṛmbhaṇaṃ nām so 'py astraṃ jagrāha puruṣottamaḥ haraṃ saṃjṛmbhayām āsa kṣiprakārī mahābalaḥ ||
pāñcajanyasya ghoṣeṇa śārṅgavisphūrjitena ca devaṃ vijṛmbhitaṃ dṛṣṭvā sarvabhūtāni tatrasuḥ ||
«Кумбханда, доблестный друг и советник Баны, увидев разбитое войско, сказал: “Вот Бана стоит в бою, вот Шанкара, и вот Гуха. Зачем вы, смущённые страхом, оставляете битву?” Доблестный Рудра, закусив губы, взошёл на колесницу, запряжённую Нандишварой, и помчался туда, где был Хари. Его колесница, запряжённая львами, с великим грохотом сияла так, будто пьёт небо, словно полная луна, вышедшая из тучи. Разгневанный Хара, предводитель, пронзил сотней нарачей Хари, который приближался, стоя на Вайнатее и метая оружие. Поражённый стрелами Хары, убийцы врагов, Хари в гневе взял превосходное оружие Парджанья. Тогда сотни тысяч стрел вылетели со всех сторон туда, где было тело Хары. Разгневанный Рудра, лучший знаток оружия, выпустил великое и страшное огненное оружие, и это было подобно чуду: все четверо, покрытые стрелами и сжигаемые огнём, перестали быть видны. Лучшие асуры, решив, что Хари убит, издали львиный рык. Но могучий Васудева, лучший знаток оружия, выдержал это оружие в битве и взял оружие Варуна; когда мудрый Васудева поднял его, огненное оружие успокоилось силой Варуна. Тогда Бхава выпустил четыре оружия, подобные огню конца юги: пайшачское, ракшасское, раудрическое и ангирасское. Ради их отражения Васудева выпустил ветровое, савитрское, васавское и мохана. Отразив четыре оружия четырьмя, Кешава взял вайшнавское оружие, подобное Антаке с раскрытой пастью. Когда оно было выпущено, все лучшие асуры с глазами, смущёнными страхом, побежали по сторонам. Мир потемнел; Трьямбака пылал, и тогда не было видно ни Нанди, ни колесницы, ни Рудры. Четырёхликий, вдвойне пылая телом от гнева и силы, взял стрелу, разрушившую Трипуру. Трёхглазый наложил её на лук, желая метнуть, но великий Васудева, знающий мысли, понял его намерение. Пурушоттама взял оружие Джримбхана и, могучий и быстродействующий, заставил Хару зевать. Увидев, что бог зевает под звук Панчаджаньи и звон Шарнги, все существа испугались».
7b7ccc2432eb · 发布于 2026年6月22日 06:35:20 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Столкновение Кришны и Рудры описано как обмен космическими оружиями. При этом Кришна не теряет самообладания: он знает намерение противника и отвечает точным средством.