ततस् ते सहिताः सर्वे त्रयस्त्रय इवाग्नयः वैनतेयं समारुह्य युध्यमाना रणे स्थिताः ॥
ततः सर्वाण्य् अनीकानि बाणवर्षैर् महाबलाः अर्दयन् वैनतेयस्था नदन्तो ऽतिबला रणे ॥
चक्रलाङ्गलपातैश् च बाणवर्षैश् च पीडितम् संचुकोप महानीकं दानवानां महात्मनाम् ॥
कक्षे ऽग्निर् इव संवृद्धः शुष्केन्धनसमीरिताः कृष्णबाणाग्निर् उद्भूतो विवृद्धिम् उपगच्छति ॥
स दानवसहस्राणि तस्मिन् समरमूर्धनि युगान्ताग्निर् इवार्चिष्मान् दहमानो व्यराजत ॥
तां दीर्यमाणां महतीं नानाप्रहरणोद्यताम् सेनां बाणः समासाद्य वारयन् वाक्यम् अब्रवीत् ॥
लाघवं समुपागम्य किम् एवं भयविक्लवाः दैत्यवंशसमुत्पन्नाः पलायध्य्वं महामृधे ॥
कवचासिगदाप्रासान् खड्गचर्मपरश्वधान् उत्सृज्योत्सृज्य गच्छन्ति किं भवन्तो ऽन्तरिक्षगाः ॥
स्वजातिं चैव वासं च हरसंसर्गम् एव च मानयद्भिर् न गन्तव्यम् एषो ह्य् अहम् अवस्थितः ॥
एवम् उच्चारितां वाचं शृण्वन्तस् ताम् अचिन्त्य वै अपक्रामन्त ते सर्वे दानवा भयपीडिताः ॥
प्रमाथगणशेषं तु तदनीकपुरःसरम् भग्नावशेषं युद्धाय मनश् चक्रे पुनस् तदा ॥
tatas te sahitāḥ sarve trayastraya ivāgnayaḥ vainateyaṃ samāruhya yudhyamānā raṇe sthitāḥ ||
tataḥ sarvāṇy anīkāni bāṇavarṣair mahābalāḥ ardayan vainateyasthā nadanto 'tibalā raṇe ||
cakralāṅgalapātaiś ca bāṇavarṣaiś ca pīḍitam saṃcukopa mahānīkaṃ dānavānāṃ mahātmanām ||
kakṣe 'gnir iva saṃvṛddhaḥ śuṣkendhanasamīritāḥ kṛṣṇabāṇāgnir udbhūto vivṛddhim upagacchati ||
sa dānavasahasrāṇi tasmin samaramūrdhani yugāntāgnir ivārciṣmān dahamāno vyarājata ||
tāṃ dīryamāṇāṃ mahatīṃ nānāpraharaṇodyatām senāṃ bāṇaḥ samāsādya vārayan vākyam abravīt ||
lāghavaṃ samupāgamya kim evaṃ bhayaviklavāḥ daityavaṃśasamutpannāḥ palāyadhyvaṃ mahāmṛdhe ||
kavacāsigadāprāsān khaḍgacarmaparaśvadhān utsṛjyotsṛjya gacchanti kiṃ bhavanto 'ntarikṣagāḥ ||
svajātiṃ caiva vāsaṃ ca harasaṃsargam eva ca mānayadbhir na gantavyam eṣo hy aham avasthitaḥ ||
evam uccāritāṃ vācaṃ śṛṇvantas tām acintya vai apakrāmanta te sarve dānavā bhayapīḍitāḥ ||
pramāthagaṇaśeṣaṃ tu tadanīkapuraḥsaram bhagnāvaśeṣaṃ yuddhāya manaś cakre punas tadā ||
Вайшампаяна сказал: «Затем все трое, словно три огня, взошли на Вайнатею и, сражаясь, стояли в битве. Находясь на Вайнатее, великосильные герои с рёвом поражали все войска дождями стрел. Великое войско могучих данавов, измученное ударами диска и плуга и дождями стрел, разъярилось. Огонь стрел Кришны возник и разрастался, словно пожар в чаще, раздуваемый сухим топливом. В гуще битвы он сиял, сжигая тысячи данавов, словно пламенный огонь конца юги. Подойдя к великой армии, которая распадалась, но всё ещё поднимала разное оружие, Бана стал удерживать её и сказал: “Почему вы, рождённые в роду дайтьев, впав в легкомыслие и смятённые страхом, бежите в великой битве? Почему, бросая панцири, мечи, булавы, прасы, щиты и секиры, вы уходите в небо? Тем, кто чтит свой род, своё жилище и связь с Харой, не следует уходить: ведь вот я стою”. Но, услышав эту речь и не раздумывая, все данавы, измученные страхом, отступали. Тогда остаток праматхов и разбитого войска снова решился на бой».
40d96ca8e2dc · 发布于 2026年6月22日 06:35:20 UTC
可用语言RU用方向键翻颂
Начало главы показывает, что одна только военная масса не выдерживает присутствия Кришны. Бана пытается удержать войско словами о роде и связи с Харой, но страх сильнее гордости.