स तेनादित्यरूपेण दिव्येनाद्भुतकर्मणा ॥
ऊर्ध्वम् आचक्रमे धीमान् प्रहृष्टः कुरुनन्दनः ॥
सो ऽदर्शनपथं यात्वा मर्त्यानां भूमिचारिणाम् ॥
ददर्शाद्भुतरूपाणि विमानानि सहस्रशः ॥
न तत्र सूर्यः सोमो वा द्योतते न च पावकः ॥
स्वयैव प्रभया तत्र द्योतन्ते पुण्यलब्धया ॥
तारारूपाणि यानीह दृश्यन्ते द्युतिमन्ति वै ॥
दीपवद् विप्रकृष्टत्वाद् अणूनि सुमहान्त्य् अपि ॥
तानि तत्र प्रभास्वन्ति रूपवन्ति च पाण्डवः ॥
ददर्श स्वेषु धिष्ण्येषु दीप्तिमन्ति स्वयार्चिषा ॥
तत्र राजर्षयः सिद्धा वीराश् च निहता युधि ॥
तपसा च जितस्वर्गाः संपेतुः शतसंघशः ॥
गन्धर्वाणां सहस्राणि सूर्यज्वलनतेजसाम् ॥
गुह्यकानाम् ऋषीणां च तथैवाप्सरसां गणाः ॥
लोकान् आत्मप्रभान् पश्यन् फल्गुनो विस्मयान्वितः ॥
पप्रच्छ मातलिं प्रीत्या स चाप्य् एनम् उवाच ह ॥
एते सुकृतिनः पार्थ स्वेषु धिष्ण्येष्व् अवस्थिताः ॥
यान् दृष्टवान् असि विभो तारारूपाणि भूतले ॥
ततो ऽपश्यत् स्थितं द्वारि सितं वैजयिनं गजम् ॥
ऐरावतं चतुर्दन्तं कैलासम् इव शृङ्गिणम् ॥
स सिद्धमार्गम् आक्रम्य कुरुपाण्डवसत्तमः ॥
व्यरोचत यथा पूर्वं मान्धाता पार्थिवोत्तमः ॥
अतिचक्राम लोकान् स राज्ञां राजीवलोचनः ॥
ततो ददर्श शक्रस्य पुरीं ताम् अमरावतीम् ॥
sa tenādityarūpeṇa divyenādbhutakarmaṇā ||
ūrdhvam ācakrame dhīmān prahṛṣṭaḥ kurunandanaḥ ||
so 'darśanapathaṃ yātvā martyānāṃ bhūmicāriṇām ||
dadarśādbhutarūpāṇi vimānāni sahasraśaḥ ||
na tatra sūryaḥ somo vā dyotate na ca pāvakaḥ ||
svayaiva prabhayā tatra dyotante puṇyalabdhayā ||
tārārūpāṇi yānīha dṛśyante dyutimanti vai ||
dīpavad viprakṛṣṭatvād aṇūni sumahānty api ||
tāni tatra prabhāsvanti rūpavanti ca pāṇḍavaḥ ||
dadarśa sveṣu dhiṣṇyeṣu dīptimanti svayārciṣā ||
tatra rājarṣayaḥ siddhā vīrāś ca nihatā yudhi ||
tapasā ca jitasvargāḥ saṃpetuḥ śatasaṃghaśaḥ ||
gandharvāṇāṃ sahasrāṇi sūryajvalanatejasām ||
guhyakānām ṛṣīṇāṃ ca tathaivāpsarasāṃ gaṇāḥ ||
lokān ātmaprabhān paśyan phalguno vismayānvitaḥ ||
papraccha mātaliṃ prītyā sa cāpy enam uvāca ha ||
ete sukṛtinaḥ pārtha sveṣu dhiṣṇyeṣv avasthitāḥ ||
yān dṛṣṭavān asi vibho tārārūpāṇi bhūtale ||
tato 'paśyat sthitaṃ dvāri sitaṃ vaijayinaṃ gajam ||
airāvataṃ caturdantaṃ kailāsam iva śṛṅgiṇam ||
sa siddhamārgam ākramya kurupāṇḍavasattamaḥ ||
vyarocata yathā pūrvaṃ māndhātā pārthivottamaḥ ||
aticakrāma lokān sa rājñāṃ rājīvalocanaḥ ||
tato dadarśa śakrasya purīṃ tām amarāvatīm ||
On this sun-like, wondrous chariot the wise Kurunandana rose joyfully upward. Passing beyond the sight of mortals who walk the earth, he saw thousands of marvelous celestial cars. There neither sun nor moon nor fire gives light: beings shine there by their own radiance, won through righteous deeds. What on earth appears as tiny stars, seen only small because of distance, he now beheld as vast, beautiful, self-luminous abodes. There dwelt royal sages, siddhas, heroes fallen in battle, and those who had won heaven through austerity; there were gandharvas, guhyakas, sages, and hosts of apsaras. Seeing these self-luminous worlds, Phalguna, filled with wonder, questioned Matali, who answered him: 'These are the righteous, whom you saw from the earth as stars.' Then Arjuna saw at the gate the white, four-tusked Airavata, standing like horned Kailasa, and having traveled the path of the siddhas, he beheld the city of Shakra -- Amaravati.
f0d1f2b26753 · 发布于 2026年7月16日 16:51:20 UTC
可用语言RUEN用方向键翻颂
Heaven reveals the fruit of karma as light. What appears small from afar proves, seen up close, to be an entire world: limited human sight does not measure the true magnitude of merit.